Buggyterreur

Mijn pootjes trillen nog steeds, want wat ons afgelopen donderdag is overkomen is echt te bizar voor woorden. Ik loop nu al bijna dertien jaar op deze aardbol rond. Heb al verschillende dingen meegemaakt, maar dat slaat echt alles. O, vrouwtje kijkt me net met een vermanende blik aan. Mijn excuses beste lezers, ik zal bij het begin beginnen. Wat is er gebeurd? 

Afgelopen donderdagmiddag gingen we met ons vrouwtje - net als altijd - naar de Maas. De dagen daarvoor waren we aan de rechterkant geweest, daarom leek het ons nu leuk om weer een keer aan de linkerkant te gaan wandelen. De dagen daarvoor had het behoorlijk geregend. Al onze strandjes stonden onder water en het terrein was behoorlijk drassig. Het was daardoor niet zo makkelijk om überhaupt het grasland naast de Maas te bereiken. Aan de linkerkant heb je onder normale omstandigheden een smalle strook van zo'n drie meter gras waarop je kunt lopen. Die gaat na zo'n dertig meter over in een bredere strook met gras. Toen we bij de ingang kwamen zagen we dat van dat strookje bijna niets meer over was. Hooguit een halve meter en die was erg modderig. Was dus nogal avontuurlijk lopen. Aan de ene kant het water van de Maas, aan de andere kant prikkeldraad. Maar we liepen netjes achter elkaar en bereikten veilig het bredere gedeelte, waar we weer op ons gemak verder konden lopen. 

In de verte zagen we op een gegeven moment drie scooters rijden die op ons af kwamen. Nou, dat is erg bijzonder, want dat hele gebied is namelijk verboden terrein voor gemotoriseerd verkeer. Dat is ook niet zo gek, want hier loopt een klompenpad, in de zomer grazen hier vaker koeien en paarden, nu heb je ganzen die hier overwinteren, en bovendien is dat gebied erg kwetsbaar. En er zijn veel mensen die hier met hun trouwe viervoeter gaan wandelen. In eerste instantie maakten we ons daar nog niet druk over, we gingen gewoon verder wandelen. 

Ineens scheurde op het naastgelegen weiland een voertuig langs ons heen. We schrokken ons echt te pletter, want die reed echt met hoge snelheid. Hoe de bestuurder het voor mekaar heeft gekregen weten we niet, maar tot onze verbazing was het hem gelukt om met dat voertuig door dezelfde ingang te komen waar wij doorheen waren gegaan. Zoals ik net al verteld heb, was daar slechts een strookje over en de bestuurder reed nu nog het laatste stukje kapot. Naast hem stonden nu ook die drie scooters. Op een gegeven moment vertrokken die vier weer. Wij gingen langzaam weer naar de uitgang, of beter gezegd de ingang waar we doorheen waren gekomen. 

Plotseling hoorden we achter ons in de verte weer een geluid en zagen we dat voertuig met hoge snelheid achter ons aankomen. We waren al kort voor dat smalle gedeelte, dus we konden geen kant op, want ja, aan de ene kant de Maas en aan de andere kant prikkeldraad. Vrouwtje riep alleen maar 'vooruit, vooruit', en wij renden en renden. Maar ja, ons vrouwtje met haar twee beentjes kan op modder niet snel lopen, ze glijdt gewoon weg. Ik keek continu om naar haar en werd echt gek van de angst. En dat voertuig bleef maar als een idioot achter ons aan rijden. Halverwege het strookje zag vrouwtje ineens een gat in het hek. Iemand had daar dat prikkeldraad een stuk omhooggeschoven. 'Meiden, hier rechts', riep ze. Wij renden dus met zijn vieren onder dat hek door. Vrouwtje is gelukkig een soort slangenmens, die zich door de kleinste gaten kan wurmen. Op de een of andere manier lukte het haar gelukkig  om op die manier naar de andere kant te ontsnappen. Toen we veilig achter het hek stonden, stonden we precies tegenover de bestuurder van dat voertuig, die kennelijk niet zo blij was dat wij ontsnapt waren. Vrouwtje pakte meteen haar telefoon, zette de camera aan en maakte een schitterende foto, zodat we die nu met jullie kunnen delen. 

