zondag 16 februari 2020

Ciara en Dennis


Het is inmiddels half februari en nog steeds is er niets van te merken dat het eigenlijk winter is. Vandaag hebben we zelfs een warmterecord: maar liefst 16 graden bij ons. In plaats van winter hebben we herfstachtige stormen. Vorig weekend hadden we storm Ciara en dit weekend is Dennis aan de beurt. Wij hondjes hebben er weinig last van, de baasjes hebben er wel moeite mee. Ze komen met hun twee beentjes amper voorruit. En wij? Nergens last van, kunnen gewoon rennen net als altijd.




Vorige week heeft het een paar keer flink geregend. De linkerkant van de Maas stond helemaal onder water en aan de rechterkant waren alle strandjes ondergelopen. Van het vrouwtje moesten we daarom een paar meter afstand van het water houden. Er was namelijk een behoorlijke stroming en het vrouwtje was bang dat wij in het water zouden kunnen vallen. Vanmorgen zijn we ondanks het stormachtige weer toch even met de baasjes naar de Maas gegaan. Het water is gelukkig weer een beetje gezakt, maar we mogen nog steeds niet in de buurt van het water komen. De strandjes staan namelijk nog steeds onder water en de stroming is ook nog niet minder.




Vorige week zaterdag waren we met Romy weer naar een wedstrijd in Hoogerheide. Helaas was dat niet echt een succes. Bij het eerste vast parcours ging het al meteen in het begin fout. Romy had namelijk totaal geen zin om te blijven zitten. En dan doet ze altijd de gekste dingen. Het parcours begon net als gebruikelijk met een sprong. Recht voorruit stond de wip en dat was het tweede toestel dat ze moest nemen. Maar wat deed mijn kleine zus? Ze springt over de eerste sprong en slaat vervolgens naar rechts af om daar de kattenloop op te gaan. Was natuurlijk niet goed, want ze moest de wip op. Meteen een diskwalificatie. Voor de rest ging het rondje prima, maar ja, daar heb je dan niets meer aan. Romy had wel onwijs veel lol en vrouwtje moest er ook om lachen.

 
Strandje is weg, bomen en struik staan nu onder water

Het tweede vast parcours begon met drie sprongen en daarna een tunnel, waar Romy het achterste gat in moest. Om dat goed te kunnen handelen, had het vrouwtje voor de derde sprong moeten wisselen. Met mij zou dat geen probleem zijn, ik blijf immers netjes zitten tot het vrouwtje zegt dat ik mag vertrekken. Bij Romy is dat een ander verhaal. Als ze blijft, is dat maar voor even. Vrouwtje kan geen meters voorruit lopen, want anders vertrekt Romy vanzelf. Het enige wat het vrouwtje kon doen, was Romy na de derde sprong blokkeren en dat lukte helaas niet. Romy rende de schutting op, die daar in de buurt stond. Dus ook weer meteen een diskwalificatie. Ook hier ging het rondje op zich hartstikke goed. Bij de jumping ging Romy een tunnel in waar ze niet in mocht. Drie keer een diskwalificatie dus.




De zus van onze overbuurvrouw heeft sinds een paar weken een corgipup. Puppy is altijd heel enthousiast als hij ons ziet en wil meteen met ons spelen. Ondanks de vrij korte pootjes kan puppy al heel goed rennen. Ik vind hem helemaal niets. Wat een lastpost. Hij komt continu achter mij aan en wil vriendjes worden. Maar dat wil ik helemaal niet. Wil geen vriendje worden met een corgi met zulke korte pootjes. Ik houd van lange pootjes. Op de wedstrijden komen we regelmatig hele knappe Duitse herders tegen. Ben er helemaal verliefd op. Lange pootjes, prachtige vacht en grote bruine ogen. Zodra ik zo’n prachtige herder zie wil ik daar naartoe om kennis te maken. Vrouwtje is daar niet zo blij mee, want ze heeft het niet zo op Duitse herders, zegt ze. Volgens mij is ze daar ontzettend bang van. Tja, echt iets voor mijn vrouwtje. Ook Romy is niet gecharmeerd van die corgipup. Ze vindt hem veel te lomp en ongemanierd. Over een paar weken hebben we overigens weer een sheltie wandeling. Verheug me er al op. Eindelijk weer leuke honden zien.

vrijdag 31 januari 2020

Winpunt


Vorige week zaterdag zijn we wederom afgereisd naar Kaatsheuvel, voor de tweede wedstrijd van Romy in de tweede graad. Gelukkig hoefden we er niet zo vroeg te zijn. In de ochtend moest namelijk eerst de eerste graad twee rondjes lopen, daarna was Romy aan de beurt. Net als altijd moest het vrouwtje het rondje eerst gaan verkennen. Toen ze terugkwam zag ik meteen dat ze niet al te blij was. Het was een vast parcours met veel uitdagingen, zei ze. Ze keek me aan en zei tegen mij: ‘Tja, Ginaatje, wij zouden dat kunnen lopen, hè? Maar met jouw zus vrees ik toch het ergste.’ Mijn verwachtingen op een goed resultaat waren dus vrij laag.

