vrijdag 30 april 2021

Ik word acht

 

Vandaag is het weer zo ver: ik ben weer jarig en ben nu acht jaar oud. Ik merk er weinig verschil met gisteren, toen ik nog zeven was. Gelukkig ben ik nog steeds superfit en heb een hoop lol. Hopelijk blijft dat nog heel lang zo. Over mijn verjaardagscadeau – de pup – ben ik nog steeds niet te spreken, maar gelukkig zijn er ook leuke dingen. Gisteravond mocht ik weer met het vrouwtje gaan trainen. Dat was genieten. Ik vind het nog steeds geweldig om met mijn vrouwtje leuke rondjes te lopen. Over het algemeen doen we op mijn verjaardag iets leuks, maar vandaag is het vrijdag en sinds corona is dat een dubbele trainingsdag. Vroeg in de middag was vrouwtje met Tosha trainen en direct aansluitend moest ze op een andere locatie met Romy trainen. Volgende week vrijdag is het schema net andersom, dan is eerst Romy aan de beurt en daarna Tosha. Maar ik hoop dat we in het weekend nog iets leuks doen.

 

Ayda 8 weken jong

Inmiddels hebben we ook al de nodige uitstapjes met Ayda achter de rug. Maandag waren we met haar naar de Maas. Ging natuurlijk een beetje anders dan anders. Over het algemeen lopen we, want van ons uit is het even de dijk oversteken en we zijn er. Maar ja, voor zo’n pup is dat natuurlijk veel te ver, dus hebben we deze keer de auto gepakt. Wat ook anders was is dat we niet verder zijn gekomen dan het eerste strandje. Over het algemeen gaan we dik een uur wandelen en gaan we van het ene strandje naar het andere. Gelukkig mochten wij los en hebben we met zijn drieën uitgebreid gerend. De baasjes hebben Ayda beziggehouden. Helaas zijn we niet al te lang gebleven. Wij hadden nog even door kunnen gaan, maar voor Ayda was dat uitstapje inderdaad genoeg. Vrouwtje heeft haar de bench ingedaan en ze was meteen vertrokken.

 


Ondanks dat we niet lang hadden gewandeld, hadden we toch behoorlijk veel gerend. Ook wij besloten om een middagdutje te doen. Nooit verkeerd. Na zo’n tien minuten geslapen te hebben, hoorden we Tosha ineens opstaan. Ik dacht wat gaat ze nu doen? Gaat ze toch naar de bench van Ayda om te kijken of met haar alles in orde is. Toen dat het geval bleek te zijn, ging ze weer gewoon liggen slapen. Ik was net weer in dromenland toen ik Tosha alweer hoorde opstaan. Ze ging weer naar de bench van Ayda. Zo ging dat alsmaar door tot Ayda eindelijk wakker werd. Heel vreemd.

 

Dat ben ik op mijn 8e verjaardag

De eerste dagen was Ayda nog een beetje terughoudend en afwachtend. Die fase zijn we nu echter al duidelijk gepasseerd. Ayda heeft in Tosha een boezemvriendin gevonden, die op puppyniveau met Ayda speelt. Tosha is gek op trekspelletjes, waarmee ze trekt als een gek. Romy en zij doen dat regelmatig en geen van die twee wil het dan opgeven. Ook Ayda schijnt een fan van trekspelletjes te zijn. Tosha speelt nu zo lief met haar. Trekt heel voorzichtig en is helemaal niet fanatiek. Ik val echt van de ene verbazing in de andere. Had ik nooit van Tosha verwacht. Wat ben ik blij dat ik zo’n zus heb, hoef ik me tenminste niet met dat kleine ding bezighouden.

 


De volgende dag  - Koningsdag - wilden we eigenlijk naar kasteel Ammerzoyen, maar de baasjes hoorden dat het overal druk was. Dus besloten we om nog een keer naar de Maas te gaan. Ons hoorde je natuurlijk niet klagen. Maas is rennen en spelen en altijd leuk. De dag daarvoor was Ayda nogal rustig, maar nu liet ze ineens haar ware gezicht zien. Ze zag ons rennen en wilde maar een ding: meedoen. Nou, dat hadden jullie moeten zien. Wat ging dat kleine ding ineens tekeer. Ze was het er duidelijk niet mee eens dat ze aan de riem moest blijven. Dat beloofd nog wat.