Nou zeg eens eerlijk: is dat nog normaal? Je rijdt toch niet met een voertuig achter andere mensen en honden aan zodat die zich een ongeluk schrikken? Dat heeft mijns inziens niets meer te maken met een kwajongensstreek. Later vond de baas op internet een paar artikelen waarin stond dat die jongeren voor nog veel meer overlast zorgen. Ook in ons naburige dorp zijn er talloze klachten over dat groepje. Nou hoop ik toch dat dat snel wordt opgelost, want op die manier is het niet leuk meer. 

Tosha en Ayda worden 6 en 5

Het jaar is voor Romy alweer goed begonnen. Op 15 februari heeft zij een eerste plaats en een winpunt gelopen op het vast parcours en wel op een wedstrijd in Hoogeveen. In al die jaren die we agility doen zijn we daar nog nooit geweest, want Hoogeveen ligt voor ons zo'n beetje aan de andere kant van het land. 183 km heen en ook weer terug en in totaal vier uur rijden. Veel wedstrijden vallen dit jaar echter samen met de TWC wedstrijden. Daardoor kon er deze winter slechts één van de vijf winterwedstrijden in Laag-Soeren worden gelopen. Tja, dan moet je iets anders verzinnen als je toch officiële wedstrijden wilt lopen en zodoende viel de keuze op Hoogeveen. Begin januari had vrouwtje ook ingeschreven voor een wedstrijd in Koudum. Door de sneeuw was het echter niet mogelijk om naar Friesland af te reizen. 

Op 17 en 24 februari was het bij ons weer feest: op 17 februari werd Tosha zes en op 24 februari werd Ayda vijf. Jeetje zeg, wat vliegt de tijd. 

Op 21 februari was dan de laatste TWC wedstrijd van de vier voorrondes. Het begon prima met een leuk vast parcours. Ayda raakte helaas het vlak van de schutting niet en Romy zag een horde niet, maar beide parcoursen werden uitgelopen. Het team stond na het vast parcours op een keurige derde plaats. 

Daarna volgde de jumping. Ik wil niet overdrijven, maar dat was een rondje dat echt volledig misplaatst was op een TWC wedstrijd. Die rondjes zijn normaal gesproken eerste/tweede graad. Over het algemeen doen ook heel veel beginnende combinaties mee aan die wedstrijd, dus dan mag het niet te moeilijk zijn. Maar dat was een rondje dat prima op een Open wedstrijd (tweede/derde graad) thuis had gehoord of zelfs in de derde graad gelopen zou kunnen worden. De toestellen veel te krap op elkaar, te veel instinkers - bijvoorbeeld een tunnelgat vlak achter de insteek palen - en te veel derde graad elementen in het parcours. 

Toen vrouwtje het parcours zag had ze er ook meteen weinig hoop dat dat goed zou komen. Alhoewel ze het in principe niet eens zo slecht deden. Ayda kwam - net als zoveel andere honden - uit de palen. Vrouwtje wilde eigenlijk aan het eind van de palen wisselen, maar durfde nu niet meer mee te lopen, dus koos ze spontaan voor een andere aanpak. Geen out twee sprongen verder, maar een twist. Helaas stond ze iets te dicht bij die sprong, waardoor Ayda de sprong van voren sprong. Voor de rest een super rondje van mijn kleine zus. We zijn ook erg trots op haar. Ook met Romy ging het bij de out fout, alleen had het vrouwtje dat helemaal niet door. Romy bleef netjes in de palen, vrouwtje wisselde, stuurde Romy out, Romy rende naar de sprong, en vrouwtje liep verder. Zo heeft zij dat altijd in de training geleerd. 'Je moet vertrouwen in je hond hebben' zegt meneer de trainer altijd. Voor de rest ging het rondje prima en vrouwtje was tevreden. Tot ze het filmpje zag. Toen zag ze dat Romy netjes voor de out achter de sprong had gestaan zoals het hoort, maar dat ze kort voor het springen besloten heeft om niet te springen en achter het vrouwtje aan te lopen. Tja... Daarna was de concentratie helemaal weg. De estafette verliep rampzalig met twee diskwalificaties van mijn zussen. Gelukkig hebben de teamgenoten het beter gedaan. Na de vier voorrondes is het team op de vierde plaats geëindigd en mag in maart starten bij de grote finale. Nou, dames, maar dan echt beter doen. 