 
Mist bij slot Loevestein

Tot grote verbazing van – volgens mij – iedereen ging het rondje heel goed. Jammer genoeg sprong Romy te vroeg van het raakvlak van de kattenloop af. Voor de rest een perfect rondje. Door de fout slechts een derde plaats, maar ik vond het echt super knap. Wel de snelste tijd van alle tweede graads honden, dus zelfs sneller dan de large. Tja, echt iets voor Romy.

Daarna moest er nog een vast parcours worden gelopen. Ook dat was zeer uitdagend en vrouwtje had er overduidelijk niet al te veel vertrouwen in. Dat parcours ging echter nog beter dan het eerste. Helemaal foutloos. Eerste plaats, eerste u’tje in de tweede graad en – tromgeroffel – het eerste winpunt. En dat op het vast parcours. Romy en het vrouwtje mogen dus in juni meedoen aan de preselectie van het NK bij de RvB en ze hebben zich geplaatst voor de Masters in oktober. Dat is niet te bevatten. Mijn kleine zus loopt zomaar even een winpunt. Ik ben er echt sprakeloos van. De baasjes volgens mij ook. Haha. Bij de jumping vergat het vrouwtje helaas op tijd te roepen, waardoor Romy rechtdoor liep in plaats van een tunnel in. Maar ja, daar hebben wij ons niet meer druk over gemaakt.




Ik ben zo trots op Romy en mijn vrouwtje. Het waren echt geen makkelijke rondjes voor de tweede graad, maar die twee hebben de rondjes echt supergoed gelopen. Had ik niet verwacht, want in de eerste graad bleken juist de vast parcoursen het grootste probleem te zijn.

 
Zonsondergang aan de Maas

De Fhn heeft inmiddels het nieuwe reglement bekendgemaakt. Je zou denken dat je dan meer weet, maar niets is minder waar. Eigenlijk roept het alleen vragen op, in plaats van vragen te beantwoorden. Het NK is nu kennelijk al in oktober en is ook niet meer de afsluiting van het seizoen. Echt plaatsen hoef je je ook niet meer. Het enige wat je moet doen is vijftien rondjes, oftewel vijf wedstrijden, te lopen. Ook het spel telt voortaan mee voor het NK. Het resultaat maakt ook niet meer uit: je mag ook meedoen aan het NK als je alle vijftien rondjes met een diskwalificatie hebt gelopen. Één ding staat nu dus al vast: zowel Romy als ik mogen meedoen aan het NK, want we zijn immers van plan om meer dan vijf wedstrijden te lopen. Nou, ik weet niet of dat zo’n verbetering is, de uitdaging is toch een beetje weg. De laatste wedstrijd van het seizoen is dit jaar niet meer het NK, maar de competitieafsluiting. Geen idee wat dat inhoudt, want dat staat niet aangegeven in het reglement.




Zoals jullie weten zijn Romy en ik helemaal gek op de Maas. Het is een schitterend gebied met veel gras, prachtige strandjes en water. In het linkerdeel van het gebied mogen we officieel niet los. Geen idee waarom dat zo is, want het ziet er nagenoeg hetzelfde uit dan aan de rechterkant waar we wel los mogen. Een paar jaar geleden kwam iemand op het idee om het linkerdeel aan te wijzen als klompenpad. Sindsdien komen regelmatig een hoop wildvreemde mensen door ons gebied wandelen. De meeste van die wandelaars hebben niets met hondjes en kijken ons geregeld lelijk aan met een blik alsof ze willen zeggen: ‘Hup, weg jullie, dat is ons wandelpad’. We trekken ons daar nooit iets van aan hoor, laat ze maar kijken.




