Fijne Kerstdagen 2025

Nou, beste mensen, het is alweer zover: de Kerstdagen staan bijna weer voor de deur. Wij wensen jullie allemaal hele fijne feestdagen. Gezellig samen genieten. Samen met mijn vrouwtje hebben we speciaal voor jullie een kerstkaart ontworpen. En de kunstmatige intelligentie heeft ook een beetje meegeholpen. Haha. Ongelofelijk wat tegenwoordig allemaal mogelijk is. Vrouwtje heeft gewoon een strandfoto van ons gepakt, tegen AI gezegd dat hij de achtergrond in een kerstsfeer moet zetten en voilà. In eerste instantie had AI Ayda een beetje buiten beeld geplaatst, nou dat kan niet hé. Dus aangegeven dat hij ons allemaal meer in het midden moet plaatsen. Een paar seconden later de perfecte foto. Tussen mij en Romy en Tosha en Ayda is op de originele foto een gat. Dat heeft AI gewoon weggehaald en nu zitten we allemaal netjes samen. Wauw! 

Begin november waren we met de baasjes nog een keer naar Rockanje. Het was prachtig weer, bijna lenteachtig, met veel zon. Was ook weer echt genieten. Net als altijd wilden de baasjes na onze wandeling op een terras gaan zitten om iets te eten en te drinken. Wij gaan eigenlijk altijd naar het restaurant aan de linkerkant, omdat dat het mooiste terras heeft met uitzicht op het strand en het water. Toen wij daar arriveerden zaten daar echter vreemd genoeg slechts weinig mensen. Dat was opmerkelijk, want op het strand was het door het mooie weer vrij druk. Ineens komt de bediening op ons af en zegt dat het restaurant gesloten is in verband met personeelstekorten. Oké!!!

Gelukkig is aan de rechterkant nog een restaurant. Dat heeft echter een minder mooi terras en het eten is ook niet zo denderend. Daar zaten wel veel mensen, iedereen had iets te drinken voor zich. We gingen dus op het terras zitten en wachtten op de bediening. Die kwam echter niet. Op een gegeven moment ging vrouwtje bij de ingang van het restaurant kijken. Daar hing een bord: 'Alleen zelfbediening i.v.m. personeelstekort.' Toen vrouwtje beter keek bleek bovendien dat je alleen iets te drinken kon pakken, geen eten. Maar ja, net als altijd kwamen onze baasjes natuurlijk weer om van de honger. Dus dat ging het hem niet worden. Uiteindelijk kwamen we terecht bij een friettent, dat naast de parkeerplaats staat. Geen favoriet van mijn vrouwtje, want ze is niet voor dat soort eten. Maar tenminste iets om te eten. Zoiets hebben we echt nog nooit meegemaakt. Volgende keer misschien toch weer de ouderwetse broodtrommel meenemen. 

Op 6 december was de tweede wedstrijd van de TWC. Het begon vrij goed. Romy liet een perfect vast parcours zien: derde plaats. Bij Ayda ging het bijna fout. Vrouwtje had veel te lang bij de horde voor de schutting gestaan, waardoor ze na de schutting te laat was. Ayda miste daardoor de horde en maakte haar inmiddels bekende dans rond om die horde. Gelukkig kon het vrouwtje nog net voorkomen dat ze aan de verkeerde kant over de horde sprong. Voor de rest was eigenlijk niets aan te merken op dat rondje, ging vrij vlot. Bij de jumping was achterin ten opzichte van het vast parcours niets veranderd, waardoor kennelijk de aandacht van het vrouwtje iets verslapte. Romy maakte daar dankbaar gebruik van en deed een rondje tunnel extra. De keurmeester kon dat helaas niet waarderen en gaf meteen een diskwalificatie. Eigenlijk oneerlijk, want zoiets kost alleen extra tijd. Maar goed, zo zijn nou eenmaal de regels. Ayda miste weer een sprong. Helaas sprong ze deze keer van de verkeerde kant terug. En toen kwam de teamestafette. Hondje Ties een diskwalificatie en Ayda ook. Romy en hondje Teun gelukkig foutloos. De estafette is altijd het belangrijkste onderdeel, want die telt dubbel. Als je het daar niet goed doet, kun je het over het algemeen schudden. Twee diskwalificaties leverden dus meteen heel veel punten op. Het totale resultaat valt weliswaar nog mee: van een eerste plaats gezakt naar een tweede. Maar ja, de andere teams zitten nu echt dicht erachter. De volgende keer moet het echt beter gaan.

ARL en TWC 2025-2026 nr 1

Op 26 oktober mochten we eindelijk weer een keer een wedstrijd lopen bij ARL. Deze keer vond de wedstrijd in Viersen (Duitsland) plaats. Helaas zijn er steeds minder wedstrijden. Voor ons was het dit jaar pas de derde keer. Erg jammer, want het is altijd erg gezellig. De baasjes zijn dol op Viersen, want het eten is daar echt spectaculair. Ontbijt met lekkere broodjes, 's middags barbecue met verschillende soorten vlees en salades en als toetje diverse soorten taart. Zoiets vind je nergens. Volgens mij gaan de baasjes dus vooral vanwege het eten daar naartoe, de wedstrijd is van ondergeschikt belang. 