 


De volgende dag was het vrouwtje met ons dan naar kasteel Amerzoyen. Het was heerlijk rustig. Slechts een paar fietsers die naar het kasteel wilden, maar daar hadden wij geen last van. Wij wilden immers een rondje om het kasteel maken. Dat ging natuurlijk niet echt soepel. Ayda kan nog niet echt goed aan de riem lopen. Ze loopt een paar stappen, dan gaat ze zitten en begint te krabben. Dat halsbandje vindt ze namelijk helemaal niets. Het duurde dus even voor we een paar meter hadden gelopen. Gelukkig hadden we fantastisch weer. De zon scheen, weinig wind, en overal stonden de bomen in bloei. Prachtig. Halverwege gingen we met het vrouwtje in het gras zitten, waar we uitgebreid hebben geknuffeld.

 


Gisteren begon de dag niet zo leuk voor Ayda. Ze moest namelijk naar de dierenarts voor de inenting. Ging alles zonder problemen, zei het vrouwtje. De dierenarts maakte kennelijk geen indruk op haar. ’s Middags heeft het vrouwtje met haar wandelen aan de riem geoefend. Ah, dat heb ik volgens mij nog helemaal niet verteld. Wij zijn allemaal naar een hondenschool gegaan om daar iets te leren. Nu met al die coronapups zitten echter alle scholen helemaal vol. Nergens meer een plekje te vinden. Bij één hondenschool kon je nog voor september inschrijven voor de puppycursus, maar ja, daar hebben we niet veel aan. Het vrouwtje moet Ayda nu dus alles zelf bijbrengen. Ikzelf denk niet dat dat een probleem is. Tosha heeft weinig aan de puppycursus gehad, vrouwtje heeft haar eigenlijk alles zelf bijgebracht. Dat komt dus wel goed. Ze kan zelfs al een beetje op commando zitten. Zo, en nu ga ik nog even van mijn verjaardag genieten.

zondag 25 april 2021

Ayda komt en Tosha helemaal blij


Gisteren was het zover: de baasjes mochten afreizen naar Friesland om onze nieuwe zus Ayda op te halen. Tosha mocht ook mee, Romy en ik moesten thuis blijven. Eigenlijk had ook Tosha thuis moeten blijven, maar de baasjes durfden het niet aan om haar thuis te laten na haar slooppogingen van de vorige keer. Ik vond dat eigenlijk niet helemaal eerlijk en dat heb ik ook tegen het vrouwtje gezegd. Als straf voor ons goede gedrag moeten Romy en ik thuis blijven. Vrouwtje heeft uitgelegd dat dat niet het geval is. Het gaat hier om de veiligheid van Tosha. Stel dat zij met haar kop tussen de spijlen blijft hangen? Oké, dat zag ik uiteindelijk in. Ik wil natuurlijk niet dat Tosha iets overkomt.

 

Ayda 8 weken 

Het was druk op de weg, veel drukker dan de baasjes verwacht hadden. Heel veel mensen met een camper of een caravan. De reis duurde daardoor veel langer dan gepland. Eigenlijk was het de bedoeling om Tosha in de auto te laten, maar zij mocht gewoon mee naar binnen. Tosha liet zich van haar beste kant zien, vertelde het vrouwtje toen ze thuiskwam. Netjes kennismaken met de andere hondjes. Geen geblaf, geen gedoe.  

De terugreis verliep vrij relaxed. Ayda vond het in het begin allemaal spannend en wilde in de nek van de baas kruipen. Na verloop van tijd ging ze echter gewoon netjes slapen. Na geplast te hebben mochten Romy, Tosha en ik kennis met haar maken.

 

Mijn zusje Tosha is een knapperd, toch?

Ik heb haar op mijn gebruikelijke manier begroet. Even snuffelen en meteen grommen. Zo, de toon was dus al gezet. Romy was iets vriendelijker, maar ook van haar ging weinig enthousiasme uit. Tosha daarentegen was meteen super vriendelijk. Ayda was nog geen vijf minuten binnen of ze ging al met het trekspeeltje van Romy en Tosha ervandoor. Romy keek me aan alsof ze wilde zeggen: ‘Los dat maar op grote zus, de pup is jouw verjaardagscadeau.’ Ik keek met een lelijke blik terug. Ik wilde helemaal geen pup, dus ik los hier ook niets op. Terwijl Romy en ik nog nogal beduusd stonden te kijken, was Tosha allang met Ayda aan het spelen. Zij vond het gewoon geweldig en ze nam Ayda niets kwalijk. Ik kon helemaal niet geloven wat ik daar zag. Zo gedraagt Tosha zich nooit. Maar het werd nog vreemder. ’s Avonds pakte Ayda dan een botje dat vlak voor de neus van Tosha lag. Tosha is helemaal gek op botjes en staat die ook aan niemand af. En nu? Nou, als ze het botje had aangereikt had ik daar niet raar van opgekeken. Ze vond het gewoon goed dat Ayda daarmee wegliep.