We gaan dus liever aan de rechterkant wandelen. Daar mogen we niet alleen los lopen, dat gedeelte is ook mooier. Veel breder en veel mooiere strandjes. Toen we onlangs daar waren wandelen, zagen we ineens een stel zonder hond daar wandelen. We vonden dat meteen raar. Over het algemeen komen daar namelijk geen mensen zonder hond, alleen in de zomer om op het strand te liggen, maar niet nu. Een paar minuten later zagen we het volgende stel, ook weer zonder hond. We snapten daar niets van. Iets verderop zagen we ineens een bord staan, dat er tot nu toe niet gestaan had. En wat stond daarop? Klompenpad, 10 km lang. Nou zeg, ze kunnen toch niet zomaar van ons gebied een klompenpad maken. Ik zie al de wandelclubjes door ons gebied wandelen. Krijg er echt nachtmerries van. Wie heeft dat nou verzonnen? Het is al erg genoeg dat het gebied aan de linkerkant klompenpad was, maar nu ook nog rechts, dat is toch een beetje te veel van het goeie.

maandag 20 januari 2020

Weer zo'n ellende met het geknal


Oud en Nieuw ligt gelukkig weer achter ons en dat geknal dus ook. Net als voorgaande jaren schijnt dat nogal uit de hand te zijn gelopen, begreep ik van de baasjes. De meerderheid van de Nederlanders is daarom inmiddels voor een vuurwerkverbod. Nou, dat zou geweldig zijn. Ik hoop dat het nog vóór de volgende jaarwisseling wordt ingevoerd.




Wij vinden dat geknal in ieder geval niets. ’s Ochtends, toen het nog rustig was bij ons, zijn we met het vrouwtje buiten geweest. Rond het middaguur begon het geknal al en toen durfden we allebei niet meer naar buiten. Vrouwtje stelde voor dat we in de tuin gingen plassen, maar zelfs dat durfde ik niet. Overal vreselijk geknal en lichtflitsen. Het leek wel een oorlogsgebied. Dan kun je niet van mij verwachten dat ik even op mijn gemak een plasje ga doen. Romy is een stuk minder bang van vuurwerk, haar lukte het wel. Vrouwtje is dan ’s nachts om drie, toen het allemaal weer rustig was, even met ons naar de hoek gegaan.




En nu gaan we eindelijk weer de goeie kant op. Het is weer langer licht en het is prima wandelweer. Van winter niets te merken. Dat doet me denken aan mijn eerste winter begin 2014. Toen was het precies zo’n weer. De zon scheen warm op mijn vacht en het was alleen maar genieten. En zo is dat nu ook. Eigenlijk heb ik niets te klagen, zegt het vrouwtje, want veel winters met sneeuw hebben we de afgelopen jaren niet gehad. Heel eerlijk gezegd hoop ik ook dat dat zo blijft.




Gisteren was weer zo’n schitterende dag. Het was droog en de zon scheen volop. Met zo’n weer blijven wij natuurlijk niet thuis zitten. Baasje heeft een nieuw natuurgebied gevonden: het Almbos bij Giessen. Dat is inderdaad een heel leuk bos. Niet enorm groot, maar voldoende voor een gezellige wandeling van zo’n anderhalf uur. Op de rand van het bos ligt een hertenkamp met allerlei dieren. Natuurlijk herten en geiten en kippen. Ook is er een fort – fort Giessen – maar dat is niet echt spectaculair. In het bos zelf zijn twee plassen. Bij één van de plassen stond een bord en daar stond dat hier de ijsvogel zit. Vrouwtje was meteen enthousiast, want een foto van een ijsvogel te maken is nog steeds haar ultieme droom. Helaas was het vogeltje volgens mij gevlogen, nergens een ijsvogel te bekennen.




Daarna zijn we nog naar de Maas, waar we een beetje mochten rennen. Dat is altijd leuk. Onderweg zijn we nog een vriendinnetje van ons tegengekomen met haar baasjes. Dat hondje is inmiddels heel oud. Ze kan niet meer zo goed lopen, maar zodra ze ons ziet komt ze op ons af om ons te begroeten en is erg blij om ons te zien. Sinds een paar maanden hebben de baasjes van die hond een tweede hond geadopteerd. Die is echter een beetje voorzichtig en komt nog niet spontaan naar ons toe. Heeft misschien nog wat tijd nodig om te ontdooien.




