dinsdag 30 april 2019

Ik word zes jaar oud


Het is amper te geloven, maar vandaag word ik al zes jaar. Ik merk er eigenlijk weinig van, voel me soms nog echt een puber, die de gekste dingen weet te verzinnen. Net als iedere verjaardag, hebben we weer iets leuks gedaan. Het vrouwtje is met ons naar de Maas geweest en daar mochten we lekker rennen. Dat klinkt niet echt spectaculair, maar ik heb er volop van genoten. Voor mij hoeft het niet altijd ver weg te zijn en we gaan ook regelmatig ergens anders naartoe. En ik ben natuurlijk weer eindeloos verwend en geknuffeld. Kortom: ik had weer een hele fijne verjaardag. Inmiddels hebben we overigens de foto ontvangen van de professionele fotografe, waar we onlangs waren. We staan er heel netjes op.

Kijken wij niet braaf?


Vorig weekend was het Pasen en toen hebben we een heleboel dingen gedaan. Zaterdags hadden we – net als ieder jaar met Pasen – wedstrijd in Venlo. Het eerste vast parcours ging geweldig. Helaas miste ik weer de afloop kattenloop, dus slechts een elfde plaats, maar we zijn dik tevreden. Er deden 42 combinaties mee en daar zaten ook veel combinaties tussen die echt tot de top behoren. Als je er zo tegenaan kijkt, is een elfde plaats dus helemaal niet verkeerd. En als ik de afloop niet gemist had, waren we zelfs op de zesde plaats geëindigd.  



Ook het tweede vast parcours liepen we super. Kort vóór het eind moest ik eigenlijk door een tunnel, maar in plaats daarvan liep ik de schutting op. Geen idee waarom ik dat deed. Het vrouwtje is van mening dat ze alles goed heeft aangegeven, maar ja, kennelijk heb ik iets verkeerd begrepen. Dus diskwalificatie. En bij de jumping was het vrouwtje ineens het parcours kwijt. Het rondje schoot haar weliswaar weer snel te binnen, maar verderop in het parcours ging het alsnog fout. Ikzelf heb daar overigens helemaal niets van gemerkt, want het vrouwtje liep gewoon heel professioneel verder toen ik een sprong van de verkeerde kant nam. Romy liep op de jumping een derde plaats, maar door een flyer op de wip helaas geen u’tje.




Het was een schitterend Paasweekend met temperaturen van zo’n 25 graden. De baasjes besloten maandag om met ons een wandeling te maken door de Moringerwaarden. Die liggen in de buurt van Appeltern, waar ook de gelijknamige tuinen zijn. Dat is een struingebied langs een plas met water. Helaas bleek al snel dat de struinroute niet echt hondvriendelijk is. Diverse keren was er ineens een hek, waar je overheen moest klimmen. Voor ons is zo’n hek natuurlijk veel te hoog, dus moesten de baasjes ons iedere keer overheen tillen. Maar voor de rest was het gewoon heerlijk wandelen in de schaduw. We zijn zelfs een sheltie tegengekomen. Was een lief klein sable mannetje, dat naar de naam Sjefke luisterde. Hij vond ons zo aardig dat hij helemaal niet meer met zijn vrouwtje mee wilde.




Na de wandeling wilden de baasjes ergens gaan zitten om iets te eten en te drinken. Gelukkig was er direct in de buurt een hotel (Moeke Mooren), waar je gezellig op het terras kon zitten. Van daar uit had je een schitterend uitzicht over het hele recreatiegebied. Helaas was het daar stervensdruk, niet meer één vrij plekje. Tja, dat was wel een flinke tegenvaller. De baasjes besloten om te vertrekken en op zoek te gaan naar iets anders. Het baasje kende een café in Rossum, waar je goed kunt eten. Helaas was het ook daar overvol. Maar ineens zag het baasje mensen opstaan. Dus meteen naar dat tafeltje en we konden gaan zitten. Jeetje zeg, tis toch niet meer gezellig op zo’n feestdag.

zondag 14 april 2019

Even een inhaalslag


Jeetje zeg, wat is het alweer lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Had ik helemaal niet in de gaten. Het is dus de hoogste tijd voor een inhaalslag om jullie weer helemaal bij te praten.

