zaterdag 16 juni 2018

Romy wordt twee


Nou zeg, de laatste tijd hebben we het zo druk, dat we er geen tijd meer overhouden om nog iets op ons blog te zetten. Vol programma bij ons. Tja, waar moet ik beginnen? De vorige keer heb ik verteld over onze eerste FHN wedstrijd in Ambt Delden. Twee weken later stond alweer de tweede wedstrijd op het programma, die net als de eerste ook weer in Ambt Delden was. De baasjes hadden dus weer een lang weekend gepland. Deze keer gingen we echter naar een ander hotel.

 
Romy en ik bij kasteel Ruurlo

Over hotels gesproken. Die hebben allemaal heel rare regels. In het eerste hotel waar we waren, moesten de baasjes voor Romy en mij maar liefst € 30,- per nacht betalen. Als dank kregen we van het hotel een heel groot bot. Dat mochten we echter van het vrouwtje niet eten, want dat bevatte ingrediënten waar we allebei niet zo goed tegen kunnen en meteen diarree van krijgen. Is dus helemaal niet goed voor ons. Ook lag op de kamer een lange lijst, waarop stond wat we allemaal niet mogen en daarbij stond meteen een boete vermeld. Hond op bed: € 50,-. Hond poept en baasje ruimt niet op: € 140,-. Eh, even voor de duidelijkheid. Romy en ik zijn netjes opgevoed en gaan niet op bed zitten en ook onze baasjes hebben goede manieren en ruimen onze uitwerpselen altijd op. Dus op ons was dat allemaal niet van toepassing. Desondanks voelden we ons daar niet echt welkom. In het tweede hotel kregen we geen bot, maar Romy en ik waren tezamen voor € 8,- per nacht van harte welkom. Nou, als we nog een keer naar Ambt Delden gaan, dan weet ik wel in welk hotel ik wil zitten.

 
Kasteel Ruurlo

Maar nu eerst weer terug naar het begin. Op zaterdag, 28 mei, vertrokken we dus weer voor een lang weekend naar Ambt Delden. Onderweg stopten we eerst in de Achterhoek bij kasteel Ruurlo, waar we wat rondgewandeld hebben. Voor een echt uitgebreide wandeling was het echter te warm. De baasjes vonden het een leuk kasteel, alhoewel ze zich toch wat verbaasden over een supermoderne glazen toegangsbrug, die aan het kasteel was vastgemaakt. ’s Avonds, toen het weer iets was afgekoeld, hebben we nog een wandeling gemaakt over landgoed Twickel, waar we ook de eerste keer gewandeld hebben. 



De volgende dag begonnen we aan onze tweede FHN wedstrijd. Bij het vast parcours heb ik weer de afloop kattenloop niet netjes gedaan, maar voor de rest ging het super. Vast parcours 2e plaats en jumping en gambling allebei 3e plaats. Door de jumping foutloos te lopen, heb ik nu overigens al drie promotiepunten (dat is hetzelfde als u’tjes bij de RvB). Ik ben dus al naar de B-klasse gepromoveerd. Bij de FHN promoveer je echter niet automatisch gedurende een jaar, maar pas aan het eind. Je kan wel op vrijwillige basis promoveren. Samen met het vrouwtje hebben we gekeken wat het beste is voor ons. De conclusie was dat ik voorlopig in de A blijf lopen en dan wachten we maar even af wat Romy allemaal doet. Zij deed het deze keer op de gambling hartstikke goed: 5e plaats. Nou, dat is toch een begin. Nu nog op de jumpings en vaste parcoursen en de promotiepunten liggen voor het oprapen.