Ook ik mocht meedoen. Eerst kon ik dat helemaal niet geloven toen vrouwtje zei dat wij nu aan de beurt zijn. Mocht ik echt? Bij andere wedstrijden mag ik nooit meer lopen, wat ik eigenlijk erg jammer vind. Ik kon dat dus bijna niet geloven dat ik nu wel mocht. Ik kwispelde op weg van de tent naar de ingang van de ring dusdanig dat vrouwtje serieus bang was dat mijn staart eraf zou vallen. Van iedere meter heb ik onwijs genoten. Wat is het toch leuk om met het vrouwtje zo'n parcours te doen. Hoopers is ook leuk, maar agility is en blijft toch echt mijn passie. Vast parcours ging super, alleen een fout op het raakvlak van de kattenloop. Ook de jumping ging geweldig. Foutloos. Althans dat dacht het vrouwtje. Helaas was ze vergeten aan te geven dat ik sprong vier moet nemen. We gingen dus van toestel drie meteen naar vijf. Oepsie, vrouwtje toch. Nu moet ik er wel bij vertellen dat dat niet geheel aan het vrouwtje te wijten was. De keurmeester heeft voor alle graden bijna hetzelfde parcours gehanteerd. Slechts op onderdelen waren er verschillen. Toen ik aan de beurt was had het vrouwtje dat parcours al twee keer gelopen. Eerst met Ayda in graad 1, daarna met Romy in graad 2. Bij parcours drie was ze het spoor dus helemaal bijster. Desondanks mogen we niet klagen. We gingen met een hele lading prijzen naar huis, want ook Romy en Ayda hebben het erg goed gedaan. 

Een week later vond de eerste wedstrijd van de TWC (team wintercompetitie) plaats. Net als voorgaande jaren weer met hetzelfde team, dat echter dit jaar met een aantal handicaps te maken heeft. Teamlid Jill is één dag vóór de wedstrijd - op 31 oktober - van een zoon bevallen. Zij kon er dus helaas niet bij zijn. Teamlid Johan heeft al weken last van zijn voet. Het was dus afwachten of hij überhaupt kon lopen. Met veel pijnstillers lukte dat uiteindelijk. Het laatste teamlid is het vrouwtje, die dit jaar met Romy en Ayda aan de start zou gaan. Dat was vorig jaar ook de planning, maar halverwege moest ik Ayda vervangen, omdat zij er een potje van maakte. Ik was dus reuze benieuwd hoe het dit jaar zou gaan. 

Het vast parcours ging geweldig. Drie foutloze uitslagen en Romy op plaats acht. Ayda had helaas een fout op de kattenloop, zonder fout was ze op een dertiende plek beland. De jumping ging nog beter. Romy vierde en Ayda achtste!!! Zo, toen ik dat hoorde was ik toch wel onder de indruk. Zo zie je maar dat je geen lange pootjes hoeft te hebben om hard te kunnen rennen. Wat een verschil met vorig jaar. Ook Johan en Ties deden het fantastisch. Ook weer drie foutloze uitslagen. De estafette ging iets minder met twee weigeringen, maar gelukkig geen diskwalificatie. Resultaat van de dag: Romy beste medium hond, Ties beste large hond, team Happy Feet het beste team en het team staat nu op de eerste plaats. Vrouwtje kwam met een dusdanige lading cadeau's naar huis dat de baas bij het uitladen van de auto moest helpen. Niet normaal. Maar ja, nog drie wedstrijden te gaan. Ik duim dat de volgende wedstrijden ook zo succesvol zijn. 

De dag daarna was het tijd voor ontspanning. Deze keer gingen we naar de Waal, in de hoop daar een paar strandjes te vinden. Bij ons aan de Maas staan die door de vele regen allemaal onder water, maar wij hebben ook veel smallere stranden. Direct bij de ingang werden we door een hele kudde paarden begroet. Nou, daar waren we eigenlijk niet zo blij mee, want het dringende advies is altijd om niet door zo'n kudde te lopen. We liepen zo snel en strak mogelijk, zonder veel aandacht aan de paarden te besteden. Dat heeft goed geholpen, ze zijn kennelijk eraan gewend dat er regelmatig mensen langs komen. 

Helaas vielen de strandjes ook aan de Waal nogal tegen. Normaal heb je daar hele lange brede zandstranden. Nu was van de meesten nog maar een smal strookje over. Maar het was gewoon genieten. 

Sheltiewedstrijd en Masters

Na vier jaar afwezigheid was het op 4 oktober eindelijk weer zover: er werd een sheltie wedstrijd gehouden. Voorheen werd die wedstrijd jaarlijks georganiseerd, maar door corona kwam daar ineens een eind aan. Ik heb een paar keer met mijn vrouwtje meegedaan en had dat ook graag nog vaker willen doen. Maar ja, al die jaren geen wedstrijd meer en nu ben ik er helaas te oud voor. Hoe dan ook, nu was er eindelijk weer een wedstrijd. Die werd gehouden in de Haarlemmermeerse Bosmanege te Hoofddorp. 