Voor ons is het momenteel een rustige periode, want er zijn nagenoeg geen wedstrijden. De Fhn heeft de afgelopen weken een aantal wedstrijden op de site gezet. Veel zijn dat echter niet. Tien wedstrijden, waarvan twee in het hoge noorden. Vrouwtje maakt zich daar best wel zorgen over, want als de regels voor plaatsing van het NK onveranderd zijn, dan mogen we niet veel blunderen. We doen in ieder geval ons best, meer kunnen we niet doen. Op 4 januari heeft Romy trouwens haar eerste tweede graad wedstrijd gelopen. Helaas drie keer een diskwalificatie. Maar het ging eigenlijk vrij goed, beter dan ik verwacht had.

dinsdag 31 december 2019

Vrouwtje kookt


Één van de favoriete bezigheden van mijn vrouwtje is koken. Ze is er gek op en kan er uren mee bezig zijn. Niet alleen met het koken zelf, maar ook met het zoeken naar recepten of met zelf dingen uitproberen. Echt simpele gerechten komen er maar zelden op tafel. Het moet altijd iets bijzonders zijn. Op een gewone doordeweekse dag bestaat een menu in ieder geval uit drie gangen: soep, hoofdgerecht en als toetje fruit. Zonder soep kan mijn vrouwtje niet leven, zegt ze. Volgens mij kan ze ook van alles soep maken en telkens komt weer een nieuw recept op tafel. Onlangs is ze begonnen met het maken van Chinese soepen. Ik dacht, nou, dat gaat wat worden, maar baasje is er erg over te spreken.




Het vrouwtje heeft een grote keuken met veel pannen, vijf gaspitten, en allerlei spul dat je voor het koken nodig hebt. Je zou eigenlijk denken dat dat meer dan voldoende is. Niets is echter minder waar. Het vrouwtje komt regelmatig pitten, kommen en dergelijke te kort. Ze gaat meestal tekeer alsof ze een of ander chefkok in een sterrenrestaurant is, die voor een stuk of dertig mensen moet koken. Niet normaal.

 
Oisterwijkse bossen en vennen

Nu met de kerst was het ook weer helemaal raak. Voor de soep moesten veel groenten kleingesneden worden. Alleen daarmee was ze al dik een uur bezig. Toen de soep aan het koken was, begon ze met het hoofdgerecht. Het vet van de eendenborst werd vakkundig met een mes door haar van het vlees verwijderd, de zuurkool werd gekookt, de aardappels geschild en de Poolse knoedels werden bereid. Eigenlijk is het baasje niet zo voor zuurkool en daarom krijgt hij vaak andere groenten. Maar er was geen pit meer over. Dus moest baasje noodgedwongen zuurkool eten.




Terwijl het hoofdgerecht aan het koken was, begon vrouwtje aan de volgende stap. Er moest namelijk ook een salade worden gemaakt. Ze had gekozen voor een salade met rode bieten, haring, ui en augurken. Ook die ingrediënten moesten allemaal kleingesneden en vervolgens gemengd worden. De keuken zag er inmiddels uit als een slagveld. Overal snijplanken, kommen, messen, kopjes, nergens meer een vrije plek. Tussendoor moesten zelfs de hulptroepen – in de vorm van het baasje – worden ingeschakeld, die alvast het een en ander moest opruimen. Om al die spullen weer schoon te krijgen, moest twee keer de vaatwasser worden aangezet. Is toch niet normaal, of wel? Het rook weliswaar ontzettend lekker, maar ja, je kan ook alles overdrijven.

 
Ruïne op landgoed Brakel

Gelukkig bleef er tijdens de kerstdagen nog genoeg tijd over om samen iets leuks te doen. Op eerste kerstdag waren we wandelen bij landgoed Brakel, waar we vorig jaar ook met de kerst waren. Dit jaar waren er slechts weinig mensen en ook qua vuurwerk was het vrij rustig. Op tweede kerstdag zijn we naar de Oisterwijkse bossen en vennen gereden, waar het stukken drukker was. In het restaurant van het gebouw van Natuurmonumenten was niet meer één plaats vrij. Maar gelukkig kwamen we toch niet om te eten, maar om een wandeling te maken. We besloten de veertien vennen wandeling te doen die tien kilometer lang is. Wat een prachtig gebied. Het was heerlijk wandelen in het bos en regelmatig had je geweldige uitzichten op een van de veertien vennen. Wat mij betreft kunnen we daar vaker naartoe. De dag na de kerst hebben we nog een wandeling bij landgoed Neerrijnen gemaakt.