Niet alleen mijn zussen hadden overigens moeite met de jumping, maar ook de meeste andere combinaties. Van de 142 combinaties hebben slechts 35 de jumping uitgelopen. Slechts 6 van de 35 combinaties waren binnen de tijd en 21 van de 35 hadden fouten en weigeringen. 

Tien u'tjes

De kerstdagen hebben we heel rustig doorgebracht. Nou ja, wat is rustig. Laten we zeggen dat we er het beste van gemaakt hebben. Ten eerste was het tijdens de kerstdagen ijskoud. Ten tweede waren sommige mensen blijkbaar al een week verder in de kalender en namen de kerstdagen tot aanleiding om uitgebreid te knallen. Door kou laten wij ons niet tegenhouden, door geknal wel. Een paar weken geleden heeft ons vrouwtje een nieuwe winterjas gekocht, waar ze volgens mij zonder problemen een wandeling langs de poolcirkel kan maken. De jas is zo dik als een dekbed, echt niet normaal. Jullie kennen ongetwijfeld nog het Michelin mannetje. Nou, ons vrouwtje is nu de vrouwelijke tegenhanger van dat mannetje: het Michelin vrouwtje. Dus die hoorden we niet klagen, maar ja, het baasje is een ander verhaal. Op de eerste kerstdag waren we rond lunchtijd aan de Maas, waar het gelukkig rustig was. Iedereen kennelijk aan de kerstlunch. Maar we waren amper thuis of dat geknal begon alweer. Daarom zijn we op tweede kerstdag naar Munnikenland bij slot Loevestein gegaan, want daar heb je niet direct huizen in de buurt. In de verte hoorde je ook daar geknal, maar dat was gelukkig ver weg. En oud en nieuw hebben we net als altijd doorgebracht: binnen, biddend dat die onzin snel afgelopen is. Vrouwtje zegt dat vanaf volgend jaar een vuurwerkverbod geldt. Juichen doen we nog niet, eerst kijken hoe dat gehandhaafd gaat worden. Maar er is hoop. 

Voor ik nu verder ga moet ik nu toch eerst even mijn zusje Romy in het zonnetje zetten. Romy heeft namelijk het afgelopen jaar maar liefst tien foutloze rondjes in graad 3 gelopen. Zeven rondjes op het vast parcours en drie rondjes op de jumping. Ik vind dat echt zo knap. Zoveel u'tjes hebben slechts weinig combinaties. Helaas lukt het niet altijd. Op 1 januari was weer van ARL de nieuwjaarswedstrijd in Hückelhoven. De rondjes waren eigenlijk eerder graad 1 dan graad 3, dus dan denk je eigenlijk dat dat geen probleem mag zijn voor zo'n slimme hondendame. Maar Romy had bij alle parcoursen een diskwalificatie. Ayda liep tenminste het vast parcours uit met een mooie tweede plaats. 

Direct in het begin van het nieuwe jaar werden we ineens verrast met sneeuw. Het begon te sneeuwen en hield helemaal niet meer op. Zoals jullie inmiddels weten ben ik niet zo'n fan van dat witte spul. Ayda daarentegen vond het helemaal geweldig. Ze gedroeg zich als een puppy van een paar weken. Ze kon het niet afwachten tot we eindelijk aan de Maas waren, waar ze als een gek van de ene kant naar de andere kant door de sneeuw rende. Voor de aardigheid heb ik een paar keer met haar meegerend, maar op den duur kon ik haar echt niet bijhouden. Te veel energie dat kleine ding. Het was voor haar ook de eerste keer dat ze echt sneeuw heeft gezien. In de afgelopen jaren viel er niet meer dan een dun laagje, dat snel weer gesmolten was. 