 
Kasteel Vorden

Begin maart begon weer het wedstrijdseizoen van de FHN. Het vrouwtje had ons allebei voor de eerste wedstrijd in Hellendoorn ingeschreven in de hoop dat we daarvoor uitgeloot worden. Bij de FHN geldt namelijk bij de wedstrijden het motto ‘vol is vol’. Als er teveel combinaties inschrijven, wordt er geloot en dat gaat op basis van de afstand naar de wedstrijdlocatie. Hoe verder je weg woont, hoe groter de kans dat je uitgeloot wordt. Over het algemeen schrijft daarom iedereen in voor de eerste wedstrijd, want dan weet je dat je de aankomende wedstrijden wel mag meedoen. Tja, maar ineens verscheen de catalogus en wij stonden er allebei in. Oeps! Hellendoorn is voor ons een behoorlijk eind rijden. De baasjes besloten daarom dat we al een dagje eerder daar naartoe gaan en ’s nachts in een B&B overnachten.

Dat was een super idee. Op de heenweg hebben we een uitstapje naar kasteel Vorden gemaakt, waar we heerlijk konden wandelen. Ook de B&B was super. Dat was een boerderij, waar ze allerlei leuke dieren hadden. De wedstrijd zelf ging ook prima. Ik mocht voor het eerst in de B lopen, maar dat was geen enkel probleem. Zowel bij het vast parcours als bij de jumping een u’tje en een eerste plaats. Zo, de toon is gezet. Ook Romy deed het geweldig. Het vast parcours hadden jullie moeten zien. Mijn vrouwtje en Romy renden met supersonische snelheid door het parcours. Wauw! Helaas sprong Romy net iets te vroeg van de kattenloop af. Was echt doodzonde. Uiteindelijk werd ze derde. Maar ik ben helemaal trots op die twee.

 
Op één van onze strandjes aan de Maas

Een week later heeft mijn kleine zus bij de RvB haar derde u’tje op de jumping gelopen. Ook dat zag er echt spectaculair uit. Tja, en nu nog twee u’tjes op het vast parcours, maar daarmee wil het nog niet zo lukken. Het gaat allemaal prima, het is telkens maar één dingetje. Eind maart scheelde het hooguit een paar centimeter op de kattenloop en begin april was ze net iets te snel van de wip af. Voor de rest waren het super rondjes. Maar ja, net niet genoeg voor een u’tje.  




Vandaag hebben we een keer heel iets anders gedaan, we waren namelijk op de heropening van onze oude school, waar Romy en ik allebei Gehoorzaamheid gedaan hebben. De hondenschool moest namelijk naar een andere locatie en die is nu eindelijk gereed. Het was wel een beetje zoeken vóór de baasjes de school gevonden hadden. Echt praktisch is het voor ons eigenlijk niet om daar te komen, maar de locatie zelf is prachtig. Direct bij het Engelermeer in Den Bosch, dus veel water, strandjes en heel veel natuur.

 
Wie vindt het eerst alle snoepjes?

Er waren verschillende demonstraties, bijvoorbeeld van Balans en Coördinatie, Hoopers, Speuren, Breitensport, enzovoort. Ik vond het enig! In een ballenbak moesten we bijvoorbeeld tussen al die ballen naar snoepjes zoeken. Ik zat natuurlijk meteen in de bak en begon als een gek te zoeken. Romy vertrouwde het in het begin niet helemaal en was wat terughoudend, maar toen ze eenmaal doorhad dat daar snoep lag, kwam zij ook de bak in. Van al die schuifspelletjes, waar je aan zo’n schijf moet draaien om bij het snoep te komen, snapte zij echter helemaal niets. Heb het haar een paar keer laten zien, maar helaas begon er geen belletje te rinkelen. Ik vond het helemaal niet erg hoor, want nu was alle snoep van mij.

Ook de Breitensport was echt super. Ze hadden zo’n rijtje met toestellen neergezet, die we achter elkaar moesten nemen. Voor ons was dat natuurlijk geen enkel probleem, we renden allebei razendsnel door en over de toestellen heen. Later begrepen we dat dat juist niet de bedoeling is. Bij Breitensport moet je namelijk gelijk met het vrouwtje oplopen. Nou, dat lijkt mij een nogal saaie sport, racen is zoveel leuker.