Daarna was het helaas afgelopen met het wandelen. Net als ieder jaar verandert ons rustige dorpje direct na de kerst in een oorlogsgebied, waar jongeren zwaargewapend met grote plastictassen vol met vuurwerk door de straten trekken. Op een bepaald punt blijven ze dan staan, steken vuurwerk af, en vervolgens trekken ze verder naar het volgende punt. Overal is geknal te horen. Ik ben daar doodsbang van, durf helemaal niet meer naar buiten. En wij schijnen hier nog geluk te hebben. In andere dorpen en in de steden schijnt het veel erger te zijn.




Dit jaar hebben Romy en ik voor het eerst een adventskalender gehad. Vrouwtje had die bij iemand gezien en wilde ook meteen voor ons eentje hebben. Baasje komt als hij van het werk komt langs diverse winkels, dus werd hij als eerste op pad gestuurd om te kijken. Helaas was de kalender overal uitverkocht. Een paar dagen voor de kerst ging het vrouwtje naar de dierenzaak. Daar hadden ze een uitgebreid kerstassortiment voor ons hondjes en daar lagen ook kalenders. Weliswaar was het nu een beetje laat, want het was al bijna kerst, maar vrouwtje heeft er toch eentje gekocht voor ons samen. We hebben de kalender gewoon omgedoopt tot nieuwejaar kalender. Op die manier weten we ook wanneer eindelijk dat geknal ophoudt. Iedere avond opent het vrouwtje twee deurtjes voor ons. Ik mag dan als eerste een snoepje uit de kalender halen en daarna Romy, die altijd al heel ongeduldig staat te wachten. Kijk, dat is nou een mooie traditie. Tis hartstikke lekker en maakt in tegenstelling tot vuurwerk geen lawaai.

zaterdag 21 december 2019

Nederlands kampioenschap Fhn 2019


Op 24 november was het eindelijk zover: het vrouwtje en ik mochten deelnemen aan het Nederlands Kampioenschap bij de Fhn. Vorig jaar was het NK in Udenhout. Dat is voor ons makkelijk te doen. Dit jaar was er echter voor Hellendoorn gekozen en dat is voor ons bijna twee uur rijden. Dat betekende dat we bijna midden in de nacht moesten opstaan en vertrekken. We wilden immers niet te laat komen. Romy had zich helaas niet geplaatst. Om mee te mogen doen, moet je precies vier vaste parcoursen en vier jumpings uitlopen. Romy had er slechts twee vaste parcoursen en drie jumpings, dus net te weinig. Romy kwam dus alleen voor de gezelligheid mee.

 
Romy en ik op het NK in Hellendoorn tijdens een wandeling

We begonnen met een vast parcours. Dat was een beetje een raar rondje, want diverse toestellen stonden helemaal niet op één lijn. Sprong nummer acht stond helemaal naast het parcours, zo voelde het tenminste. Daardoor raakte ik een beetje in de war en aarzelde even. Hmmm, meneer de scheidsrechter (zo heet de keurmeester bij de Fhn) gaf ons natuurlijk meteen een weigering. Ook de afloop kattenloop ging niet perfect, dus ook nog een fout. Maar voor de rest ging het prima. Eerste plaats.




Daarna moesten we een jumping lopen. Vrouwtje zei al meteen na het verkennen dat ook dat een apart rondje was. Sommige sprongen stonden zo dicht op mekaar, dat het vrouwtje er amper doorheen kon. Ondanks de verwachtingen ging het rondje prima,, tot we bijna aan het eind waren. Daar moest ik een horde van de achterkant nemen. Op zich is dat geen probleem. Nu stonden er echter meerdere sprongen heel dicht op elkaar, waardoor ik niet zo goed doorhad wat nu de bedoeling is. Ik dacht, nou, dan doe ik maar gewoon iets, want als we hier  blijven staan, schiet het niet op. Meteen nadat ik gesprongen was, zag ik dat ik iets gedaan had wat niet klopte. Vrouwtje stond daar met haar handen voor haar gezicht totaal wanhopig te kijken. Sorry vrouwtje, ik had echt de beste bedoelingen, maar de diskwalificatie was helaas een feit.




Het laatste rondje was wederom een vast parcours. Dat wordt altijd in omgekeerde volgorde gelopen. Degene, die op grond van het eerste vast parcours en de jumping op de laatste plaats geëindigd is, moet als eerste beginnen en de beste start als laatste. Wij moesten als een na laatste beginnen. Dat hield dus in dat we op de tweede plaats stonden. Over het algemeen is mijn vrouwtje de rust zelve als we gaan lopen, maar nu was ze echt bloednerveus. Volgens mij heb ik haar nog nooit zo meegemaakt. In onze groep – de B40 – maakten nog drie combinaties kans op de eerste plaats. Alles hing nu dus af van het laatste rondje. Ik had me voorgenomen om de kattenloop deze keer helemaal perfect te doen. En dat lukte. Kort voor het eind – ja, wederom – ging het echter bijna weer fout. Ik miste bijna de schutting. Gelukkig wees vrouwtje die nog net op tijd aan.