In tegenstelling tot de voorgaande jaren werd de wedstrijd eigenlijk in twee etappes georganiseerd. In de ochtend liepen graad 0 en 1, 's middags mochten graad 2 en 3 lopen. Toen wij rond het middaguur bij de manege in Hoofddorp aankwamen, stond de parkeerplaats dus al aardig vol en binnen stond alles vol met benches. Gelukkig verlieten veel mensen die geen prijs hadden snel de manege, waardoor plekken vrij kwamen. Veel ruimte leverde dat echter niet op. Naast de manegebak was een smal gangetje, waar slechts een aantal mensen kon zitten. Wij hebben natuurlijk veel ruimte nodig: vier benches en twee stoeltjes voor de baasjes. Na de situatie uitgebreid bekeken te hebben, besloten de baasjes om slechts de twee kleine benches neer te zetten voor Romy en Ayda. Tosha en ik moesten in de auto blijven. Oei, dat hadden we volgens mij niet zo afgesproken. Op zich was dat geen probleem, want in de auto hadden we voldoende ruimte, konden rustig liggen, en regelmatig kwamen de baasjes langs om met ons te gaan wandelen. Maar ja, ik had toch wel graag iets van de wedstrijd willen zien. Nu moest ik alles later op de filmpjes terugkijken, wat toch echt jammer was. 

De baasjes en onze zusjes zaten overigens verre van goed. Zij hadden uiteindelijk een plekje weten te bemachtigen in een hoekje, helemaal aan het eind van die smalle gang. Direct ernaast was de ingang naar de wc's. Oftewel iedereen kwam daar continu langs. Ook de bak was niet optimaal. Je had daar van dat donkere zand dat erg zwaar liep. In het begin viel het allemaal nog mee, maar naarmate de wedstrijd vorderde werd het achterin een echte blubberpartij. De keurmeester heeft het parcours zelfs een beetje moeten aanpassen om slippartijen te vermijden. Wordt dus zeer zeker niet één van onze favoriete maneges. Volgens het baasje zijn we daar overigens al eens eerder geweest, maar het vrouwtje en mij staat daar helemaal niets van bij. 

Er werd begonnen met de jumping. Ayda deed het fantastisch, tot kort voor het eind. Daar stond vrouwtje haar na een tunnel op te wachten. Ayda wist niet precies wat de bedoeling was en maakte een rondje om de sprong. Weigering. Voor de rest een geweldig rondje. Met Romy verliep de jumping helaas nogal dramatisch. Het lukte haar gewoon niet om de insteek van de palen te vinden. Die moesten maar het liefst drie keer worden overgedaan. Tja, en bij drie weigeringen volgt een diskwalificatie. Bij het eerste vast parcours liep Ayda weer langs wat sprongetjes, maar heeft het parcours wel uitgelopen. Het tweede vast parcours ging super, alleen miste ze daar het raakvlak van de kat. Maar jeetje zeg, ze ging als een speer. Net de grote zus. Romy liet bij de twee vaste parcoursen zien wat ze allemaal in huis heeft. Zag er zo makkelijk uit. Twee foutloze rondjes en twee keer een eerste plaats. Wauwie!!! Ze heeft dit jaar nu zes u'tjes gelopen op het vast parcours en heeft daarmee de bronze medaille verdiend, die je tegenwoordig in graad 3 ontvangt. Zal echter nog wel een poosje duren vóór die wordt uitgereikt. 

Eergisteren dan de Masters, waaraan Romy na een jaar afwezigheid weer aan mee mocht doen. Wat moet ik zeggen? Het lijkt geen wedstrijd voor Romy en het vrouwtje. Schitterend gelopen, echt waar. Bij ieder parcours één dingetje en tja, dat is het dan. Echt zo jammer. Ik gun het mijn zusje zo dat ze op die wedstrijd een keer iets uitloopt. Nou ja, misschien volgend jaar een herkansing. 

Krengerup Gods

Gisteren alweer de laatste dag van onze vakantie. Jammer dat zo’n vakantie altijd zo snel voorbijgaat. We besloten om een wandeling te maken op landgoed ‘Krengerup Gods’, waar je volgens beschrijvingen goed kon wandelen. Dat klopte, je kon wandelen. Verder was daar echter weinig te zien. Een wit huis in de verte en een vervallen toren. Dat was het. 

Daarna mochten wij bepalen wat wij nog willen doen. Nou, daar hoefden we niet lang over na te denken. Wij wilden nog een laatste keer naar Brydegård, waar het behoorlijk druk was op het strand. Komt zeker door het warmere weer. Gelukkig hadden wij geen last van de mensen. Iedereen lag op het strand, wij renden door het hondengebied. 

En daarna terug naar het huisje, waar het ook fijn vertoeven is. We hebben hier niet alleen bessen, maar ook kippen in de tuin. Die heeft de verhuurder echter opgesloten in hokken achter in de tuin. Volgens mij was hij bang dat wij achter de kippetjes aan zouden lopen. Er zijn zeker hondjes die dat doen, maar wij niet. Met het vrouwtje waren we al diverse keren op visite bij de kippetjes. We moesten heel braaf zijn, niet blaffen en afstand houden om te voorkomen dat de kippen bang van ons worden. Ging prima, wat natuurlijk helemaal niet gek is. Thuis heeft vrouwtje een vogelparadijs van onze tuin gemaakt. Overal vogels. Wij laten de vogeltjes met rust en zij ons. En aan de Maas hebben we in de winter heel veel ganzen. Ook geen problemen mee. 