Er was ook een professionele fotografe, die voor een redelijk bedrag foto’s van hondjes maakte. Het vrouwtje vond het leuk om ook ons als fotomodel aan te bieden. We moesten op allerlei manieren netjes zitten en liggen en op een bepaalde manier kijken. Nou, we hebben ons best gedaan. Over tien dagen zijn de foto’s klaar, ik ben reuzebenieuwd.

En al mijn trainers waren er: Jet en Johan van de Gehoorzame Hond 1, Patricia en Lidwien van de Gehoorzame Hond 2 en Petra van de VEG. Toen ik ze allemaal zag, liep ik er meteen op af. Experts zeggen dat wij hondjes ons niet zo lang dingen kunnen herinneren, nou, weet niet wat dat voor experts zijn, maar die hebben echt geen verstand. Ik kende ze nog allemaal en ik was zo blij om weer met ze te kunnen knuffelen. Romy leek inderdaad geen van haar trainers meer te kennen, maar zij heeft het sowieso niet zo op andere mensen.

Na afloop zijn we met de baasjes nog naar het Engelermeer gegaan, waar we met onze bal mochten spelen. Top dag, zeg ik. We hadden het echt onwijs naar onze zin.

zondag 24 februari 2019

Herperduin


Het is nog steeds volop lente, daarom had het vrouwtje weer iets leuks voor ons verzonnen. Dat klinkt nu zo’n beetje zo alsof we alleen in het weekend leuke dingen doen, maar niets is minder waar. Iedere dag is het bij ons feest, maar door de week gaan we over het algemeen een beetje in de buurt wandelen. In de weekenden gaan we meestal wat verder weg en dat vinden we heel fijn, want dat is toch weer iets anders.




Deze keer ging ons uitstapje naar een gebied waar we al een keer waren, namelijk de Herperduin. Hier waren we een keer met de sheltie vereniging van regio zuid wandelen. Misschien kunnen jullie je dat nog herinneren? Het was toen vrij warm. De baasjes moesten na de wandeling heel lang op het eten zitten wachten en we moesten met zijn allen in de zon zitten. Nou, dat laatste was niet zo leuk. Maar in het gebied kon je wel fijn wandelen.




De Herperduin maakt deel uit van het natuurgebied de Maashorst, waar we een paar weekjes geleden met de baasjes waren wandelen. De Maashorst is een heel geliefd gebied bij veel mensen en dus was het er nogal druk. Met veel moeite lukte het uiteindelijk om een parkeerplaats te vinden. Het eerste stuk hebben we door het bos gewandeld. Dat is een nogal rare situatie daar. In dat gedeelte mogen wij hondjes los, maar dat is levensgevaarlijk op zo’n drukke zondagochtend. Daar lopen namelijk niet alleen mensen met hun trouwe viervoeters, maar daar komen ook fietsers en ruiters met hun paarden. En dat allemaal op een vrij smal stuk weg. Wij moesten daarom aan de riem blijven.




De baasjes kenden de weg eigenlijk niet zo goed, want bij de sheltie wandeling hebben we gewoon achter de andere mensen aan gelopen en niet zo goed op de weg gelet. Het zag er nu ook allemaal een beetje anders uit dan toen, met al die recreërende mensen. We bleven maar rechtdoor lopen en het werd steeds rustiger. Op een gegeven moment kregen de baasjes toch twijfels dat we op de goede weg zitten. De baas had met zijn mobiel een kaart gezocht en ja hoor, we zaten verkeerd. We hadden halverwege links moeten afslaan. Dus weer terug en de goede kant op.




Na een poosje te hebben gewandeld zagen we de grote plas, die in het midden van de Herperduin ligt. Zo’n plas is altijd leuk, maar voor ons ook niet spectaculair. Hier mochten we wel los. Maar ineens haalde de baas twee ballen tevoorschijn en toen kon voor ons zo echt de pret beginnen. Het was echt geweldig. Tussendoor sprongen we het water in om een beetje af te koelen. Heerlijk dat het zwemseizoen nu al begonnen is. We konden er geen genoeg van krijgen. Bij de plas kwamen we ook een andere sheltie tegen, maar die vonden we allebei niet zo interessant. Wat een heerlijk dagje was het weer. Heel fijn gebied, alleen een beetje te druk. 


zondag 17 februari 2019

Wandeling Leur Hernen


Het is inmiddels half februari en over het algemeen is het dan volop winter. Dit jaar is het echter allemaal een beetje anders. Het is overal lente. De zon schijnt volop met aangename temperaturen van zo’n 16 graden en zelfs de krokussen zijn al aan het bloeien. Romy en ik vinden dat helemaal niet erg, want sneeuw en kou is niet zo ons ding, maar de baasjes zeggen dat dat niet echt goed is. Het weer is in ieder geval veel te mooi om binnen te blijven zitten, dus had het vrouwtje weer iets verzonnen.