Ik moest er ook eerst weer aan wennen om goed in de sneeuw te lopen, want dat is helemaal niet zo makkelijk. De sneeuw kwam tot halverwege mijn pootjes, dus telkens de pootjes uit de sneeuw trekken om een stap te zetten. Dat kost kracht en op den duur word je daar moe van. Ik dacht ik ga kijken hoe mijn zussen dat aanpakken, misschien steek ik daar iets van op. Al snel bleek dat iedereen een andere techniek heeft. Romy en Ayda hadden nergens last van. Die hebben slechts één versnelling en dat is de turbo. Maakt niet uit of er wel of geen sneeuw ligt. Tosha pakte het anders aan met een soort sprongtechniek. Ze zet heel hard af met haar achterpoten alsof ze over een sprong wil springen, vliegt een paar meter door de lucht en landt weer. Echt indrukwekkend. Na dat spektakel een aantal minuten bekeken te hebben, was mijn conclusie dat noch de ene noch de andere techniek voor mij werkt. Dus dan maar weer verder op mijn eigen manier.  

Gisteren was alweer de derde wedstrijd van de TWC, waar mijn zussen zich absoluut niet van hun beste kant hebben laten zien. Romy kreeg bij het vast parcours al aan de start een diskwalificatie. Ja, jullie lezen dat goed. Toen vrouwtje de riem losmaakte ging Romy ineens de clown uithangen, ging continu van rechts naar links en nam ineens de startsprong van de achterkant. Erg knap, maar ja, helaas had de keurmeester bedacht dat die van de voorkant gesprongen moest worden. Zo zonde, want het rondje zelf ging vervolgens prima. Oké, er viel halverwege nog ergens een latje, maar dat levert veel minder punten op dan een diskwalificatie. Met Ayda ging dat parcours in principe niet slecht, maar zij sprong achterin terug over een horde. 

Gelukkig ging de jumping iets beter bij Romy, geen rare fratsen meer. Vrouwtje liep echter bij de palen te snel, waardoor Romy weer uit de palen kwam. Met Ayda ging het geweldig, echt waar, was een prachtig rondje om te zien. Kort voor het eind maakte het vrouwtje een wissel, waardoor ze Ayda een fractie van een seconde uit het oog verloor. Mijn kleine zus maakte dankbaar gebruik van die mogelijkheid om een tunnel in te schieten. Gelukkig ging de estafette deze keer heel goed, niemand een diskwalificatie. De schade bleef dus beperkt. Nog één voorronde wedstrijd te gaan. 

Fijne Kerstdagen 2025

Nou, beste mensen, het is alweer zover: de Kerstdagen staan bijna weer voor de deur. Wij wensen jullie allemaal hele fijne feestdagen. Gezellig samen genieten. Samen met mijn vrouwtje hebben we speciaal voor jullie een kerstkaart ontworpen. En de kunstmatige intelligentie heeft ook een beetje meegeholpen. Haha. Ongelofelijk wat tegenwoordig allemaal mogelijk is. Vrouwtje heeft gewoon een strandfoto van ons gepakt, tegen AI gezegd dat hij de achtergrond in een kerstsfeer moet zetten en voilà. In eerste instantie had AI Ayda een beetje buiten beeld geplaatst, nou dat kan niet hé. Dus aangegeven dat hij ons allemaal meer in het midden moet plaatsen. Een paar seconden later de perfecte foto. Tussen mij en Romy en Tosha en Ayda is op de originele foto een gat. Dat heeft AI gewoon weggehaald en nu zitten we allemaal netjes samen. Wauw! 