Tja, en dat was het dan ook weer, onze zomervakantie van dit jaar. Vandaag weer naar huis. De baasjes hadden de afgelopen dagen naar een alternatieve route gezocht om Hamburg te omzeilen. Hamburg ligt echter zo stom dat er bijna geen andere weg is. Vrouwtje had wel een weg gevonden via Lübeck. Het nadeel was echter dat je van de snelweg af moest, een heel stuk via provinciale wegen moest rijden om ergens achter Hamburg weer de snelweg op te kunnen. Dat kostte veel tijd en was ook behoorlijk omrijden. Die route werd dus verworpen. We zouden gewoon onze Tomtom volgen. 

Vóór we in de buurt van Hamburg kwamen, zagen we borden met een omleiding. En voor we het wisten stonden we weer in een ellenlange file. Die omleiding stuurde ons richting Lübeck. Volgens mij was dat de weg die het vrouwtje als alternatieve route had gevonden. Net als op de heenweg kwam er geen eind aan die file. Er waren nu veel vakantiegangers onderweg, veel met een camper of caravan. Pas uren later konden we eindelijk weer doorrijden. Drie minuten vóór half negen waren we eindelijk thuis. 

Dat was nu onze tweede vakantie in Denemarken. We vinden het allemaal een heel fijn land en we komen graag weer terug. Maar dat Hamburg… wat een ellende. Leg toch een paar goede snelwegen aan rond om die stad. Van ons uit ben je binnen een paar uur in Denemarken, dat wil zeggen, als Hamburg niet bestond. Door al die ellende mag je gerust telkens een uur of drie bij de reistijd optellen, wat erg zonde is. Maar los daarvan hadden we echt een superfijne vakantie. 

Slot Egeskov

 

Vandaag stond een echt highlight op het programma: een bezoek aan slot Egeskov. Volgens mij de grootste en zo'n beetje echt spectaculaire bezienswaardigheid die Funen te bieden heeft. Tot nu toe was het overal waar we waren ontzettend rustig geweest. Op de weg kom je slechts weinig auto’s tegen en als je ergens bent zie je slechts af en toe een paar mensen. Toen we bij slot Egeskov aankwamen merkten we al snel dat dat hier anders is. In de buurt van het slot was een grote parkeerplaats, die nagenoeg vol stond met auto’s. Om een toegangskaartje te bemachtigen moesten we zelfs in de rij staan. Nou, dat was wel weer even wennen voor ons.

slot Egeskov

We zijn met mijn vrouwtje al naar talloze kastelen geweest. Je hebt duidelijke verschillen. Soms heb je gewoon een kasteel en verder niets. Andere kastelen hebben ook nog een prachtige tuin waar je doorheen kunt wandelen. Soms heb je ook in de tuinen nog mooie gebouwen en attracties, zoals de bedriegertjes bij kasteel Rosendael (één van de favoriete kasteeltjes van mijn vrouwtje). Maar wat ze bij slot Egeskov hadden hebben we echt nog nooit gezien.

 

Die mensen hebben echt van alles verzameld. Auto’s, motors, hulpdiensten zoals ambulances, brandweer en politie, kampeerspullen, kleding en zelfs vliegtuigen. Al die spullen waren ondergebracht in diverse bijgebouwen, waar geen eind aan leek te komen. Iedere verzameling omvatte meerdere eeuwen dan wel decennia. Het was echt allemaal prachtig om te zien.

De baasjes raakten op de kampeerafdeling allebei helemaal verlieft op zo’n groenwitte Volkswagen bus waar mensen vroeger mee kampeerden. Daar hebben ze het al jaren over. Zo eentje zouden zij ook graag willen, maar ja, die worden helaas niet meer gemaakt. Ze hadden daar ook moderne dingen, zoals een safaritent. Ook mooi om te zien.

 

Ook waren de baasjes helemaal enthousiast over de autotentoonstelling, vooral het vrouwtje. Zij vindt oude auto’s echt prachtig om te zien. Ieder merk had toen een eigen stijl, de auto’s waren goed van elkaar te onderscheiden. Tegenwoordig lijken al die auto’s dusdanig op mekaar dat je niet eens meer weet van welk merk die zijn, zegt ze. Een gesprek over moderne auto’s  tussen de baasjes verloopt dan ook over het algemeen als volgt. Vrouwtje vertelt dat persoon X een nieuwe auto heeft. ‘Wat voor auto is dat dan?’, vraagt de baas geïnteresseerd. ‘Een grijze’, antwoordt het vrouwtje. Tja, daar worden we wijzer van. Haha.

Ze hadden ook een tentoonstelling met kleding uit verschillende eeuwen. Dat waren niet alleen prachtige baljurken – alhoewel mijn vrouwtje die natuurlijk bijzonder interessant vond – maar ook kleding van de keukenmeid of de butler. De grote publiekstrekker was ongetwijfeld een jurk van Marie-Antoinette, de echtgenote van de Franse koning Lodewijk XVI. Die vrouw gaf kapitalen uit voor kleding, sieraden, meubels, en dat soort dingen. Zeker allemaal prachtig om te zien, maar het Franse volk dacht in die tijd daar anders over. Dat was zo arm dat veel mensen amper iets te eten hadden en Marie-Antoinette bleef maar met de centen smijten. Op een gegeven moment waren de Fransen het zat: Marie-Antoinette en Lodewijk belandden op de guillotine. Dus best wel een triest verhaal, maar vrouwtje kon geen genoeg krijgen van die prachtige jurk. Ze wil ook dolgraag naar Versailles, het kasteel waar die twee geleefd hebben, om al die pracht en praal te bewonderen. Nou, ik denk dat we het vrouwtje dan een week niet meer zien.