Van het laatste rondje worden geen uitslagen meer gepubliceerd, want anders zou iedereen alvast kunnen berekenen op welke plaats je beland bent. Ze willen het natuurlijk een beetje spannend houden. Heel eerlijk gezegd verkeerden wij niet eens echt in spanning, we gingen ervan uit dat we – net als vorig jaar – op de tweede plaats beland waren. Na lang wachten begon eindelijk de prijsuitreiking. Ze begonnen met de derde plaats. Dat waren wij niet. De volgende die opgeroepen zou worden, was de combinatie, die op de tweede plaats geëindigd was. Het vrouwtje en ik stonden al klaar in de startblokken om naar voren te gaan. Tot onze grote verbazing waren wij dat ook niet. En toen was nummer één aan de beurt. Ja, ik heb het zelf gehoord, Gina en vrouwtje waren als eerste geëindigd. Ik kon het bijna niet afwachten om op het podium te gaan staan. Mijn vrouwtje was duidelijk geëmotioneerd. Volgens mij wist ze niet zo goed of ze nu moest lachen of huilen. Mijn vrouwtje en ik: Nederlands kampioen B40. Wie had dat gedacht? Wat ben ik trots op ons. ’s Ochtends hadden we overigens ook al op het podium gestaan. Toen werden de prijzen van de competitie uitgereikt. Hier stonden we wel op een tweede plaats.




Het vrouwtje is er overigens inmiddels ook achter gekomen, waarom wij vorig jaar geen Nederlands kampioen zijn geworden. Bij de Fhn hanteren ze een heel ingewikkeld rekenmodel om punten toe te kennen. Hierbij wordt rekening gehouden met fouten en weigeringen. Voor iedere fout of weigering krijg je maar liefst vijf strafpunten. Doe je langer over een rondje dan de standaard parcours tijd, dan wordt de tijd, die je daar langer over gedaan hebt, bij de uitslagen als strafpunten vermeld. Bij de berekening van de punten zelf, worden die tijdstrafpunten echter niet meegenomen, waardoor je duidelijk een voordeel hebt en meer punten krijgt dan iemand met een gewone fout of weigering. En dat is de reden waarom we vorig jaar slechts tweede zijn geweest. Wij hadden twee fouten en een weigering en nummer één was foutloos, maar veel te langzaam. Maar ja, daar wordt dus niets mee gedaan. Heel apart systeem. 

Op 7 december waren we met Romy naar een wedstrijd in Hoogerheide en toen gebeurde iets ongelofelijks: Romy en het vrouwtje liepen hun laatste u’tje op het vast parcours. Tegenwoordig hoef je niet meteen te promoveren. Als je vijf u’tjes hebt, waarvan twee op het vast parcours, mag je in de eerste graad blijven lopen tot je er in totaal acht u’tjes hebt. Voor het vrouwtje en Romy was dat nu echter precies het achtste u’tje, dus geen keuze meer mogelijk. Op 16 december zijn ze naar de tweede graad gepromoveerd. Begin januari lopen ze de eerste wedstrijd in de tweede graad. Nou, ik ben benieuwd.


donderdag 7 november 2019

Onze eigen diepvrieskast


Het is schandalig. Het is inmiddels begin november en nu pas weer een nieuw bericht van ons. We hadden het gewoonweg zo druk met andere dingen, dat er geen tijd bleef om te schrijven. Er is in ieder geval geweldig nieuws: Romy en ik zijn sinds een paar weken de trotse eigenaren van een eigen diepvrieskast. ‘Wat willen jullie daar dan mee?’, zullen jullie waarschijnlijk nu denken. ‘Is die bedoeld om in de hete zomermaanden wat af te koelen?’ Nou, we doen daar precies hetzelfde mee wat jullie doen, namelijk ons eten invriezen. Daar gaat een lang verhaal aan vooraf.