 
Huis te Leur

Nou, jullie zijn er inmiddels aan gewend. Als het vrouwtje iets verzint, dan kan dat van alles zijn en kan je de gekste dingen meemaken. Maar het vrouwtje stelde ons gerust: we zouden gewoon een leuke wandeling maken van Leur naar Hernen van 8 km. Het baasje vond dat eigenlijk een beetje veel, maar het vrouwtje bleef volhouden dat dat echt geen afstand is. Is zonder problemen te doen. Nou, voorruit dan maar.




We reden dus richting Wijchen, waar Leur ligt, om met de wandeling te starten. Het startpunt was bij de kerk in Leur. En hier begonnen al meteen de eerste problemen. Het baasje had de wandelkaart uitgeprint, waarop precies stond hoe je moet lopen en wat je op welk punt kan zien. De vraag was alleen welke weg nu de juiste was, want de kaart was daarover niet helemaal duidelijk. Na wat heen en weer te hebben gelopen, zaten we eindelijk op de juiste route en kon er serieus gewandeld worden.

 
Molen Hernen

Het viel me niet tegen, moet ik zeggen. Af en toe moesten we op een rustige straat lopen en af en toe in een stuk bos. Was allemaal heel goed te doen. We kwamen langs Huis te Leur, het Hernense meer en de Hernense molen en overal was het heerlijk rustig. En we kwamen langs een boerderij, waar ze in de voortuin verschillende vijvers hadden met allerlei vogelsoorten. Was heel leuk om te zien. Ik had het helemaal naar mijn zin en Romy in het begin ook. Toen we ongeveer driekwart van de route hadden gelopen, begon Romy echter steeds minder zin te krijgen in het wandelen en op een gegeven moment wilde ze echt geen stap meer verder. Ze bleef gewoon staan. Uiteindelijk heeft de baas Romy op zijn arm genomen. Jeetje zeg, je maakt soms iets mee met mijn kleine zus. Na een paar minuten op de arm wilde ze toch weer lopen, dus uiteindelijk kwam het allemaal goed.




Daarna gingen we lekker op het terras zitten, waar wij een beetje konden uitrusten en waar de baasjes een hapje hebben gegeten. Onvoorstelbaar! In februari buiten op het terras zitten, zoiets heb ik tot nu toe nog niet meegemaakt. In het zonnetje was het gewoonweg heerlijk. Romy en ik gingen allebei languit liggen en hebben ontzettend van dat heerlijke zonnetje op onze vacht genoten. Dat was niet verkeerd. Ik moet het toegeven, het vrouwtje heeft soms ook goede ideeën, alleen weet je nooit van tevoren hoe iets uitpakt. De wandeling had misschien iets korter mogen zijn, dus daar had het baasje niet helemaal ongelijk mee. Voor de rest vond ik het prima.




Op 2 februari waren we met Romy overigens weer naar een eerste graad wedstrijd. De twee vaste parcoursen gingen niet slecht, maar helaas telkens met wat foutjes. De jumping ging helemaal goed. Romy liep haar tweede u’tje en werd ook nog eerste. Nog drie u’tjes te gaan tot de tweede graad. Ben echt trots op mijn zusje. Ze vindt agility zo leuk, dat kan je aan alles merken. Afgelopen weekend ging het in principe ook niet slecht, maar bij alle parcoursen een diskwalificatie. Maar volgens mij hebben mijn vrouwtje en Romy onwijs veel lol gehad.



zaterdag 26 januari 2019

Alweer sneeuw


Eigenlijk hadden we gehoopt dat de sneeuw die we in december hadden de eerste, maar ook de laatste van deze winter zou zijn. Maar helaas, afgelopen dinsdag heeft het alweer gesneeuwd en niet een beetje ook. ’s Avonds lag hier een centimeter of vier, vijf. Sneeuw zelf vind ik eigenlijk niet erg, is een keer iets anders en je hebt heel andere geuren. Alleen het sneeuwen zelf vind ik helemaal niets, want dan zit mijn vacht helemaal onder de sneeuwvlokken. Voelt echt niet fijn. En Romy vindt dat ook allemaal niet leuk. Zit blijkbaar in de familie.