 

Ze hadden ook prachtige tuinen met veel kleurrijke bloemen op slot Egeskov, waar we ook nog allemaal doorheen hebben gewandeld. Een echte aanrader dat kasteel, maar eigenlijk te veel voor één dag. Als je echt alles goed wilt bekijken kan je daarvoor beter twee dagen uittrekken. Moet je wel een dikke portemonnee hebben, want de entree is niet mis.

Flyvesandet en Faaborg

 

Gisteren werd het weer gelukkig weer beter. ’s Ochtends was het nog steeds bewolkt en een beetje aan de frisse kant, maar wel droog. We besloten om nu toch eindelijk op zoek te gaan naar een leuk strand. Op internet had het vrouwtje de perfecte locatie gevonden: Flyvesandet. Volgens de omschrijving ‘één van de mooiste stranden op Funen, rust en vrede en een fantastisch uitzicht’. Ook de foto’s zagen er adembenemend uit. Lange prachtige zandstranden. Ja, daar wilden wij zeer zeker naartoe. Was wel anderhalf uur rijden, want Flyvesandet ligt helemaal in het noordoosten van het eiland, maar ja, voor prachtige stranden hebben we dat wel over.

 

Rustig was het daar zeer zeker. We waren zo’n beetje de enigen daar, dus geen probleem om een parkeerplaats te vinden. Enthousiast gingen we meteen op zoek naar de prachtige stranden, die we op de foto’s gezien hadden. Nou, ik weet niet precies waar die foto’s van internet genomen zijn, maar in ieder geval niet op de plek waar wij waren. Ook hier lagen de stranden helemaal vol met steentjes. Dus dat was niet echt een succes. Naast het strand lag een bosgebied met heide, waar je wel goed kon wandelen. Dat hebben we dan ook gedaan. Beetje jammer allemaal, want door het bos hadden we ook in de buurt van ons huisje kunnen wandelen. Hadden we dus geen uren voor in de auto hoeven te zitten.

 

Op weg terug naar het huisje kwamen we langs Middelfart, waar je een vistrap hebt. Dat was wel erg mooi om te zien. Ook daar hebben we nog even wat rondgelopen.

 

Ook vandaag helaas geen spectaculaire dag. Ons doel was vandaag het rododendronpark in Korinth. Dat ligt bij het kasteel van Brahetrolleborg. Op internet stond alleen de straatnaam, maar geen huisnummer. Zo moeilijk zal dat niet te vinden zijn, dachten we, want zo’n kasteel valt immers op. Toen we eindelijk op de straat arriveerden was nergens een kasteel te zien. Ook stonden er nergens borden. Na zeker een half uur heen en weer rijden besloten we bij een parkeerplaats te stoppen. Die lag aan de onderkant van een kerk. Nou, dan daar maar eerst even kijken, want dat leek de goede locatie te zijn. Op de foto’s stond de kerk namelijk direct voor het kasteel, hetgeen ook zo bleek te zijn. Maar ja, we wilden niet naar de kerk of naar het kasteel, maar naar dat park. Waar we ook keken, nergens een ingang naar een park.

 

Op  een gegeven moment hadden we daar meer dan genoeg van. We gingen terug naar de auto en besloten ergens anders naartoe te gaan. Op de weg terug ziet het vrouwtje ineens in een bocht een bord: ‘rododendronpark’. Dat was zo verstopt dat het echt een wonder is dat het vrouwtje dat gezien heeft. Misschien hadden we totaal verkeerde voorstellingen van dat park. We verwachtten een redelijke parkeerplaats, duidelijke en zichtbare borden. Dat had je daar allemaal niet. Op de hoek kon je je auto neerzetten, maar daar was hooguit ruimte voor zo’n vier auto’s. Blijkbaar is dat park niet zo’n publiekstrekker.

 

Het park bleek een gewoon bos te zijn. We wandelden en wandelden. Wij vonden het leuk, want wandelen is altijd leuk, maar ik merkte dat de baasjes daar anders over dachten. Die wilden natuurlijk de mooie rododendrons zien. Na kilometers gewandeld te hebben zagen we eindelijk rododendrons, die helaas al allemaal uitgebloeid waren. Oeps, tja, die bloeien normaal in mei/juni en niet meer in juli. Ik zeg niets hè, maar dat hadden de baasjes volgens mij kunnen weten als ze even gegoogeld hadden. Maar ja, de wandeling was wel leuk!!!

Den Fynske Landsby

 

Als we ergens op vakantie zijn gaan de baasjes altijd op zoek naar een openluchtmuseum, want dat vinden we namelijk allemaal erg leuk. Wij hondjes zijn over het algemeen welkom, je kan er goed wandelen en voor de baasjes valt er iets te bezichtigen. Toen we drie jaar geleden in Dyngby in Denenmarken waren, waren we naar ‘De gamle by, oftewel de oude stad. Ook hier op Funen heb je een openluchtmuseum: ‘Den Fynske Lansby’, wat vertaald ‘Het Funense dorp’ betekent.