 
Gefeliciteerd Romy met je 2e verjaardag

Op 10 juni werd mijn kleine zus twee jaar oud. Jeetje, waar blijft de tijd. Als ik heel eerlijk ben moet ik toch bekennen dat ik heel erg gesteld ben op haar, ook al gaat ze regelmatig met mijn bal ervandoor. Maar het is gewoon supergezellig om een zusje te hebben. Tijd om uitgebreid te vieren hadden we echter niet, want op die dag stond alweer de derde FHN wedstrijd gepland. Deze keer gingen we naar Nijmegen. Wauw zeg, wat een omgeving daar. De hondenschool, waar de wedstrijd werd gehouden, lag midden in een natuurgebied, met diverse grote plassen. Zo mooi. Je kon er echt goed wandelen. Helaas was het ook op die dag heel erg warm, zodat een uitgebreide wandeling er voor ons niet in zat. Met de tent stonden we onder een aantal grote bomen, die veel schaduw gaven. Daar was het goed vertoeven.

 
Molen op landgoed Twickel

Bij het vast parcours miste ik alweer het raakvlak van de kattenloop en dat bleek een dure misser. Slechts 3e plaats. Met raakvlak was ik 1e geweest. Oeps, dat doet echt pijn. Weet niet wat dat is met het raakvlak op de wedstrijden. Op de training doe ik het altijd goed. Op het snooker parcours heeft ieder toestel een bepaald aantal punten. Hoe meer toestellen je goed doet, hoe meer punten je dus hebt. Deze keer moest ik twee keer over de kattenloop en ja hoor, jullie raden het zeker al, twee keer de afloop gemist. Dat kostte maar liefst 14 punten. Slechts een 11e plaats. De jumping ging weer hartstikke goed: 2e plaats en weer een promotiepunt erbij. Romy deed het bij de snooker eigenlijk super. Het vrouwtje stuurde Romy echter ineens de tunnel in en dat mag niet op grond van de spelregels. Je krijgt dan weliswaar geen diskwalificatie, maar de puntentelling houdt op. Dat was zo jammer, want Romy liep gewoon een foutloos rondje.




Ook voor de rest hebben we geen tijd om ons te vervelen. We maken heel veel wandelingen om zoveel mogelijk te genieten van het mooie weer. Volgende week gaan we met Romy twee dagen een agility seminaar volgen, in de hoop dat ze daar iets van opsteekt. Ik laat me verrassen. Die lange weekenden vond ik trouwens echt super, zou ik aan kunnen wennen. Heerlijk om samen met de baasjes weg te zijn.

dinsdag 22 mei 2018

Onze eerste FHN wedstrijd


Onlangs heb ik al een keer verteld dat wij nu ook wedstrijden willen lopen bij de FHN. Dat is allemaal niet zo makkelijk, want daar kan je alleen aan meedoen als je traint bij een hondenschool die aangesloten is bij de FHN. Het vrouwtje moest dus eerst op zoek naar een school voor ons. Na wat zoeken was die er gelukkig gevonden. In januari hebben we onze licentienummers ontvangen en de pret kon dus beginnen.

 
Lente aan de Waal

Bij de FHN zijn veel zaken anders geregeld dan bij de RvB. Dat is dus even wennen. Ik moet bijvoorbeeld weer gewoon in de A-klasse beginnen, waar ik twee jaar geleden ook bij de RvB ben begonnen. Inmiddels lopen wij daar echter in de 3e graad, dus eigenlijk zou je denken dat je bij de FHN nu in de C-klasse mag beginnen. Maar dat mag niet! Als je je inschrijft voor een wedstrijd weet je bovendien niet of je mee mag doen, want ze kennen daar uitlotingen. Als de ringen vol zijn, zijn die vol en dan wordt dus uitgeloot. Het vrouwtje had ons ingeschreven voor de wedstrijd in Ambt Delden op 13 mei. We hadden er echt zin in, maar toen de deelnemerslijst gepubliceerd werd, stonden wij dus op de lijst van de combinaties die uitgeloot waren. Dat was balen! Aangezien dat een hele lange lijst was, is uiteindelijk besloten om er een derde ring toe te voegen. Alle uitgelote combinaties konden op die manier toch nog worden geplaatst.