Gelukkig bleef het slechts een paar uur sneeuwen, daarna was het weer voorbij. Doordat het vrij koud was, bleef de sneeuw echter een aantal dagen liggen, zodat we toch nog volop konden genieten. Het vrouwtje is meteen de volgende dag met ons naar de Maas gegaan, waar Romy en ik ons helemaal konden uitleven. Op die manier vind ik sneeuw wel geweldig. Maar ik zal blij zijn als de winter weer over is. Ik verheug me in ieder geval al ontzettend op de lente, met al die lekkere lentegeuren. 



Voor mij is het momenteel een vrij rustige periode, want er zijn nagenoeg geen wedstrijden voor de derde graad, en die die er zijn, zijn meestal heel ver weg. Daarom geniet ik nu extra van de training. Afgelopen vrijdag is toch echt iets aparts gebeurd tijdens de training. Als ik het veld op ga, ga ik meteen naar mijn trainer toe om hem uitgebreid te begroeten. Vind ik wel zo beleefd en ik verheug me iedere week weer om hem te zien, is dan immers al een week geleden dat ik hem gezien heb. En ik hoop dat ik door hem altijd net zo enthousiast begroet word. Maar wat doet meneer de trainer afgelopen vrijdag? Hij zag me helemaal niet staan. Keek gewoon over mij heen. Nou zeg, ik dacht wat krijgen we nou? Dat kan toch niet! Ik begon te kwispelen dat mijn staart er bijna van af viel, maar nog steeds geen blik van meneer. Nou, genoeg is genoeg, dacht ik, dan moet het maar op een andere manier. Ik begon luid te janken en zie daar, iedereen keek meteen mijn kant op, ook meneer de trainer. Hij kwam meteen naar me toe  en eindelijk werd ik uitgebreid geknuffeld. Hij keek ook een beetje schuldig. Nou, ik hoop dat dat een eenmalige gebeurtenis was.




Ook voor Romy is het een vrij rustige periode. Voor de eerste graad zijn er wel een paar wedstrijden, maar ook niet echt veel. De twee wedstrijden, die er in januari waren, zitten er alweer op. Helaas geen u’tjes. Weet je, mijn vrouwtje en Romy doen het eigenlijk niet zo slecht. Het zijn altijd de kleine dingetjes. Vorige week sloeg het vrouwtje net iets te vroeg af naar de kattenloop, waardoor Romy een horde miste en meteen de kattenloop op liep. Bij een ander parcours zwaaide het vrouwtje ineens met haar arm. Romy dacht – terecht – dat ze over een horde moest springen die iets verder weg was. Was natuurlijk niet goed, want ze moest juist de andere kant op en aan die kant de horde nemen, maar ja, dat had het vrouwtje niet aangegeven.




Toen ik in 2016 met het vrouwtje wedstrijden begon te lopen, waren de rondjes veel makkelijker. De eerste graad parcoursen van nu lijken meer op de tweede graad parcoursen van toen. Je hebt nu zelfs outjes in de eerste graad. Ook de insteek naar de palen is nu niet meer recht, maar vaak zelfs nog moeilijker dan in de derde graad. En de standaard parcours tijd is zo krap dat slechts weinigen binnen de tijd blijven. Het laatste is overigens voor mijn kleine zus geen enkel probleem. Ze loopt over het algemeen altijd de snelste tijd van iedereen. Zelfs de meeste snelle Bordercollies loopt ze uit. Als wij lopen informeert het vrouwtje altijd eerst naar de tijd. Als ze met Romy loopt, heb ik haar dat nog niet een keer horen vragen. Hoeft ook niet, want ze houden altijd heel veel seconden over. Dus daar ligt het niet aan. Volgende maand staan weer twee wedstrijden voor Romy op het programma. Ben benieuwd. 