Toen we bij ons huisje vertrokken zag het weer er niet echt slecht uit. Het was geen zonnige dag, maar voor de rest zag het er niet slecht uit. Het zou in ieder geval droog blijven. Halverwege de rit ging het weer echter veranderen. Het werd helemaal donker en ineens begon het heel hard te regenen. Oei, dat zag er niet al te best uit. De afgelopen dagen hebben we dat hier al vaker meegemaakt. Op het eiland heb je echt grote verschillen qua weer. In de ene plek kan volop de zon schijnen, in de andere plek regent het op hetzelfde moment pijpenstelen. Je moet dus echt op iedere plek de weersverwachtingen bekijken, anders kan je snel voor verrassingen komen te staan.

In eerste instantie hadden we nog hoop dat het beter zou worden, maar helaas kwam aan de regen geen eind. Mijn vrouwtje is eigenlijk niet zo weersgevoelig. Regenjas en regenlaarzen aan en gewoon lekker gaan wandelen. Maar ja, nu stonden de regenlaarzen thuis, want die pasten niet meer in de auto. Haar zomerschoentjes waren voor dat weertype toch iets minder geschikt. De baas had noch een regenjas noch regenlaarzen. Uit ervaring weten we ook dat de baas absoluut geen regentype is.

Het werd een aparte wandeling. Of eigenlijk kan ik beter zeggen dat het een soort raceparcours werd. Haha. Vanaf de ingang renden we met zijn allen razendsnel naar gebouw één. Toen we daar alles bekeken hadden bleven we bij de deur staan, keken waar de ingang van het volgende gebouw was en renden vervolgens razendsnel naar de ingang van gebouw twee. Dat was allemaal niet zo makkelijk, omdat er overal grote plassen stonden. Op die manier hebben we zo’n beetje het hele museum gedaan.

 

Het museum laat zien hoe de landelijke bevolking van Funen in de negentiende eeuw leefde. Niet alleen de gebouwen zijn uit die periode, maar ook de ambachten, de tuinen, de kleding, enzovoort. Best wel interessant. Bij de tuinen stonden overal bankjes waar je even kon uitrusten. Maar ja, met dit weer hadden we daar niet zo’n behoefde aan. Was echt zo jammer, want de tuinen waren echt mooi om te zien.

Halverwege werd het gelukkig iets droger. Daar hadden we natuurlijk niet meer al te veel aan, want we waren tot op het bot nat. Desondanks vonden we het allemaal echt een leuk museum. Zeker voor herhaling vatbaar, maar dan toch echt met beter weer. Hopelijk morgen weer droog en een beetje zon.

 

Gisteren zijn we overigens een foto van mij met Tosha erop vergeten te plaatsen, dat doen we nu alsnog. Zo’n schattige foto van ons tweeën.

Helnæs

 

De Fionia Cup is voorbij, dus nu kunnen we echt aan onze vakantie beginnen. We besloten om het vandaag rustig te houden. Wij hondjes hadden slechts één wens: rennen!!! In Brydegård is het ons goed bevallen, dus gingen we daar weer naartoe. Het is echt heerlijk rustig daar, we waren nagenoeg alleen. Overal heb je van die prachtige bloemen, die in allerlei kleuren bloeien. Overal staan van die rozebottelstruiken, die heerlijk ruiken. Vrouwtje kon er geen genoeg van krijgen, hing continu met haar neus in de struiken. Was echt genieten.

Vlak onder Brydegård ligt een schiereiland dat Helnæs heet. Daar gingen we vervolgens kijken. Ook hier was het erg rustig. Toen we ergens een parkeerplaats zagen stopten we om wat rond te kijken. Aan de ene kant had je overal prachtige huizen staan op grote percelen, daar tussenin een pad, en aan de andere kant grasveldjes met daarachter strand. Ja, dachten we, dat is fijn, nog meer rennen. Maar nee hoor, die vlieger ging niet op. Dat waren allemaal privé strandjes. Waarschijnlijk van die mensen die in al die prachtige huizen wonen. Erg vreemd. Het vrouwtje heeft gelezen dat gelijkheid iets is waar de Denen veel waarde aan hechten. In die visie horen privé strandjes toch niet thuis? Strandjes horen toch van iedereen te zijn?

We keerden weer om en gingen een stuk verderop kijken. Daar had je wel een stuk strand dat vrij toegankelijk was, maar daar lagen heel veel stenen, waardoor je niet makkelijk kon lopen. Was wel erg mooi daar. In het water lagen veel bootjes. We hebben daar een beetje rondgewandeld, voor zover dat mogelijk was met al die stenen. Was soms echt oppassen geblazen, want ieder steentje had een andere grootte. Je moest dus goed uitkijken waar je je pootjes neerzette.

Die locatie was niet echt een succes, kun je wel stellen, dus op zoek naar iets anders. Op het zuidelijke punt van het schiereiland staat een prachtige vuurtoren, die de moeite waard was. Aan de onderkant van de vuurtoren had je een pad waar je een beetje kon wandelen. Van daaruit had je bovendien een prachtig uitzicht op het water en mooie strandjes. Helaas konden wij daar niet naartoe. Die strandjes waren uitsluitend bereikbaar via een open trap, die niet geschikt is voor onze smalle pootjes. Verder viel daar eigenlijk niets te doen, dus weer terug naar de auto en naar de supermarkt.