 
Kasteel Twickel

Ambt Delden is in principe geen wedstrijd waar wij voor zouden inschrijven, want dat is van ons uit behoorlijk ver weg, zo’n één uur en driekwartier rijden. Dat is ’s ochtends niet te doen. Daarom hebben de baasjes besloten om daar meteen een lang weekendje van te maken. Vorige week zaterdag vertrokken we dus met zijn allen in de ochtend naar landgoed Twickel, dat direct in de buurt ligt van de locatie waar de wedstrijd gehouden werd. ’s Middags hebben we een lange wandeling gemaakt over het landgoed. Bij het kasteel zelf mochten we niet komen en ook in de tuin van het kasteel waren Romy en ik helaas niet welkom. Maar dat maakte niet uit. Het landgoed is heel groot en kent schitterende wandelmogelijkheden. Romy en ik hebben heel erg genoten.




De volgende ochtend was het dan zo ver: onze allereerste wedstrijd bij de FHN. Ook hier merkten we snel dat hier zaken echt anders geregeld zijn. Net als altijd ging het vrouwtje op zoek naar het secretariaat om onze startnummers op te halen. Zonder nummer mogen we namelijk niet starten. Ze kon het secretariaat in eerste instantie niet vinden, dus heeft ze een aantal mensen gevraagd. Die wisten dat vreemd genoeg echter ook niet. Dat had mijn vrouwtje eigenlijk al aan het denken moeten zetten, maar ze bleef zoeken tot ze het eindelijk gevonden had. Uiteindelijk kreeg ze een enveloppe mee. Toen ze die openmaakte, waren daar niet alleen onze startnummers in, maar ook het nummer van iemand anders. In zo’n enveloppe zitten namelijk, zoals later bleek, de nummers van alle mensen die voor de desbetreffende hondenschool meedoen. Oeps. Vóór we op zoek konden gaan naar die onbekende persoon, kwam een trainingsmaatje van ons op ons af en die bleek de persoon te zijn van dat nummer. Pfff, dat was dus snel opgelost.

 
Watermolen op landgoed Twickel

We begonnen met een vast parcours. Eerst moest ik met het vrouwtje lopen en een kwartiertje later was Romy aan de beurt. Het ging geweldig, we waren er zo doorheen. Foutloos en eerste plaats. Ook de jumping ging helemaal geweldig. Foutloos en tweede plaats. Aangezien ik foutloos was, waren dat tevens ook meteen twee u’tjes. Bij de FHN heten die overigens geen u’tjes, maar promotiepunten. En een keurmeester kennen ze daar ook niet, die heet scheidsrechter. Is allemaal even wennen. Ook Romy deed het eigenlijk niet slecht, maar de palen gingen niet vlekkeloos en ineens wist ze niet wat ze bij de band moest doen. Bij het vast parcours liep ze bovendien meteen een tunnel in. Helaas twee keer diskwalificatie.

 
Romy 23 maanden

Bij de FHN hebben ze ook altijd een spel, maar ook dat is anders dan bij de RvB. Deze keer was het spel een snooker parcours. Na de start moet je eerst een rood toestel nemen, daarna een ander toestel, en vervolgens moet je het parcours in een logische volgorde vervolgen tot je bij nummer 2 komt. Daarna moet het parcours gewoon volgens de nummers worden gelopen. Het vrouwtje had er in eerste instantie een hard hoofd in, maar uiteindelijk ging het prima. Ik liep wederom het hele parcours foutloos en scoorde 32 punten. Was een vijfde plaats. En ook Romy deed het geweldig tot aan de band. Zij had 14 punten en werd 14e van de 18. We waren echt zo trots op haar. Wat deed ze het goed! Al met al was het een geslaagde eerste wedstrijd.



zondag 6 mei 2018

Batterij van Brakel


Het is schitterend weer. De zon schijnt volop en de temperaturen zijn ineens zomers warm. Op zo’n prachtige dag gaan we vanzelfsprekend niet thuis zitten, maar gaan we iets leuks doen met de baasjes. De baas had onlangs weer een nieuw natuurgebied ontdekt, dat we nog niet kenden. Daar zijn we vanmorgen naartoe gegaan om te kijken of dat iets voor ons is. We zijn er al talloze keren langsgekomen, want dat gebied ligt direct in de buurt van slot Loevestein. Maar ja, als je niet weet dat het daar ligt, dan rij je er gewoon langs.