Begin november waren we met de baasjes nog een keer naar Rockanje. Het was prachtig weer, bijna lenteachtig, met veel zon. Was ook weer echt genieten. Net als altijd wilden de baasjes na onze wandeling op een terras gaan zitten om iets te eten en te drinken. Wij gaan eigenlijk altijd naar het restaurant aan de linkerkant, omdat dat het mooiste terras heeft met uitzicht op het strand en het water. Toen wij daar arriveerden zaten daar echter vreemd genoeg slechts weinig mensen. Dat was opmerkelijk, want op het strand was het door het mooie weer vrij druk. Ineens komt de bediening op ons af en zegt dat het restaurant gesloten is in verband met personeelstekorten. Oké!!!

Gelukkig is aan de rechterkant nog een restaurant. Dat heeft echter een minder mooi terras en het eten is ook niet zo denderend. Daar zaten wel veel mensen, iedereen had iets te drinken voor zich. We gingen dus op het terras zitten en wachtten op de bediening. Die kwam echter niet. Op een gegeven moment ging vrouwtje bij de ingang van het restaurant kijken. Daar hing een bord: 'Alleen zelfbediening i.v.m. personeelstekort.' Toen vrouwtje beter keek bleek bovendien dat je alleen iets te drinken kon pakken, geen eten. Maar ja, net als altijd kwamen onze baasjes natuurlijk weer om van de honger. Dus dat ging het hem niet worden. Uiteindelijk kwamen we terecht bij een friettent, dat naast de parkeerplaats staat. Geen favoriet van mijn vrouwtje, want ze is niet voor dat soort eten. Maar tenminste iets om te eten. Zoiets hebben we echt nog nooit meegemaakt. Volgende keer misschien toch weer de ouderwetse broodtrommel meenemen. 

Op 6 december was de tweede wedstrijd van de TWC. Het begon vrij goed. Romy liet een perfect vast parcours zien: derde plaats. Bij Ayda ging het bijna fout. Vrouwtje had veel te lang bij de horde voor de schutting gestaan, waardoor ze na de schutting te laat was. Ayda miste daardoor de horde en maakte haar inmiddels bekende dans rond om die horde. Gelukkig kon het vrouwtje nog net voorkomen dat ze aan de verkeerde kant over de horde sprong. Voor de rest was eigenlijk niets aan te merken op dat rondje, ging vrij vlot. Bij de jumping was achterin ten opzichte van het vast parcours niets veranderd, waardoor kennelijk de aandacht van het vrouwtje iets verslapte. Romy maakte daar dankbaar gebruik van en deed een rondje tunnel extra. De keurmeester kon dat helaas niet waarderen en gaf meteen een diskwalificatie. Eigenlijk oneerlijk, want zoiets kost alleen extra tijd. Maar goed, zo zijn nou eenmaal de regels. Ayda miste weer een sprong. Helaas sprong ze deze keer van de verkeerde kant terug. En toen kwam de teamestafette. Hondje Ties een diskwalificatie en Ayda ook. Romy en hondje Teun gelukkig foutloos. De estafette is altijd het belangrijkste onderdeel, want die telt dubbel. Als je het daar niet goed doet, kun je het over het algemeen schudden. Twee diskwalificaties leverden dus meteen heel veel punten op. Het totale resultaat valt weliswaar nog mee: van een eerste plaats gezakt naar een tweede. Maar ja, de andere teams zitten nu echt dicht erachter. De volgende keer moet het echt beter gaan.

ARL en TWC 2025-2026 nr 1

Op 26 oktober mochten we eindelijk weer een keer een wedstrijd lopen bij ARL. Deze keer vond de wedstrijd in Viersen (Duitsland) plaats. Helaas zijn er steeds minder wedstrijden. Voor ons was het dit jaar pas de derde keer. Erg jammer, want het is altijd erg gezellig. De baasjes zijn dol op Viersen, want het eten is daar echt spectaculair. Ontbijt met lekkere broodjes, 's middags barbecue met verschillende soorten vlees en salades en als toetje diverse soorten taart. Zoiets vind je nergens. Volgens mij gaan de baasjes dus vooral vanwege het eten daar naartoe, de wedstrijd is van ondergeschikt belang. 