Romy en ik eten altijd vers vlees. Dat hebben we altijd bij een trimsalon hier in de buurt gekocht, wat buitengewoon praktisch was. Daar kwamen we namelijk iedere vrijdag na de training langs. Het was dus een kwestie van even stoppen en een paar worsten meenemen. Die werden vervolgens thuis in de diepvrieskast van de baasjes opgeborgen. Eind 2017 sloot de trimsalon helaas op die locatie de deuren en verhuisde naar een andere locatie, die veel kleiner was. Ruimte voor een grote diepvries was daar niet, dus stopte de trimsalon ook met de verkoop van ons vlees. Aangezien dat de enige winkel was waar ons vlees werd verkocht, moesten we op zoek naar andere mogelijkheden.




Het vrouwtje ging op internet zoeken. Gelukkig was er snel goed nieuws: het vlees kon ook bij het bedrijf zelf worden besteld. Dat werd dan thuis bezorgd. Het slechte nieuws was dat je voor het bezorgen bijna vijf euro moest betalen. Maar ja, we moeten tenslotte eten. Toen het vrouwtje begin dit jaar weer een bestelling bij dat bedrijf plaatste, bleek dat de bezorgkosten ineens met een euro verhoogd waren. Ongeveer twee maanden later werd de volgende bestelling gedaan. Tot de grote verbazing van vrouwtje waren de bezorgkosten alweer verhoogd en wel met vier euro, waardoor je nu dus bijna tien euro voor het bezorgen moest betalen.




Het vrouwtje dacht dat er een fout in het programma zat, want binnen twee maanden tijd een verdubbeling van de bezorgkosten is wel raar. Dezelfde dag nog stuurde ze een mailtje naar het bedrijf. Binnen een paar uur kwam een reactie terug van een meneer. Die legde uit dat het programma goed werkte en er dus geen sprake is van een fout. Het bedrijf, dat de worsten bij ons thuis bezorgt, heeft de kosten drastisch verhoogd en dat moeten ze helaas doorberekenen aan de klanten. Hij eindigde met: ‘Leveringen van boven de honderd euro worden overigens gratis bezorgd.’ Dat klonk goed, maar ja, er was een probleem. Je moet dan in een keer een groot aantal worsten bestellen. De baasjes hebben slechts een kleine diepvries, zoveel worsten passen daar helemaal niet in. Tja, en zo werd het idee van onze eigen diepvries geboren. De eerste gratis levering hebben we inmiddels ontvangen. Meteen al dertig euro bespaard. Nou dat schiet op, toch?




De afgelopen weken hebben we natuurlijk ook weer verschillende wedstrijden gelopen. Eind september waren we bijvoorbeeld weer in Bemmel, waar ik van de derde graad een competitiewedstrijd had. Het vrouwtje liep op die dag ook met Romy in de eerste graad, dus dan is het allemaal een beetje rommelig. We moesten namelijk in twee verschillende ringen lopen. Soms valt het mee, maar soms moet het vrouwtje ook in twee ringen tegelijkertijd verkennen of lopen. Ook is het niet altijd makkelijk om de ring, waar je niet zit, in de gaten te houden. We zaten met zijn drieën voor de tent naar de combinaties van de eerste graad te kijken. Baasje was eten gaan halen. Ineens horen we een stem uit de luidspreker, die zegt dat nu in de andere ring verkend moet worden door de derde graad medium en small. Oeps, volgens mij ging dat over ons.




Vrouwtje wist niet zo goed wat ze nu moest doen. Je hebt slechts tien minuten de tijd om te verkennen en bij een derde graad rondje heeft het vrouwtje die tijd over het algemeen ook nodig. Vrouwtje zette Romy in de bench en ik werd aan een pin in de tent vastgemaakt. De tent werd dichtgedaan en vrouwtje ging verkennen. Ik zag meteen dat ze de rits aan de onderkant niet goed had dichtgedaan. Nieuwsgierig als ik ben, ging ik meteen kijken en probeerde mijn kop door de opening van de rits te steken. Ging prima. Op die manier kon ik in de gaten houden of ik het baasje al met eten terug zag komen. Toen het baasje eindelijk terugkwam, schrok hij nogal, maar hij moest wel lachen. Het zag er wel grappig uit. Ook het vrouwtje moest lachen en gaf me een dikke knuffel. Het rondje dat we moesten lopen ging overigens heel erg goed. Tweede plaats. Ben er toch een beetje trots op.