 

Pasen in Appeltern

Na een rustige nacht – Ayda heeft gewoon netjes geslapen – stond er vanochtend het nodige op het programma. Tosha en het vrouwtje moesten vanochtend trainen. Eigenlijk was de les vorige week vrijdag geweest, maar in verband met een paardenkeuring kon die niet doorgaan. Ayda mocht ook mee om een beetje aan de sfeer te wennen. In het begin was ze een beetje onder de indruk, maar dat duurde niet lang. Na de training waren ze nog even uitlopen en werd er een beetje op het gras en het zand gewandeld. Tosha liep heel braaf naast Ayda en op die manier kon het vrouwtje zelfs een paar meter netjes lopen. Ik vind dat allemaal raar. Is dat echt onze Tosha? Ze wordt echt dolblij van onze pup. Heel vreemd. Maar ik vind het natuurlijk prima, heb ik er minder last van. Haha. Nee, hoor, het valt eigenlijk allemaal mee. Het is een lieve pup, die de meeste tijd braaf naast het vrouwtje ligt, samen met Tosha. Dat is ook zo’n knuffelmien die continu bij het vrouwtje wil liggen.

 


We hebben de laatste weken een aantal leuke uitstapjes gemaakt, waar ik eigenlijk iets over wilde vertellen. Helaas had het vrouwtje geen tijd om dat allemaal voor me op te schrijven. Pasen waren we bijvoorbeeld bij de Tuinen van Appeltern. Baasje kwam er heel toevallig achter dat die weer mochten openen. Natuurlijk onder strenge voorwaarden, zoals een beperkt aantal bezoekers en een tijdslot, maar het was echt zo genieten. Helaas mag Keukenhof niet open. Zij mochten wel aan twee weekenden de deuren openen, maar dat was alleemaal nogal omslachtig. Een voorwaarde om toegang te krijgen was dat de baasjes zich van tevoren moesten laten testen. De dichtstbijzijnde testlocatie voor ons was bijna driekwartier rijden. Nou, dat zagen de baasjes niet zo zitten. Dus helaas geen Keukenhof voor ons dit jaar.

zondag 28 maart 2021

Kwartet

 

Toen Tosha in februari jarig was kreeg ze een heel leuk cadeau van de baasjes: we gingen met zijn allen een dagje naar het strand. Zoals jullie weten ben ik volgende maand jarig, dus vraag ik me al die tijd al af wat de baasjes voor mij verzinnen. Heb het meteen aan het vrouwtje gevraagd, maar in het begin deed ze daar nogal geheimzinnig over. ‘Je krijgt een superleuk cadeau’, zei ze. Nou ja, dat kan van alles zijn, hè. Lekkere pensstaaf, nieuw balletje, stranddag, vakantie, en noem maar op. Dus ik bleef in het donker tastten.

 

Ayda 4 weken

Donderdag kwam de aap uit de mouw. Vrouwtje vroeg ineens aan mij of ik mijn verjaardagscadeau wil zien. ik was natuurlijk verrast, want het duurt nog een maandje vóór ik jarig ben, maar ja, hoe eerder hoe beter. Tot mijn grote verbazing pakte het vrouwtje haar mobiel. ‘Wat krijgen we nou?’, dacht ik. De baasjes hebben toch hopelijk geen mobiel voor mij gekocht. Is lief bedoeld, maar wat moet ik daarmee? Ik zou niet weten wie ik zou moeten bellen, want ik ken geen ene hond met een mobiel. Vrouwtje stelde me gelukkig snel gerust. Ze liet foto’s zien van vier knappe sheltie pups. ‘Kijk’, zei ze, ‘eentje daarvan wordt jouw nieuwe zus.’ Hè? Nieuwe zus? Heb ik gezegd dat ik een nieuwe zus erbij wil? Ik heb er al twee, dat is meer dan genoeg. Ik heb er echt geen actieve herinnering meer aan dat ik iets dergelijks gezegd zou hebben. Gelukkig ben ik niet de enige in dit land die op dit moment aan geheugenverlies lijdt, dat is een beetje een geruststelling. Maar ik snapte er nog steeds niets van. Waar komt die pup ineens vandaan? Vrouwtje legde uit dat zij en de baas al jaren op die pup gewacht hebben. De mama van die knappe pupjes is de mama van Romy en die heet Laura. De pups hebben echter een andere vader. Die heet Lewis en de papa van Romy heet Veron en dat is ook mijn papa. Laura heeft nu samen met Lewis vier teefjes gekregen. Kort samengevat is de pup dus de halfzuster van Romy.

