WAC-stress

 

De voorbereidingen voor het WAC, waar mijn vrouwtje dit jaar met mijn zusje Romy naartoe gaat, zijn in volle gang. Wat houdt dat dan in?, zullen jullie je nu wel afvragen. Nou, daar komt veel meer bij kijken dan alleen het reisje naar Zwitserland. Zo is er bijvoorbeeld altijd een verplichte teamavond. Die was dit jaar in maart. Bovendien wordt een veiling door alle deelnemers georganiseerd om wat extra geld binnen te halen. Vorig jaar hebben we een hoop van onze speeltjes op de veiling aangeboden. Daar hadden we namelijk een enorme hoeveelheid van. Op veel wedstrijden krijg je namelijk een speeltje als je een eerste, tweede of derde plaats hebt gelopen. Vaak zijn dat speeltjes voor hele grote honden, die wij helemaal niet leuk vinden en waar we ook niets mee doen. Was dus een soort win-winsituatie. Wij hadden weer een opgeruimde mand en andere hondjes waren blij.

Ook dit jaar werd een veiling gehouden. Tja, en nu was de vraag wat te doen. Er waren weliswaar weer een paar speeltjes bijgekomen waar we niets mee doen, maar dat aantal was niet voldoende voor de veiling. Veel deelnemers bieden trainingen aan. Dat zou het vrouwtje ook graag willen doen, maar ja, we hebben geen eigen veld. Dat idee werd dus al snel verworpen. Na lang nadenken kwam het vrouwtje op het geniale idee om twee fotoshoots aan te bieden. Van het begin af aan leek mij dat eigenlijk niet zo’n goed plan, want ik had het vermoeden dat wij daar ook weer bij zouden worden betrokken. En ja hoor, zo was het ook.

Na het sluiten van de veiling moesten we samen met het vrouwtje op zoek naar een waanzinnig mooie fotolocatie. Eerst ging vrouwtje via internet op zoek. Op een gegeven moment had ze iets gevonden: de Crobsche Waard in de buurt van Zaltbommel. Baasje zei  meteen dat we daar in het verleden al eerder waren geweest en dat dat helemaal niets was, maar als vrouwtje iets in haar kop heeft krijg je dat er niet meer uit. Op een regenachtige dag eind maart moesten we dus met zijn allen naar de Crobsche Waard. Zoals het baasje al gezegd had viel daar absoluut niets te zien. Sterker nog, we konden het gebied niet eens in! Gelukkig had het baasje nog een andere locatie in petto: de Zandput, die links boven van de Crobsche Waard ligt. Dat is een strandje met wat bos erbij. Ook die locatie werd echter afgekeurd. Twee dagen later moesten we allemaal naar landgoed Brakel. Daar kon het vrouwtje wel een paar mooie plaatjes van ons schieten, maar ook die locatie werd als niet geschikt afgedaan.

Uit navraag bij de twee dames, die de fotoshoot gewonnen hebben, werd duidelijk dat die twee dames ook totaal andere voorstellingen hebben over de foto’s die zij willen. De eerste dame wil dat haar shelties ‘netjes op de foto’ staan. We struikelden meteen over het woord ‘netjes’. Wat moet je daaronder verstaan? Volgens mij staan wij altijd netjes op de foto. Oké, we hebben ook foto’s van Tosha en Ayda toen zij pup waren en meer op een zandbal leken dan op een pup. Is misschien eerder grappig dan netjes. Dus nog een keer navraag gedaan. Toen bleek dat de shelties van die mevrouw nooit of slechts zelden blijven en doen wat hun vrouwtje wil. Ze wil dat haar hondjes net zo braaf blijven zitten als wij voor een foto. Hm, ik weet het niet. Volgens mij valt hondenopvoeding niet onder de competentie van een fotograaf? Of zie ik dat te beknopt?

De tweede mevrouw wist in eerste instantie helemaal niet wat ze wilde. Vrouwtje heeft haar een paar foto’s van ons gestuurd, zodat zij kon aangeven of ze die wel leuk vond. Die leken haar wel wat, maar spontaan schoot haar te binnen dat ze toch liever foto’s van haar schapendoezen wil waar ze door de branding rennen. Vrouwtje had duidelijk bij de veiling aangegeven dat de fotoshoot in een cirkel van 10 km om Zaltbommel wordt gehouden. We hebben hier de Maas en de Waal. Als er een schip langskomt heb je wel zoiets als een branding, maar dat is toch iets anders dan aan zee. Bovendien is dat juist het moment om je in veiligheid te brengen. De grote rivieren zijn nogal gevaarlijk, zijn al veel mensen in verdronken. Van ons vrouwtje mogen we nooit in de buurt van de golven komen.

Vrouwtje heeft er echt spijt van dat ze zoiets op de veiling heeft aangeboden. Het zijn niet alleen al die wensen die de mensen hebben, ook het weer wil niet meespelen. Al weken hebben we voornamelijk zon. Een weertype dat volledig ongeschikt is voor goede foto’s. Met de sheltie mevrouw heeft het vrouwtje al meerdere afspraken gemaakt, die moesten echter vanwege het zonnige weer allemaal gecanceld worden. Het schiet dus allemaal niet echt op.