Net als bij ons thuis is het naar de supermarkt wel even rijden vanuit het huisje, alleen heeft die hier een andere naam. Dat is hier Super Brugsen. Die is niet echt groot, maar die heeft van alles. De baasjes hoeven dus echt niet om te komen van de honger. Sommige dingen hoeven we ook helemaal niet te kopen. In de tuin van ons huisje groeien veel struiken met bessen, waaronder frambozen, bramen en vlierbessen. Onze verhuurder heeft de baasjes uitdrukkelijk gevraagd om die allemaal op te eten. Vrouwtje is dol op bessen, ze is er ook helemaal blij mee. Maar het is bijna niet te doen om die allemaal te willen opeten. Te veel struiken en te veel bessen.

Fionia Cup

 

Dinsdag was het dan eindelijk zo ver: dag één van de Fionia Cup. In Denemarken gaat het met wedstrijden heel anders dan bij ons. Daar schrijf je gewoon in per rondje. Je kan dus bijvoorbeeld alleen een jumping lopen, of alleen vast parcours. Bij ons moet je op een wedstrijd altijd twee of zelfs drie rondjes lopen. Dat kennen ze in Denemarken dus niet. Je kan je inschrijving ook tussentijds nog aanpassen. Kan bij ons ook niet. Ik vind dat echt een goede zaak. Zouden ze bij ons ook moeten invoeren. Vrouwtje had Romy en Ayda voor verschillende onderdelen ingeschreven. Romy voor graad 3 en Ayda voor graad 1 en allebei voor de Open klasse.

In tegenstelling tot het WAC in Zwitserland verliep de Fionia Cup van het begin af aan erg voorspoedig. Acht uur verkennen betekende daar dat er al om vijf minuten vóór acht begonnen werd met verkennen. Dat was wel even wennen voor het vrouwtje, die nu van Zwitserse relaxmodus weer naar gewone modus moest overschakelen. Ook andere zaken waren daar gewoon perfect geregeld. Startlijsten en uitslagen online. Zodra iemand klaar was met lopen kon je meteen de uitslag zien. Was dus totaal anders dan bij het WAC, waar de uitslagen soms twee tot drie dagen op zich lieten wachten.

Uitzicht vanaf onze tent op het wc gebouw

Wat wel een beetje hetzelfde was, waren de enorme afstanden. Een paar honderd meter van de parkeerplaats naar onze tent. En wij hadden eigenlijk nog geluk, de meeste mensen met een camper of caravan konden van zo’n afstandje slechts dromen. Die mensen waren verdeeld over meerdere campings. Een aantal mensen stond op het wedstrijdterrein, tussen het wc-gebouw en de ringen. Die mensen hadden mazzel. Anderen moesten zo’n twintig minuten lopen om het wedstrijdterrein te bereiken. Dus even een kopje koffie in je camper zat er voor de meesten niet in. Ook naar de wc’s was het telkens een behoorlijke afstand. Die waren immers in het gebouw helemaal bij de parkeerplaats. Heen en terug was je al dik tien minuten onderweg. Voor ons hondjes was het beter geregeld. Wij hoefden slechts een paar meter te lopen tot de groenstrook. Vrouwtje was daar wel een beetje jaloers op.

Het leuke aan de Fionia Cup is dat je maar liefst tien verschillende keurmeesters hebt uit verschillende landen waar je bij loopt. Iedere keurmeester heeft zo zijn eigen dingetjes die hij leuk vindt en niet ieder parcours ligt je. Eén van de keurmeesters was een jonge Engelsman, die duidelijk een voorkeur had voor parcoursen met rare bochten en een zeer krappe opstelling. Iets waar het vrouwtje helemaal niet van houdt. Daar kwam echt nagenoeg niemand doorheen. Als iemand zijn parcours uitliep, rende die keurmeester op de handler af om hem een high five te geven. Was erg grappig om te zien. Maar ja, hij hoefde niet vaak in actie te komen. Haha.

Tot onze verrassing deed Romy het echt super. Alle parcoursen van de Open klasse uitgelopen en een derde van de derde graad parcoursen. Zelfs twee keer een vijfde plaats behaald. Echt zo knap, ben echt trots op mijn zusje. Helaas niet voldoende om rechtstreeks een plek in de finale te bemachtigen, want daarvoor moest je bij de eerste drie behoren. Op grond van hun goede prestaties kregen Romy en mijn vrouwtje echter een wildcard voor de finale. Helaas eindigde die met een diskwalificatie.

Met Ayda ging het bij de eerste graad parcoursen in het begin niet zo soepel, wat vooral aan ons vrouwtje lag. Te snel wegdraaien, of denken dat Ayda iets doet terwijl dat niet zo is. Pas de laatste twee dagen hadden die twee hun draai in graad één gevonden. Twee uitslagen: vierde en zesde plaats. Vreemd genoeg deden die twee het in de Open klasse veel beter. Daar waren echt heel veel wauw stukken tussen. Helaas was er telkens iets waar het dan fout ging, maar ach, dat vonden we helemaal niet erg. Vrouwtje was echt zo trots als een pauw op ons ukkie. Het was echt een fantastische wedstrijd. Top georganiseerd, uitdagende rondjes, aardige mensen, super locatie. Wat wil je meer? Was een geweldige week.