Ook ik mocht meedoen. Eerst kon ik dat helemaal niet geloven toen vrouwtje zei dat wij nu aan de beurt zijn. Mocht ik echt? Bij andere wedstrijden mag ik nooit meer lopen, wat ik eigenlijk erg jammer vind. Ik kon dat dus bijna niet geloven dat ik nu wel mocht. Ik kwispelde op weg van de tent naar de ingang van de ring dusdanig dat vrouwtje serieus bang was dat mijn staart eraf zou vallen. Van iedere meter heb ik onwijs genoten. Wat is het toch leuk om met het vrouwtje zo'n parcours te doen. Hoopers is ook leuk, maar agility is en blijft toch echt mijn passie. Vast parcours ging super, alleen een fout op het raakvlak van de kattenloop. Ook de jumping ging geweldig. Foutloos. Althans dat dacht het vrouwtje. Helaas was ze vergeten aan te geven dat ik sprong vier moet nemen. We gingen dus van toestel drie meteen naar vijf. Oepsie, vrouwtje toch. Nu moet ik er wel bij vertellen dat dat niet geheel aan het vrouwtje te wijten was. De keurmeester heeft voor alle graden bijna hetzelfde parcours gehanteerd. Slechts op onderdelen waren er verschillen. Toen ik aan de beurt was had het vrouwtje dat parcours al twee keer gelopen. Eerst met Ayda in graad 1, daarna met Romy in graad 2. Bij parcours drie was ze het spoor dus helemaal bijster. Desondanks mogen we niet klagen. We gingen met een hele lading prijzen naar huis, want ook Romy en Ayda hebben het erg goed gedaan. 

Een week later vond de eerste wedstrijd van de TWC (team wintercompetitie) plaats. Net als voorgaande jaren weer met hetzelfde team, dat echter dit jaar met een aantal handicaps te maken heeft. Teamlid Jill is één dag vóór de wedstrijd - op 31 oktober - van een zoon bevallen. Zij kon er dus helaas niet bij zijn. Teamlid Johan heeft al weken last van zijn voet. Het was dus afwachten of hij überhaupt kon lopen. Met veel pijnstillers lukte dat uiteindelijk. Het laatste teamlid is het vrouwtje, die dit jaar met Romy en Ayda aan de start zou gaan. Dat was vorig jaar ook de planning, maar halverwege moest ik Ayda vervangen, omdat zij er een potje van maakte. Ik was dus reuze benieuwd hoe het dit jaar zou gaan. 

Het vast parcours ging geweldig. Drie foutloze uitslagen en Romy op plaats acht. Ayda had helaas een fout op de kattenloop, zonder fout was ze op een dertiende plek beland. De jumping ging nog beter. Romy vierde en Ayda achtste!!! Zo, toen ik dat hoorde was ik toch wel onder de indruk. Zo zie je maar dat je geen lange pootjes hoeft te hebben om hard te kunnen rennen. Wat een verschil met vorig jaar. Ook Johan en Ties deden het fantastisch. Ook weer drie foutloze uitslagen. De estafette ging iets minder met twee weigeringen, maar gelukkig geen diskwalificatie. Resultaat van de dag: Romy beste medium hond, Ties beste large hond, team Happy Feet het beste team en het team staat nu op de eerste plaats. Vrouwtje kwam met een dusdanige lading cadeau's naar huis dat de baas bij het uitladen van de auto moest helpen. Niet normaal. Maar ja, nog drie wedstrijden te gaan. Ik duim dat de volgende wedstrijden ook zo succesvol zijn. 

De dag daarna was het tijd voor ontspanning. Deze keer gingen we naar de Waal, in de hoop daar een paar strandjes te vinden. Bij ons aan de Maas staan die door de vele regen allemaal onder water, maar wij hebben ook veel smallere stranden. Direct bij de ingang werden we door een hele kudde paarden begroet. Nou, daar waren we eigenlijk niet zo blij mee, want het dringende advies is altijd om niet door zo'n kudde te lopen. We liepen zo snel en strak mogelijk, zonder veel aandacht aan de paarden te besteden. Dat heeft goed geholpen, ze zijn kennelijk eraan gewend dat er regelmatig mensen langs komen. 