maandag 31 december 2018

2018 is bijna voorbij


Het is alweer zover: de laatste dag van het jaar 2018 is aangebroken. Tijd om het jaar de revue te laten passeren. We hebben een hoop leuke dingen ondernomen en we hebben een hoop lol gehad. De zomervakantie is helaas een beetje tegengevallen, maar de lange weekenden in Drenthe waren gewoon geweldig. Ik hoop dat we dat volgend jaar ook weer doen. Ook waren het vrouwtje en ik heel succesvol dit jaar. Eind januari hebben we ons laatste u’tje in de 2e graad gelopen en zijn we naar de 3e graad gepromoveerd. En op het NK hebben we een tweede plaats behaald. 



Mijn klein zusje doet het ook steeds beter. Ze is nu op de wedstrijden een stuk rustiger en blijft zelfs af en toe zitten bij de start. Nou ja, het gaat nog niet zoals het hoort, maar ze doet haar best. Deze maand heeft ze zelfs drie keer een eerste plaats gelopen, waarvan eentje een u’tje was. Ben echt supertrots op haar. Jullie hadden dat rondje moeten zien. Echt geweldig. Wat kan zij toch hard lopen zeg. De rondjes gaan nu bijna allemaal super, zijn alleen kleine dingetjes die fout gaan. Verkeerde insteek palen, palen niet afgemaakt, flyer op de wip, enzovoort. Maar voor de rest gaat het prima. Het vrouwtje heeft er inmiddels heel veel vertrouwen in. Komt wel goed, zegt ze.

 
Wandelen op landgoed Brakel

Net als ieder jaar is het ook dit jaar geen fijne periode van het jaar voor ons. De tijden, waarop je vuurwerk mag afsteken, zijn inmiddels behoorlijk ingeperkt, maar dat heeft geen enkel effect. Met Kerst was het hier al helemaal raak en sinds vanochtend vliegen de pijlen om je oren heen. Romy heeft er niet zoveel last van, maar ik zal er nooit aan wennen. Hier in ons dorp wandelen is voor ons dus geen optie meer. Op tweede Kerstdag zijn we daarom met de baasjes naar landgoed Brakel gereden. Daar staan weinig huizen en kunnen we fijn in het bos wandelen. Was ook inderdaad rustig. Gisteren waren we in Nederhemert wandelen, maar dat was niet zo’n succes. Toen we uitstapten hoorden we al de eerste knallen. Wilde het liefst meteen weer naar huis. Ik zal blij zijn als dat weer over is.

 
Een dag sneeuw op 16 december 2018

Zo beste mensen, dat was het van ons voor dit jaar. We wensen iedereen een fijne – en hopelijk rustige – jaarwisseling en alvast de beste wensen voor het jaar 2019. Tot volgend jaar!

maandag 26 november 2018

Nederlands Kampioenschap Fhn 2018


Een aantal maanden geleden heb ik al een keer verteld dat het vrouwtje en ik nu ook wedstrijden lopen bij de Fhn. Net als bij de RvB heb je daar ook één keer per jaar het Nederlands Kampioenschap, maar daar geldt wel een ander principe. Bij de RvB heb je zaterdags een preselectie, waar je je kunt plaatsen voor het NK. Heb je dat gedaan, dan mag je de volgende dag deelnemen aan het NK en kan je Nederlands kampioen worden. Bij de Fhn kan je je selecteren via de gewone wedstrijden. Je moet precies vier keer een vast parcours en precies vier keer een jumping uitlopen. Dat klinkt eigenlijk niet zo moeilijk, maar het probleem is dat we niet alle wedstrijden kunnen lopen. Veel van de wedstrijden worden gehouden in het hoge noorden en die zijn voor ons gewoon te ver weg. Dus moet je het goed doen op de wedstrijden die je wel loopt.

 
Strabrechtse Heide

Het leek het vrouwtje en mij enig om een keer aan een NK te mogen deelnemen, dus hebben we de afgelopen maanden zo goed mogelijk gelopen. En ja, het is ons gelukt. We mochten meedoen. Gisterochtend zijn we dus afgereisd naar Udenhout, waar het NK plaatsvond. Bij de gewone wedstrijden moeten we altijd een vast parcours, een jumping en een spel lopen. Bij het NK wordt het spel echter vervangen door een tweede vast parcours.