 


Gisterochtend vertrokken de baasjes naar Friesland om de pups te bekijken. Wij mochten helaas niet mee en moesten in de bench blijven. Ikzelf vond dat geen probleem, ik had namelijk al zo’n vermoeden welke pup het vrouwtje zou kiezen na het zien van de foto’s. Pup nummer vier keek net als Romy. Volgens mij was vrouwtje op slag verliefd. Ons eerste vrouwtje had ook al verteld dat pup nummer vier de grootste boef uit het nest is. Zij was de eerste die de werpkist is ontvlucht. Tja, dat klinkt bekend, dat deed Romy ook. En vrouwtje kiest altijd de grootste boef. En ja hoor, ik had weer gelijk. Toen de baasjes naar huis kwamen vertelden ze dat ze inderdaad pup nummer vier hebben gekozen. Mijn nieuwe zus gaat Ayda heten en ze mag een paar dagen vóór mijn verjaardag bij ons komen wonen.

 


De baasjes stond nog een verrassing te wachten, ik wist al welke, maar ik dacht ik zeg liever niets. Eerst kijken of de baasjes daar zelf achter komen. Vrouwtje ging op een gegeven moment op de bank zitten en van daar uit kijkt ze rechtstreeks op de zijkant van de bench van Tosha. Ik dacht oei, nu is het nog een kwestie van tijd vóór ze het ziet. En inderdaad. Na een paar minuten keek het vrouwtje richting bench. Haar kop ging naar rechts, dan naar links, naar achteren en naar voren, maar volgens mij besefte ze nog niet goed wat ze precies zag. Daarna stond het vrouwtje op en ging naar de bench. Haar mond viel van verbazing open. Wat was er gebeurd? Tosha heeft tijdens de afwezigheid van de baasjes de bench gesloopt. Ze heeft de spijlen van hun plek geduwd om te kunnen ontsnappen. De zijkant lijkt nu een beetje op een Zwitserse kaas. Ongelofelijk! Ik heb weliswaar getracht Tosha daarvan te weerhouden, maar helaas wilde ze niet naar mij luisteren. We krijgen dus niet alleen een nieuwe pup, maar ook twee nieuwe benches. Tosha had – net als Romy en ik – ook een matras in haar bench liggen. Die heeft ze echter binnen paar dagen gesloopt. Nu heeft het vrouwtje een dekentje in de bench gelegd, want daarvan hebben we nog een paar op voorraad. Dat gaat nu al een poosje goed. Weliswaar heeft ze al een beetje de zijkant van het dekentje gesloopt, maar het blijft tot nu toe binnen de perken. Tja, en nu de hele bench gesloopt. Niet te bevatten.