Ook voor de rest doen we het eigenlijk prima op de wedstrijden. Op de Fhn wedstrijd in Hellendoorn heb ik drie keer een eerste plaats gelopen. Ook Romy doet het echt goed, maar telkens is er wel iets waardoor ze weer een diskwalificatie lopen. Vorige week zondag ging het bij de jumping gelukkig weer een keer helemaal perfect en liepen ze weer een u’tje. Tja, weer op de jumping. Ze hebben er al zeven in totaal, waarvan zes op de jumping. Alleen het laatste u’tje op het vast parcours missen ze nog. Ik blijf duimen, ooit zal het lukken. Oh, bijna was ik het vergeten. Ik heb namelijk nog supergoed nieuws: het vrouwtje en ik hebben ons wederom gekwalificeerd voor het Nederlands Kampioenschap bij de Fhn, dat binnenkort wordt gelopen. Goed, hè?

donderdag 15 augustus 2019

De laatste dag in de Eifel


Gisteren was het helaas alweer zo ver: de laatste dag in de Eifel was aangebroken. Vorig jaar keek ik naar deze dag uit. Eindelijk weer naar huis. Dit jaar vind ik dat heel erg jammer. Het is hier gewoon fantastisch. Je kan hier overal fijn wandelen, je hebt spectaculaire uitzichten, het is over het algemeen niet echt druk hier. Wat wil een hondje meer? Voor de laatste dag stonden twee dingen op het programma. We zouden naar Bernkastel-Kues gaan, dat aan de Moezel ligt, en we zouden een wandeling maken bij Polch.




In alle reisgids over de Moezel staat dat je Bernkastel-Kues echt gezien moet hebben. Volgens de omschrijvingen is dat een schilderachtig dorp, dat tot de meest geliefde plaatsen langs de Moezel behoort. Ook wij wilden dat een keer zien. Aan de onderkant van het dorp ligt direct aan de Moezel een enorme parkeerplaats. Echt, zoiets heb ik nog nooit gezien. Volgens mij is die groter dan ons hele dorp. Je zou dan eigenlijk denken dat het geen enkele moeite kost om op zo’n grote parkeerplaats een plekje voor ons kleine autootje te vinden. Niet één plek, nergens. We hebben een paar keer rond gereden over de parkeerplaats in de hoop dat in de tussentijd iemand komt die misschien vertrekt. Maar nee hoor. Iedereen bleef staan. Na een half uur zoeken waren de baasjes het zat. We zijn gewoon vertrokken, zonder het dorp gezien te hebben.




Het vrouwtje wilde nog wat foto’s maken van de Moezel. Maar ja, waar? De auto konden we tenslotte niet kwijt. Toen we wegreden, moesten we over een brug rijden. Daar was het gelukkig niet druk. Het vrouwtje heeft gewoon de alarmlichten ingeschakeld, is uitgestapt en heeft een paar foto’s genomen. Juist op dat moment kwam een andere auto. Nou, die man werd echt boos op mijn vrouwtje. Jeetje zeg, je kan toch een beetje begrip tonen voor een paar gekke toeristen. Ik snap best wel dat dat niet zo fijn is als je daar woont en continu toeristen op zo’n brug blijven staan. Maar wat moet je anders? Zijn immers niet voldoende parkeerplaatsen in dat dorp.




Op de parkeerplaats in Polch was het gelukkig stukken rustiger en konden we de auto zonder problemen kwijt. Het vrouwtje had een leuke wandeling gevonden, zei ze, en die heette Paradiesweg Polch. Dat is een wandeling van 7,3 km. Nou, ik was benieuwd. Ik heb al vaker verteld dat wij eigenlijk niet zulke wandelaars zijn en dat is toch een behoorlijke afstand. Maar het was inderdaad de moeite waard. Je loopt voornamelijk langs weilanden. De paden zijn goed begaanbaar met een lichte stijging of daling. En de uitzichten zijn inderdaad prachtig. Je kunt heel ver kijken. Overal groen en niet alles volgestampt met huizen. Zelfs Romy hoorde je niet klagen. Ze heeft gewoon tot het eind vrolijk meegewandeld. Het weer was ook prachtig voor zo’n wandeling. Niet te warm en niet te koud en vooral droog.

 
De blokhut

’s Avonds hebben we nog een korte wandeling gemaakt bij de blokhut. Romy en ik mochten op het grasveld met de bal spelen. En dat was dus onze vakantie. Vanochtend zijn we weer naar huis gegaan. Jammer, was graag nog langer gebleven. Wat een mooie streek. Het vrouwtje heeft deze keer echt haar best gedaan om een leuke vakantiebestemming voor ons te vinden. We zijn allebei superblij met de vakantie. Was echt genieten.