Helaas vielen de strandjes ook aan de Waal nogal tegen. Normaal heb je daar hele lange brede zandstranden. Nu was van de meesten nog maar een smal strookje over. Maar het was gewoon genieten. 

Sheltiewedstrijd en Masters

Na vier jaar afwezigheid was het op 4 oktober eindelijk weer zover: er werd een sheltie wedstrijd gehouden. Voorheen werd die wedstrijd jaarlijks georganiseerd, maar door corona kwam daar ineens een eind aan. Ik heb een paar keer met mijn vrouwtje meegedaan en had dat ook graag nog vaker willen doen. Maar ja, al die jaren geen wedstrijd meer en nu ben ik er helaas te oud voor. Hoe dan ook, nu was er eindelijk weer een wedstrijd. Die werd gehouden in de Haarlemmermeerse Bosmanege te Hoofddorp. 

In tegenstelling tot de voorgaande jaren werd de wedstrijd eigenlijk in twee etappes georganiseerd. In de ochtend liepen graad 0 en 1, 's middags mochten graad 2 en 3 lopen. Toen wij rond het middaguur bij de manege in Hoofddorp aankwamen, stond de parkeerplaats dus al aardig vol en binnen stond alles vol met benches. Gelukkig verlieten veel mensen die geen prijs hadden snel de manege, waardoor plekken vrij kwamen. Veel ruimte leverde dat echter niet op. Naast de manegebak was een smal gangetje, waar slechts een aantal mensen kon zitten. Wij hebben natuurlijk veel ruimte nodig: vier benches en twee stoeltjes voor de baasjes. Na de situatie uitgebreid bekeken te hebben, besloten de baasjes om slechts de twee kleine benches neer te zetten voor Romy en Ayda. Tosha en ik moesten in de auto blijven. Oei, dat hadden we volgens mij niet zo afgesproken. Op zich was dat geen probleem, want in de auto hadden we voldoende ruimte, konden rustig liggen, en regelmatig kwamen de baasjes langs om met ons te gaan wandelen. Maar ja, ik had toch wel graag iets van de wedstrijd willen zien. Nu moest ik alles later op de filmpjes terugkijken, wat toch echt jammer was. 

De baasjes en onze zusjes zaten overigens verre van goed. Zij hadden uiteindelijk een plekje weten te bemachtigen in een hoekje, helemaal aan het eind van die smalle gang. Direct ernaast was de ingang naar de wc's. Oftewel iedereen kwam daar continu langs. Ook de bak was niet optimaal. Je had daar van dat donkere zand dat erg zwaar liep. In het begin viel het allemaal nog mee, maar naarmate de wedstrijd vorderde werd het achterin een echte blubberpartij. De keurmeester heeft het parcours zelfs een beetje moeten aanpassen om slippartijen te vermijden. Wordt dus zeer zeker niet één van onze favoriete maneges. Volgens het baasje zijn we daar overigens al eens eerder geweest, maar het vrouwtje en mij staat daar helemaal niets van bij. 

Er werd begonnen met de jumping. Ayda deed het fantastisch, tot kort voor het eind. Daar stond vrouwtje haar na een tunnel op te wachten. Ayda wist niet precies wat de bedoeling was en maakte een rondje om de sprong. Weigering. Voor de rest een geweldig rondje. Met Romy verliep de jumping helaas nogal dramatisch. Het lukte haar gewoon niet om de insteek van de palen te vinden. Die moesten maar het liefst drie keer worden overgedaan. Tja, en bij drie weigeringen volgt een diskwalificatie. Bij het eerste vast parcours liep Ayda weer langs wat sprongetjes, maar heeft het parcours wel uitgelopen. Het tweede vast parcours ging super, alleen miste ze daar het raakvlak van de kat. Maar jeetje zeg, ze ging als een speer. Net de grote zus. Romy liet bij de twee vaste parcoursen zien wat ze allemaal in huis heeft. Zag er zo makkelijk uit. Twee foutloze rondjes en twee keer een eerste plaats. Wauwie!!! Ze heeft dit jaar nu zes u'tjes gelopen op het vast parcours en heeft daarmee de bronze medaille verdiend, die je tegenwoordig in graad 3 ontvangt. Zal echter nog wel een poosje duren vóór die wordt uitgereikt. 