Vrijdag hadden we een vrije dag. Dat is altijd een rustdag voor alle combinaties. Wij wilden slechts één ding: ergens naartoe waar we lekker kunnen rennen, het liefst op het strand. Dat is hier echter niet zo makkelijk, want hondjes mogen in de zomermaanden nergens in het hele land los op een strand. Ze hebben hier wel heel veel hondenbossen, waar geen aanlijnplicht geldt. In de buurt van Brydegård is zo’n hondenbos. Al snel bleek dat je ‘bos’ niet al te letterlijk moet nemen, dat kan kennelijk van alles zijn. Het hondenbos bij Brydegård is gewoon een open veldje, ongeveer hetzelfde als bij ons thuis aan de Maas. Het hondenbos grenst direct aan het strand, dat er echter niet al te florissant uitzag. Overal lag zeewier. Ik zou daar toch liever niet gaan liggen. Ons maakte het niet uit. Het was heerlijk rustig, we konden uitgebreid rennen en hadden ontzettend veel lol. Super gebied! Daar komen we nog vaker, denk ik.

Vakantie op Funen

 

De koffers van het vrouwtje waren amper uitgepakt, of ze moesten alweer worden ingepakt. Nog geen twee weken nadat Romy en het vrouwtje terug uit Zwitserland waren gekomen, gingen we namelijk nu echt op vakantie. Vrouwtje wil al jaren in de zomer naar zo’n grote wedstrijd in Denemarken, die elk jaar op een andere locatie wordt georganiseerd. Dit jaar is het de beurt aan de Fionia Cup, die altijd op het eiland Funen plaatsvindt.

Ons huisje op de boerderij

Ik had er echt superveel zin in. Drie jaar geleden waren we voor de ISAC in Denemarken, waar het echt geweldig was. We hadden een leuk huisje direct aan het strand, waar we eindeloos konden rennen. Het was daar ook heerlijk rustig. Ruim van tevoren ging het vrouwtje op zoek naar een huisje voor ons. Al snel bleek dat Denemarken kennelijk een hondvriendelijk land is. Heel veel keuze aan huisjes. Helaas hanteren ze daar overal het één-hond-beleid. Daar hebben wij natuurlijk niet zoveel aan, want we zijn immers met zijn vieren.

Na lang zoeken had vrouwtje eindelijk een huisje gevonden. Ook dat lag direct in de buurt van het strand, zag er erg leuk uit en er mochten meer honden meekomen. Bovendien was het van daar uit ook niet zover naar Ringe, waar de Fionia Cup plaatsvindt. Vrouwtje nam meteen contact op met de eigenaren. Die bleken echter minder enthousiast over ons gezin. Vier honden is veel te veel, vonden zij. Dus helaas. Vrouwtje moest opnieuw op zoek gaan. Aan de oostkant van het eiland werd eindelijk een huisje gevonden op een boerderij. Dat lag op een afstand van zo’n zeven kilometer van zee en de afstand naar Ringe was ook niet ideaal, maar ja, iets anders was er niet.

Zaterdag, 6 juli, vertrokken we ’s ochtends richting Denemarken. We konden goed doorrijden, tot we in de buurt van Hamburg kwamen. Drie jaar geleden was het daar ook een en al ellende. Overal wegwerkzaamheden. Dan denk je toch eigenlijk dat ze drie jaar later daarmee klaar zijn, maar nee hoor. Op een gegeven moment werden we van de snelweg af gestuurd en moesten we midden door het centrum van de stad. Daar kwamen we slechts in ministapjes vooruit. Denk dat we sneller waren geweest als we uitgestapt waren en gelopen hadden. Er kwam echt geen eind aan. Volgens onze Tomtom zouden we oorspronkelijk om kwart over vijf bij ons huisje arriveren. Door de file in Hamburg werd dat tien voor half negen. Maar goed, we waren er. Het huisje viel meteen in de smaak. Groot, mooie oude details, grote tuin, en heerlijk rustig.

Na een rustige nacht en een uitgebreid ontbijt stapten we de volgende ochtend de auto in om naar Ringe te gaan. We waren toch erg nieuwsgierig naar het wedstrijdterrein. Wat ons meteen opviel tijdens de rit was de rust op de wegen. We kwamen nauwelijks auto’s tegen. Wat een verschil met ons land. De afstand was wel verder dan we in eerste instantie gedacht hadden. Bijna veertig minuten rijden. Zeker niet ideaal, maar ja, het is niet anders. Het terrein zag er in ieder geval perfect uit. Van andere Nederlanders hoorden we dat je pas vanaf vier uur ’s middags je tent mag neerzetten. Aangezien daar verder niets te doen was, besloten we op zoek te gaan naar een strand, waar we een beetje kunnen rennen. We reden naar het zuiden, waar een locatie lag die Lehnskov Strand heette. Daar had je slechts een smal strandje, het meeste lag vol met stenen, waar je niet zo makkelijk op kon lopen. Desalniettemin waren we er dolblij mee. Eindelijk kunnen rennen.

’s Middags zijn we weer teruggegaan naar het wedstrijdterrein in Ringe om daar alvast onze tent neer te zetten. Dat was een echte belevenis, zoiets hebben we nog niet eerder meegemaakt. Kort vóór vier uur begon een meneer af te tellen, net als op Oudejaarsavond. Tien, negen, acht, zeven, zes, vijf, vier, drie, twee, een, go. En toen begonnen al die mensen als een gek te rennen met hun tentje, op zoek naar hun favoriete plek. Sommige braken bijna hun nek, zo hard renden zij. Wij stonden daar echt met onze mond open te kijken. De baasjes besloten om hier niet aan mee te doen. We gingen onze tent gewoon op een hoekje neerzetten, waar we alle kanten op konden en vrij uitzicht hadden.