woensdag 3 maart 2021

Deze keer gaan we naar Rockanje

Ik had helemaal gelijk, het weekend na Tosha’s verjaardag hebben we inderdaad iets leuks gedaan. Op zondagochtend vertrokken we richting kust. De baas was bang dat we in een file terecht zouden komen, want er was al van tevoren gewaarschuwd dat het op de stranden druk zou worden. Baasje hield dus met zijn mobiel de verkeersdrukte goed in de gaten. In het begin viel het allemaal reuze mee. Toen we dichter bij de kust kwamen, werd het echter steeds roder op het kaartje dat de baas op het mobiel zag. We besloten daarom van de snelweg af te gaan en de laatste kilometers via sluiproutes te rijden. Ging prima. Geen file en meteen een parkeerplaats gevonden.
Toen we uitgestapt waren keek ik om me heen, maar ik zag eigenlijk niets bekends. Over het algemeen gaan we altijd naar ’s-Gravenzande. Die parkeerplaats ligt een heel stuk weg van het strand en ziet er ook heel anders uit. Er was slechts één conclusie mogelijk: we waren niet in ’s-Gravenzande. Deze keer waren we in Rockanje. Ik was benieuwd. Van de parkeerplaats moesten we slechts een stukje door de duinen lopen en daarna moesten we een zandheuvel beklimmen om naar het strand te komen. Nou zeg, dat was me toch een klimpartij. Was blij toen we eindelijk boven waren, maar daarachter lag meteen het strand. Dat was prachtig. Het water loopt daar geleidelijk af, we konden heel ver het water in lopen.
Gelukkig was het op het strand helemaal niet druk. We konden eindeloos rennen en hadden de grootste lol. De baasjes konden iets te eten afhalen bij een restaurant en ze mochten zelfs naar de wc. We hadden ook echt geluk met het weer. Het was al echt warm. Echt een super dag. Terug moesten we op dezelfde weg waar we gekomen was, dus ook weer over die heuvel klimmen. Het vrouwtje had de volgende dag enorm veel spierpijn. Achteraf zagen we dat we waarschijnlijk ook een andere weg hadden kunnen kiezen, waarschijnlijk hadden we daar niet hoeven te klimmen. Haha.
Het weekend daarop wilden we niet zo ver weg. Het baasje had een plas gewoon op De Brand in Den Bosch, waar we nog nooit waren. Volgens hem was het daar vrij rustig. Dat klopte, was nagenoeg niemand te bekennen. Daar was ook helemaal niets te beleven. Op de achtergrond de geluiden van de A2, een doodsaaie plas, en voor de rest helemaal niets. Na een korte wandeling besloten we weer te vertrekken. De Oosterplas ligt daar in de buurt, dus lag het voor de hand om daar naartoe te gaan. We waren daar al vaker, is altijd leuk om daar een keer te gaan wandelen. Maar deze keer was het allesbehalve leuk. Overal mensen. Vreselijk! We moesten continu opzij voor alle mensen. Nou, ik heb toch wel andere ideeën over een gezellige wandeling.
De baasjes proberen altijd nieuwe leuke dingen voor ons te verzinnen, maar dat is kennelijk niet zo makkelijk. Nagenoeg alles is namelijk nog steeds gesloten. Alleen bossen, stranden en stadsparken zijn open en langs de rivieren mag je natuurlijk ook wandelen. De keuze is daardoor vrij beperkt. We gaan ook graag een keer naar de Tuinen van Appeltern of wandelen door een kasteeltuin, maar daar mogen we dus niet meer komen. Ik heb natuurlijk geen verstand van de hele materie, veel te ingewikkeld voor mij, ik ben maar een klein hondje, maar ik vind dat allemaal nogal krom. Dat virus, waar de mensen last van hebben, is besmettelijk en daarom moeten ze ook afstand van elkaar houden, heeft het vrouwtje uitgelegd. Zou het dan niet slimmer zijn om meer locaties te openen, zodat mensen meer opties hebben? Hoe drukker het ergens is, hoe groter de kans op besmetting, zou ik zeggen. Als het dus minder druk is ergens, is de kans op besmetting kleiner. Klinkt logisch, toch? Vrouwtje zegt dat er binnenkort verkiezingen zijn. Misschien moet ik me nog even kandidaat stellen?

dinsdag 16 februari 2021

De eerste verjaardag van Tosha

Vandaag wordt onze kleine zus Tosha één jaar. Wat gaat dat allemaal snel. Vorig jaar wisten we niet eens dat Tosha geboren was. We hoorden pas op 28 april dat ze bestond en een paar uur later kwam ze al bij ons wonen. En nu wordt ze dus al één. In die tien maanden die ze nu bij ons woont is ze maar weinig veranderd. Ze is een echte druktemaker, moet zich echt met alles bemoeien, ze sloopt nog steeds alle speeltjes, maar ze is ook ontzettend lief. Ik lig heel vaak met haar samen op de bank te slapen, dat is echt gezellig. Het is ook hartstikke leuk om met haar te rennen. Over het algemeen doen we altijd iets bijzonders als iemand van ons jarig is. Tot nu toe gebeurt er echter niets. Vanmiddag waren de baasjes echter alweer aan het fluisteren en dat betekent meestal dat ze iets aan het bekokstoven zijn. Dus ik ben benieuwd. 

Tosha is vandaag 1 jaar


Zo’n anderhalve week geleden begon het ineens weer te sneeuwen en niet een beetje ook. Het bleef sneeuwen tot er een dikke laag lag. Op sommige plekken lag er zoveel sneeuw dat ik amper kon lopen. Voor Tosha was het nog moeilijker, want die is immers nog kleiner, maar zij had snel een oplossing gevonden. In plaats van te lopen sprong ze gewoon. Zag er raar uit, maar ze kwam op die manier goed voorruit. Dat bedoel ik dus, dat is echt iets voor Tosha. Ze heeft altijd de gekste ideeën. Thuis op de bank doet ze dat overigens ook. Ze zet dan aan de ene kant van de bank af, vliegt een paar meter door de lucht en vervolgens landt ze aan de andere kant. Toen ik dat voor het eerst zag schrok ik me kapot. Ineens kwam zo’n pup langs me heen gevlogen. Dat verwacht je toch niet. Wat een gek ding is het toch.