Wat wel ontzettend opschiet is het aantal foto’s in onze eigen fotoverzameling. Naar elke locatie die we bezoeken neemt vrouwtje haar camera mee om wat uit te proberen. Ook kunnen we natuurlijk heel snel bij de Maas zijn als de weersomstandigheden wel ideaal zijn. Ikzelf vind het op zich geen probleem om af en toe te poseren voor een foto. Vrouwtje weer hartstikke blij en ik krijg telkens een snoepje. Maar de laatste tijd wordt dat toch een beetje te veel van het goeie. Zal blij zijn als de fotomanie van het vrouwtje weer een beetje minder wordt.

Op zijn Duits

 

De afgelopen jaren waren we vaker in Duitsland op vakantie. Het is voor ons niet alleen vrij dichtbij, het is ook een prachtig land om te zien. Veel natuur, veel rust, en voor mijn vrouwtje veel mooie kastelen en burchten om te bezichtigen. Ook de mensen zijn aardig, erg geïnteresseerd in ons en behulpzaam. Maar toch staan we niet meteen te springen om daar naartoe te gaan. De reden: de nooit ophoudende wegwerkzaamheden. Het is echt een crime om door dat land te rijden. Overal zijn ze aan de weg bezig. Je kan nooit gewoon een keer doorrijden. Dat zijn niet als bij ons werkzaamheden die binnen een paar maanden klaar zijn. Nee, sommige projecten nemen jaren in beslag. Geen idee waarom dat zo is. Misschien hebben ze daar heel slechte wegen of zo, maar het is echt irritant.

In ons landje wordt natuurlijk ook af en toe aan de weg gewerkt, maar dat valt in principe mee. Tot nu toe. Kennelijk heeft nu iemand besloten om het Duitse voorbeeld te volgen. IJverig gaan we overal aan de slag op allerlei soorten wegen. Het maakt niet uit of het een gemeentelijke of provinciale weg is of de snelweg, alle wegen worden tegelijk aangepakt. Het duizelt je van alle borden. Omleiding zus en omleiding zo, ‘volg Z’, ‘volg A’, ‘volg G’. Door alle borden zie je de weg niet meer.

Ook in de buurt van ons dorpje wordt volop aan de weg gewerkt, waardoor ons dorpje op een soort eilandje is komen te liggen. Oftewel we kunnen bijna geen kant meer op, want de meeste wegen zijn afgesloten. Het is alleen nog omrijden. Hier op het platteland is omrijden niet even een andere straat pakken, want zoveel straten hebben we hier immers niet. Vaak is het een verdubbeling van het aantal kilometers. Op die manier leren we natuurlijk plekken kennen waar we normaal gesproken nooit zouden komen, maar leuk is anders.

Maar ook elders zijn ze overal bezig. Twee weken geleden kwamen we op donderdagavond met vrouwtje van de training uit Nieuwegein. We waren een keer vroeg klaar, dus zouden we vroeg thuis zijn. Voor ons een simpele weg: gewoon de A2 volgen en binnen no time zijn we thuis. In het begin ging alles prima, geen bijzonderheden. Ineens doken er echter borden op die aangaven dat de hele A2 afgesloten is. Het hele verkeer werd omgeleid via de A27 richting Breda/Gorinchem. We kwamen meteen in een enorme file terecht. Aangezien er ook nergens borden stonden met een omleiding, maakte vrouwtje van de opstopping gebruik om even onze Tomtom in de auto te programmeren. Die adviseerde na een aantal kilometers om de snelweg te verlaten en vervolgens rechts af te slaan. We kennen daar de weg niet, dus resteerde niets anders dan de Tomtom te volgen. We werden door een of ander stadje gestuurd, waar we nog nooit geweest zijn. Uiteindelijk werden we weer een snelweg op gestuurd, waar we meteen weer in een file stonden.

Stapvoets reden we telkens een paar meters. Na een paar minuten zei het vrouwtje ineens: ‘Meiden, hier zijn we net toch ook al geweest?’ ik keek uit het raam en ja hoor, dezelfde gebouwen dan een half uur geleden. Vrouwtje schakelde de reisplanner van haar mobiel in, want die weet meestal meer dan de Tomtom van de auto. Ook die stuurde ons bij dezelfde afslag weer van de snelweg af. Nu moesten we echter niet rechts, maar links afslaan. We werden door allerlei dorpjes gestuurd. Na verloop van tijd mochten we weer een snelweg op. En weer meteen file. Op een gegeven moment keken we rechts uit het raam. We konden het amper geloven, maar ja hoor, alweer dezelfde gebouwen die we al twee keer eerder hadden gezien. Vrouwtje was er echt helemaal klaar mee. ‘Meiden’, riep ze, ‘we gaan nu naar Gorinchem. Waar dat ligt weet ik en van daaruit zien we wel hoe we naar huis komen.’ Inderdaad, vrouwtje kende de weg naar Gorinchem en langs die weg kwamen we gelukkig weer thuis aan.

We hebben er echt begrip voor dat er af en toe aan de weg moet worden gewerkt. Maar moet dat dan echt altijd op alle plekken tegelijk?