Eergisteren dan de Masters, waaraan Romy na een jaar afwezigheid weer aan mee mocht doen. Wat moet ik zeggen? Het lijkt geen wedstrijd voor Romy en het vrouwtje. Schitterend gelopen, echt waar. Bij ieder parcours één dingetje en tja, dat is het dan. Echt zo jammer. Ik gun het mijn zusje zo dat ze op die wedstrijd een keer iets uitloopt. Nou ja, misschien volgend jaar een herkansing. 

Krengerup Gods

Gisteren alweer de laatste dag van onze vakantie. Jammer dat zo’n vakantie altijd zo snel voorbijgaat. We besloten om een wandeling te maken op landgoed ‘Krengerup Gods’, waar je volgens beschrijvingen goed kon wandelen. Dat klopte, je kon wandelen. Verder was daar echter weinig te zien. Een wit huis in de verte en een vervallen toren. Dat was het. 

Daarna mochten wij bepalen wat wij nog willen doen. Nou, daar hoefden we niet lang over na te denken. Wij wilden nog een laatste keer naar Brydegård, waar het behoorlijk druk was op het strand. Komt zeker door het warmere weer. Gelukkig hadden wij geen last van de mensen. Iedereen lag op het strand, wij renden door het hondengebied. 

En daarna terug naar het huisje, waar het ook fijn vertoeven is. We hebben hier niet alleen bessen, maar ook kippen in de tuin. Die heeft de verhuurder echter opgesloten in hokken achter in de tuin. Volgens mij was hij bang dat wij achter de kippetjes aan zouden lopen. Er zijn zeker hondjes die dat doen, maar wij niet. Met het vrouwtje waren we al diverse keren op visite bij de kippetjes. We moesten heel braaf zijn, niet blaffen en afstand houden om te voorkomen dat de kippen bang van ons worden. Ging prima, wat natuurlijk helemaal niet gek is. Thuis heeft vrouwtje een vogelparadijs van onze tuin gemaakt. Overal vogels. Wij laten de vogeltjes met rust en zij ons. En aan de Maas hebben we in de winter heel veel ganzen. Ook geen problemen mee. 

Tja, en dat was het dan ook weer, onze zomervakantie van dit jaar. Vandaag weer naar huis. De baasjes hadden de afgelopen dagen naar een alternatieve route gezocht om Hamburg te omzeilen. Hamburg ligt echter zo stom dat er bijna geen andere weg is. Vrouwtje had wel een weg gevonden via Lübeck. Het nadeel was echter dat je van de snelweg af moest, een heel stuk via provinciale wegen moest rijden om ergens achter Hamburg weer de snelweg op te kunnen. Dat kostte veel tijd en was ook behoorlijk omrijden. Die route werd dus verworpen. We zouden gewoon onze Tomtom volgen. 

Vóór we in de buurt van Hamburg kwamen, zagen we borden met een omleiding. En voor we het wisten stonden we weer in een ellenlange file. Die omleiding stuurde ons richting Lübeck. Volgens mij was dat de weg die het vrouwtje als alternatieve route had gevonden. Net als op de heenweg kwam er geen eind aan die file. Er waren nu veel vakantiegangers onderweg, veel met een camper of caravan. Pas uren later konden we eindelijk weer doorrijden. Drie minuten vóór half negen waren we eindelijk thuis. 

Dat was nu onze tweede vakantie in Denemarken. We vinden het allemaal een heel fijn land en we komen graag weer terug. Maar dat Hamburg… wat een ellende. Leg toch een paar goede snelwegen aan rond om die stad. Van ons uit ben je binnen een paar uur in Denemarken, dat wil zeggen, als Hamburg niet bestond. Door al die ellende mag je gerust telkens een uur of drie bij de reistijd optellen, wat erg zonde is. Maar los daarvan hadden we echt een superfijne vakantie.