 
Herfst in park Oudegein

Ik had er helemaal zin in. Als eerste moesten we een vast parcours lopen. Dat ging prima, maar toen ik van de kattenloop afliep, ging toch weer de arm van meneer de keurmeester omhoog. Nee hè, ik heb echt zo mijn best gedaan. Kan niet veel gescheeld hebben. We hadden de snelste tijd van allemaal, maar door de gemiste afloop kattenloop helaas ook vijf strafpunten. Wel een tweede plaats. Daarna kwam de jumping aan de beurt. Ik dacht nu is het erop of eronder. Rennen dus. Was ook een rondje waar je behoorlijk vaart kon maken. Ik rende als een gek tot mijn vrouwtje ineens spoorloos was. Moest toch even kijken waar ze blijft, dus ik draai me om om te kijken waar ze is en daarvoor heeft meneer de keurmeester een weigering gegeven. Nou zeg, dat was toch echt wat overdreven. Wilde alleen weten of mijn vrouwtje me nog kon bijbenen. Ook hier weer de allersnelste tijd, maar ook weer vijf strafpunten voor de weigering en daardoor slechts een derde plaats. 



Na de twee parcoursen werd een tussenstand opgemaakt en aan de hand van dat schema moest vervolgens het tweede vast parcours worden gelopen. Eerst liepen die combinaties die het slechts gescoord hadden en de beste liep het laatst. Het vrouwtje en ik moesten als voorlaatste lopen, dus we stonden op de tweede plaats. Het Nederlands Kampioenschap was zo dicht bij. Het werd het perfecte rondje. Razendsnel renden we met zijn tweeën over het parcours. Alles klopte. Het vrouwtje en ik waren het perfecte team. We hadden ook ontzettend veel lol. Echt gaaf om zo te racen. We waren zo blij toen we gefinished waren. Veel mensen feliciteerden ons met ons perfecte rondje. Dat moest voldoende zijn. Een paar minuten later kwam echter onze trainer en die zei dat ik het raakvlak van de kattenloop weer niet helemaal geraakt had. Hè? Hoe kan dat? Niemand had gezien dat mevrouw de keurmeester haar arm heeft opgestoken. Nee, dat had ze ook niet, maar naast de kattenloop stond een tweede keurmeester en bij hem ging wel de arm omhoog. De moed zakte in onze schoenen.




De combinatie, die op nummer één stond, liep net als tijdens de vorige rondjes heel erg langzaam, maar wederom foutloos. Het was afwachten wat het eindresultaat zou zijn. Ondanks onze supersnelle tijden zijn wij helaas slechts tweede geworden en die langzame combinatie werd Nederlands kampioen. Dat hakt er toch een beetje in. Wat was het leuk geweest als onze droom uitgekomen zou zijn. We hebben zo goed gelopen, razendsnel, en dan slechts tweede. Zelfs de wip ging helemaal prima, geen enkele aarzeling en ook de palen deed ik supersnel.




Nou ja, we kunnen er niets meer aan doen. Ik krijg nu extra kattenloop training, zegt het vrouwtje, en volgend jaar gaan we er weer helemaal voor. Dat waren overigens mijn laatste rondjes in de A-klasse. Volgend jaar mag ik in de B-klasse starten.

Ook voor de competitie hebben we overigens een prijs gehad. We hadden al die maanden zo goed gelopen dat we eerste in de competitie stonden. Maar ineens sprong ik tijdens een vast parcours ook daar te vroeg van de kattenloop af en dat heeft ons ook hier de eerste plaats gekost. Dus ook bij de competitie slechts tweede.




De afgelopen weken hebben we overigens ook nog een paar leuke herfstwandelingen gemaakt. Eind oktober waren we naar de Strabrechtse Heide bij Heeze. Volgens de beschrijving zou daar een grote plas liggen. Helaas stond daar geen druppel water meer in, alles uitgedroogd. Alle dieren, die normaal in die plas leven, zijn er helaas ook niet meer. Vorige week waren we weer een keer in park Oudegein bij Nieuwegein. Dat is echt een heel leuk park met veel waterpartijen. Hier kon je duidelijk merken dat de herfst nu voorbij is en dat de winter eraan zit te komen. De bomen hebben steeds minder bladeren.