Na maanden te
hebben gestreden om de felbegeerde plekken mocht ons team meedoen aan de
finalewedstrijd van de TWC. Eigenlijk klopt de benaming niet helemaal. De
finalewedstrijd bestaat feitelijk uit een tweetraps competitie. Tijdens de vier
voorrondes plaatsen zich de beste tien teams van iedere regio voor de
finalewedstrijd. Op de laatste dag worden nogmaals een jumping en een vast
parcours gelopen. De beste tien teams van die twee parcoursen mogen
uiteindelijk de grote finale lopen.
Oorspronkelijk
zou de finalewedstrijd worden gehouden in onze trainingsmanege in Velddriel.
Vrouwtje was daar erg blij mee. Voor ons is dat niet ver rijden, we kennen de
locatie goed en het is een hele fijne manege om te lopen. Ineens werd echter
bekendgemaakt dat de wedstrijd verplaatst wordt naar de manege in Den Dungen.
Ook die is niet ver voor ons, maar zoals eerder al verteld heeft het vrouwtje
een hekel aan die manege. Die is namelijk ontiegelijk lang en smal, waardoor je
heel andere parcoursen krijgt dan anders.
Naast het
manegeprobleem was er ook een teamprobleem. Nou ja, eigenlijk niets nieuws
onder de zon, zou je kunnen zeggen. Volgens mij zitten wij altijd in een team
met problemen. Ook dit jaar hadden we weer te maken met een soort spookteamlid.
Die dame was slechts één keer verschenen, namelijk tijdens de eerste wedstrijd,
daarna niet meer. Een team bestaat normaal uit zes combinaties. Bij ieder rondje
dat gelopen wordt, tellen de beste drie resultaten van een team mee. Als je dus
slechts met vijf combinaties bent, moeten die vijf beter hun best doen. Je kunt
je immers slechts twee slechte resultaten permitteren in plaats van drie. Maar
oké, we hebben het dus ook zonder teamlid zes naar de finalewedstrijd geschopt.
Bovendien waren er maar drie mensen, die met ons vijf hondjes moesten lopen in
hetzelfde team. Een handicap dat de meeste andere teams niet hadden.
Het eerste rondje
van de dag was een jumping. Toen vrouwtje het rondje verkende had ze wel wat
twijfels of dat met Romy allemaal goed zou gaan, maar dat was ongegrond. Het
ging allemaal prima. Zowel Romy als ik waren foutloos en stonden in de top drie
van ons team. Ook onze twee andere teamleden waren foutloos. Overall tweede
plaats!!!
En toen kwam het
vast parcours. Na de eerste combinaties gezien te hebben was al snel duidelijk
dat veel mensen hiermee problemen hadden. Sprong vier stond in een bocht op een
aparte manier, waardoor wij hondjes die niet goed konden zien. Bovendien moest
die out worden gesprongen. Ook ik zag die sprong te laat en was al voorbij
gelopen. Door de lange afstanden in die manege kon het vrouwtje helaas niet op
tijd zijn. Gelukkig had ik nog geen gekke dingen gedaan. Toen ik het vrouwtje
hoorde roepen kwam ik meteen terug en nam netjes de sprong. Maar ja, helaas een
weigering.
Bij Romy ging het
meteen in het begin al fout. Dat was erg raar, want het begin was simpel:
sprong, palen. Om de een of andere reden was mijn zus echter vergeten wat ze
precies bij de palen moest doen. Twee herhalingspogingen tot bij haar weer een
licht ging branden. Ook bij hondje Ties ging het niet soepel. Ook één
weigering. Alleen trainer Johan wist er foutloos doorheen te komen. Overall vast
parcours tiende plaats. Door onze goede prestatie op de jumping eindigden we
overall – dus jumping en vast parcours bij elkaar opgeteld – op een zesde
plaats. Aangezien zich de beste tien teams plaatsen was dat ruim voldoende voor
een plek in de grote finale. Oftewel, de alles beslissende teamestafette.
Bij de voorrondes
lopen maar vier teamleden de estafette. Bij de finale is dat anders, daar
moeten alle zes combinaties lopen. Bestaat je team slechts uit vijf leden moet
één teamlid dubbel lopen. Dat mocht trainer Johan doen, want hij was de enige
van het team die slechts met één hond liep. Vrouwtje moest met Romy als nummer
twee en met mij als nummer vier starten. Voor degenen die dat nog niet
meegemaakt hebben klinkt dat misschien niet ingewikkeld, maar ik kan jullie
verzekeren dat dat echt superveel stress is. Zodra een hond over de
finishsprong springt, begint de volgende hond al te lopen. Vrouwtje moest Romy
aanlijnen, aan een van onze helpers meegeven, als een gek naar de andere kant
van de manege rennen, waar wederom een helper met mij klaar stond, mij pakken,
riem eraf halen en klaar staan voor de start. Tot de palen, die als toestel zes
in de estafette stonden, ging alles prima. Vrouwtje gebruikte de palen om even
wat uit te hijgen. En toen verslapte kennelijk haar aandacht. Ik was eerder uit
de palen dan zij verwacht had, waardoor er een klein misverstand tussen ons
ontstond. Ik ging daardoor aan de verkeerde kant een tunnel in.
Diskwalificatie. Helaas liep iets later teamlid Jill met Qu ook nog een
diskwalificatie. Tja, en die deden ons de das om. Ook de vier foutloze
fantastische rondjes, van onder andere mijn zusje Romy, konden ons niet redden.
Slechts een zesde plaats!!! Zo jammer. Wat had ik graag een keer op het podium
bij de TWC willen staan. Al zo vaak meegedaan, maar nooit gelukt.