 


Zoals jullie inmiddels weten ben ik niet zo gek op sneeuw. Al die nattigheid op mijn vacht vind ik niet zo fijn. Ook weet ik dan nooit zo goed waar ik moet plassen. Door de sneeuw kan ik nergens snuffelen, dus is het moeilijk om de juiste plek te vinden. Toen de baasjes met ons van de week naar de Maas wilden was ik daarom ook niet al te enthousiast. Over het algemeen kan ik het niet afwachten om naar de Maas te komen, maar met sneeuw hoeft dat voor mij niet zo nodig. Toen we er een paar dagen eerder waren stond bovendien het hele gebied volledig onder water.

 


Het water was inmiddels bevroren en aan de linkerkant waren veel mensen aan het schaatsen. Dat was voor ons dus geen optie, ik ben namelijk niet van plan om mijn mooie pootjes te breken. Aan de rechterkant zag het er een stuk beter uit. We moesten een beetje over de sneeuw klimmen en over het weiland van een boer lopen, maar uiteindelijk stonden we voor de toegangsport. Zodra we los mochten, gingen mijn twee gekke zussen ook meteen helemaal los. Ze begonnen te rennen en hadden de grootste lol. Ik liep gewoon braaf naast de baasjes, maar op een gegeven moment begonnen mijn pootjes wat koud te worden. En toen dacht ik, laat ik ook maar gewoon een beetje gek doen en toen begon ik mijn zussen uit te dagen. Romy en Tosha kunnen allebei hard lopen, maar ik ben heel wendbaar en bovendien ken ik hier iedere afkorting. Die twee liepen dus hijgend achter mij aan. Schitterend! Ik begon dat spel steeds leuker te vinden. Wat een super middag. Echt van genoten.

 


De mensen hebben nog steeds last van het virus. In plaats van versoepelingen zijn de maatregelen zelfs aangescherpt. Sinds 23 januari geldt in ons land een avondklok. Zonder geldige reden mogen mensen na 21:00 uur ’s avonds niet meer naar buiten. De baasjes hebben geluk dat ze ons hebben, mensen met hond mogen namelijk wel naar buiten om de hond uit te laten. In zoverre is er voor de baasjes niets veranderd.

 


Helaas hebben de avondklok en nieuwe regels ook weer gevolgen voor de training. Sinds invoering van de avondklok moeten namelijk ook alle locaties gesloten blijven waar je binnen kunt trainen. Dat geldt echter niet in alle gevallen. Het vrouwtje heeft mij dat uitgelegd. Maneges zijn allemaal gesloten en agilityhallen mogen openblijven, want agilityhallen worden beschouwd als essentieel. Dus als we agility doen in een manege is dat niet essentieel en doen we dat in een hal dan is dat wel essentieel. Hè? Snappen jullie het nog? Binnen is toch binnen en agility is agility. Hoe kan dat in het ene geval wel essentieel zijn en in het andere niet? Hoe dan ook, de training in de manege is dus voorlopig afgelast en door het slechte weer van de afgelopen dagen kunnen we ook niet meer buiten trainen. Wat een ellende allemaal.

woensdag 20 januari 2021

Paardeninvasie

 

De vorige keer heb ik al verteld dat afgelopen jaar een vuurwerkverbod gold. Al snel werd echter duidelijk dat mensen niet van plan waren om zich daaraan te houden. Ik snap niet zo goed waarom dat voor mensen zo moeilijk is om zich aan simpele regels te houden. Wij hondjes hebben daar geen moeite mee. Het vrouwtje heeft mij bijvoorbeeld bijgebracht dat ik niet haar klompen kapot mag maken en in de gordijnen hangen is ook verboden. Nou, dan doe ik dat ook niet. Er zijn immers talloze andere zaken die hartstikke leuk zijn en die ik wel mag doen. Hoe dan ook, oudejaarsavond was min of meer net als altijd. Tot half drie ’s nachts deden we geen oog dicht.

 


Gelukkig hadden we er overdag geen last van. We hebben namelijk een uitgebreide wandeling gemaakt in Kampina. Deze keer waren we echter aan de andere kant, daar waar al die vennen liggen. De baasjes zijn hier in het verleden vaker geweest, vertelden zij, vooral om foto’s te maken. Het nadeel van Kampina is echter dat je bijna niet bij de vennen komt en bij de vennen, waar je wel kunt komen, staat altijd de zon verkeerd. Om die reden zijn de baasjes al een poosje niet meer in dat gebied geweest. We hebben fijn gewandeld, tot we ineens een paard tegenkwamen. En daar bleef het niet bij. Op een gegeven moment waren overal paarden: op de paden, in de bosjes, langs de vennen, voor en achter ons.

 

Eerste sneeuw voor Tosha

Voor ons liep een jong stel met een kinderwagen. Blijkbaar vonden de paarden dat reuze interessant. Nieuwsgierig kwamen ze in grote getallen de baby bewonderen. Dat stel liep dezelfde route die wij ook liepen. De paarden bleven die kinderwagen interessant vinden en liepen continu achter ons aan. Ik vond dat toch een beetje eng, want we konden echt geen kant op, overal stonden paarden en sommige keken niet echt vriendelijk. We waren blij toen we het hek van het gebied dicht konden doen. Als de baasjes dat geweten hadden, waren we daar niet naartoe gegaan, zeiden ze. Vroeger waren daar geen paarden, althans hebben de baasjes nooit eentje gezien. Vind het ook een beetje raar dat in zo’n wandelgebied zoveel paarden rondlopen. Op het bord bij de in- respectievelijk uitgang staat dat je 25 meter afstand moet houden naar de paarden. Maar ja, hoe doe je dat als die overal zijn?

 


Ook in het nieuwe jaar hebben we al verschillende wandelingen gemaakt. We waren twee keer wandelen op landgoed Brakel en we waren bij de Oisterwijkse bossen en vennen, dat toch één van onze favoriete gebieden blijft. Maar jeetje, wat was het daar druk. De parkeerplaatsen stonden vol en zelfs langs de weg stonden overal auto’s. Over het algemeen merk je tijdens de wandeling niet zoveel van de drukte. Het is tenslotte een groot gebied en mensen lopen verschillende routes. Dat was nu echt anders. Om de paar honderd meter kwamen we mensen tegen. Uhm, misschien voorlopig een ander gebied zoeken, want dat is niet leuk meer.

 

Met zijn drieën in Kampina

Afgelopen zaterdag was het eindelijk zo ver: de eerste sneeuw van het jaar en ook de eerste sneeuw voor ons zusje Tosha. Vrouwtje was meteen dolenthousiast toen ze de weerman hoorde zeggen dat we zaterdag sneeuw zouden krijgen. ’s Ochtends heeft ze de accu van de camera opgeladen, vervolgens werd de camera klaargezet en daarna was het wachten op de witte vlokjes. Helaas begon het pas laat in de middag te sneeuwen. Ook waren het maar hele kleine vlokjes, dus duurde het even vóór het een beetje wit was. Kort vóór het donker werd zijn we met het vrouwtje naar de achtertuin gegaan zodat ze een paar foto’s van ons kon maken. Met veel fantasie zien de foto’s een beetje winters uit. Haha. Tosha vond het maar niets. Ze vond het allemaal een beetje raar. De volgende dag was het alweer afgelopen met de sneeuwpret, dus Tosha had weinig tijd om eraan te wennen. Nu gaan de temperaturen weer omhoog. 

dinsdag 29 december 2020

O denneboom

 

Vrouwtje is inderdaad snel op zoek gegaan naar iets wat we met kerst kunnen doen. Ze had ook snel een idee. We zouden naar het openluchtmuseum in Arnhem gaan, want daar zijn de baasjes al jaren niet geweest. Of ik er ooit was, is niet helemaal duidelijk. Baasje zegt van wel, vrouwtje zegt van niet. Mij staat er in ieder geval niets van bij. Bokrijk, het openluchtmuseum in België, kan ik me wel goed herinneren. Daar zijn we al verschillende keren geweest. Hoe dan ook, we zouden dus op eerste kerstdag naar Arnhem gaan.

 


Op 15 december werd er echter weer een nieuwe – nog strengere – lockdown afgekondigd, die tot maar liefst 20 januari volgend jaar duurt. Sindsdien mogen alleen essentiële winkels open blijven, alle andere zaken moeten dicht, dus ook musea, dierentuinen en alle andere zaken die leuk zijn. Zelfs trimsalons moesten hun deuren sluiten. Dat mensen niet naar de kapper mogen snap ik nog wel. Het virus wordt immers onder mensen verspreid en bij de kapper kan je niet de vereiste afstand houden. Maar waarom wij hondjes nu ook niet meer naar de kapper mogen, dat snap ik nou echt niet. Gelukkig was ik net vóór de lockdown nog bij de trimmer. Ik hoefde me dus tijdens het kerstdiner niet te schamen.

 


Ook met de trainingen is het allemaal echt een gedoe door alle regels. En de logica is ook hier ver te zoeken. Eigenlijk moet alles gesloten blijven, ook maneges, maar in sommige veiligheidsregio’s mogen maneges toch weer open blijven en mag er training worden gegeven. Het is dan weliswaar aangepaste training, slechts de trainer en een cursist, maar ja, beter dan niets. Romy en Tosha trainen gelukkig in de juiste veiligheidsregio’s waar wel getraind mag worden. Ik heb helaas pech. Kort vóór de lockdown heeft het vrouwtje samen met kennissen een manege gehuurd, waar ik tijdens de wintermaanden zou trainen, maar die ligt in de verkeerde regio en daar moeten de deuren wel gesloten blijven. Vrouwtje heeft nu besloten dat ik een training van Romy overneem, zodat ik toch af en toe wat kan doen. Pfff….

 


Maar ik merk net dat ik helemaal afdwaal, ik wilde het eigenlijk over de kerst hebben en niet over dat stomme virus. De plannen voor het openluchtmuseum konden dus geen doorgang vinden. Uiteindelijk werd het een wandeling door het heidegebied van Kampina. Dat is in de buurt van de Oisterwijkse bossen en vennen, maar is net iets anders. We moesten wel goed uitkijken waar we liepen. Door de vele regen van de laatste weken was er overal blubber. Desalniettemin heb ik er onwijs van genoten. Het zonnetje scheen, er was weinig wind, en we hebben heerlijk gewandeld.

 


Het goede aan het hele virus is dat de regering nu een vuurwerkverbod heeft ingesteld. Er mag op oudejaarsavond helemaal niet geknald worden. Top besluit! Ik was er echt blij mee toen het vrouwtje dat vertelde. Eindelijk een rustige oudejaarsavond, waar ik gewoon zonder angst naar buiten kan om mijn behoeften te doen. De vreugde was echter van korte duur. Over het algemeen valt het hier met het geknal mee, pas na de kerst komt dat echt op gang. Nu zijn ze echter al weken bezig. We hebben het nu al een paar keer meegemaakt dat niet ver achter ons vuurwerk werd afgestoken.

 


Ikzelf heb het niet op vuurwerk, echt verschrikkelijk dat geknal, maar ik heb inmiddels geleerd dat ik thuis veilig ben en dat ik daar niet bang hoef te zijn. Buiten is dat iets anders. Zodra er geknald wordt, wil ik het liefst zo snel mogelijk naar binnen. Romy is iets minder onder de indruk. Zij gaat meestal blaffen als ze vuurwerk hoort en daarna gaat ze gewoon verder met het leven. Tosha blijkt echter als de dood voor dat geknal. Overdag valt het nog mee, maar dat ligt er waarschijnlijk aan dat er tot nu toe overdag nog niet geknald is. ’s Avonds wil ze echter het liefst helemaal niet meer naar buiten. Echt leuk wat sommige mensen allemaal verzinnen. Aan ons wordt daarbij niet echt gedacht.

 


Vorig jaar heb ik het er een keer over gehad dat het bij ons in de keuken een complete chaos is met kerst, omdat het vrouwtje met feestdagen graag de chefkok wil uithangen. Dit jaar zou het allemaal anders gaan, heeft het vrouwtje beloofd. Ze zou kiezen voor iets makkelijks. Iets dat binnen niet al te lange tijd klaar is en waarvoor je geen twintig pannen nodig hebt. Al weken vóór de kerst begon haar zoektocht naar een makkelijk gerecht. Tot mijn verbazing heeft ze dat ook gevonden. In de supermarkt hadden ze een kant en klaar rosbief met rode wijn saus. Het vlees moest een paar minuten de pan in en daarna 50 minuten de oven in. De saus kon gewoon in de magnetron opgewarmd worden. Klonk eigenlijk al van het begin af aan te mooi om waar te zijn.

 


Op eerste kerstdag ging het vrouwtje aan de slag met haar rosbief. Zag er echt makkelijk uit. Net als altijd moest er natuurlijk ook nog soep worden gemaakt en een salade, dus uiteindelijk had ze weer zoveel vuil gemaakt dat de baas toch weer tussendoor de vaatwasser moest aanzetten om dat allemaal weg te werken. Toch verliep het soepeler dan in voorgaande jaren en vrouwtje was snel klaar. Enthousiast gingen de baasjes aan tafel zitten. Ik zag meteen dat het eten geen mega succes was. Het vlees was niet echt lekker en de saus was ronduit vies, zei het vrouwtje. Het enige dat lekker was, was de zuurkool die ze zelf had gemaakt. Tja, en wat doe je als het eten niet lekker is? Juist, dan is er maar één oplossing. Je gaat de volgende dag een lekker kerstmenu koken. Kortom: we zijn terug bij af! Vrouwtje was alweer de hele middag in de keuken bezig. Lang leve de kerst. 

We wensen al onze trouwe volgers alvast een fijne jaarwisseling en laten we hopen dat 2021 weer een jaar wordt waar we terug mogen gaan naar het oude normaal, waar we weer alles mogen doen waar we zin in hebben.