Het is inderdaad een prachtig gebied, die batterij van Brakel, en helemaal geschikt voor ons. Je hebt een kronkelend pad, waar we heerlijk kunnen rennen en aan de zijkant waren heel veel interessante dingen te ontdekken. Al die eerlijke lentegeuren, we zijn er allebei gek op. Het fijne is dat het daar vrij rustig is. Daar kunnen we dus goed rennen zonder continu mensen voor de voeten te lopen. Je hebt er ook prachtige vergezichten over diverse wielen.




Het vrouwtje zegt dat dat gebied in het verleden is aangelegd om de vestigingen van Loevestein en Woudrichem te beschermen tegen beschieting. Jeetje zeg, ben er wel een beetje van geschrokken. Het vrouwtje heeft me echter gerustgesteld. Tegenwoordig is het veilig, zegt zij. Nou laten we dat hopen.

 
De tong hangt er weer uit

Gisteren hebben de baasjes weer een hoop zomerbloeiers gekocht, dus moest er ’s middags geplant worden. Romy en ik hebben natuurlijk weer geholpen. We hebben onze ballen mee naar buiten genomen en die continu naar het vrouwtje gebracht, zodat zij kon gooien. We hebben ons op die manier goed vermaakt.




In de tuin mogen we naar hartenlust rennen en nagenoeg alles doen waar we zin in hebben. Er is eigenlijk maar één ding dat we niet mogen: op de bakken springen waar de bloemen en planten staan. Ik heb me daar ook altijd netjes aan gehouden. Zelfs als mijn bal heel toevallig in een van de bakken belandt, wacht ik netjes voor de bak tot het vrouwtje komt en die voor mij eruit haalt. Zoals jullie inmiddels weten houdt mijn kleine zus niet zo van het wachten. Vóór je het weet zat ze dan ook in de bak en had de bal ergens tussen de bloemen vandaan gehaald. En net als altijd keek ze natuurlijk als de onschuld zelve!

 
Romy in de bloembak

Maar mijn vrouwtje zegt dat het met mij ook steeds meer de verkeerde kant op gaat. Hoezo? Ik ben de braafste hond van het hele land, zeker weten. Sinds het worst-incident heeft zij daar echter haar twijfels. Wat is er gebeurd? Onlangs zat het vrouwtje in de zitkamer, ik lag op de grond en Romy op de bank. Het vrouwtje stond op om naar de keuken te gaan, om daar iets te drinken te pakken. Toen zij terugkwam vroeg ze aan ons waar haar worstje gebleven was. Dat had ze – zegt zij – op tafel laten liggen. Worstje? Echt niet gezien en Romy ook niet. Wist totaal niet waar dat over ging. Het vrouwtje geloofde er niets van, want ze zag me nog kauwen toen ze terugkwam en allebei keken we heel erg blij. Volgens mij moet het vrouwtje dat gedromd hebben. We zijn allebei zo onschuldig als een engeltje.

maandag 30 april 2018

Ik word vijf


Vandaag is mijn vijfde verjaardag. Daar moeten we wel even bij stilstaan, toch? Tot nu toe was het op die dag altijd schitterend weer. De zon scheen en het was al aangenaam warm. Helaas is dat vandaag een beetje anders. Het is koud, het waait behoorlijk en er valt een hoop regen. Het uitgebreide uitstapje, dat we normaal gesproken op mijn verjaardag doen, gaat daarom ook vandaag niet door. Het vrouwtje zegt dat het weer over een paar dagen beter wordt, dan gaan we dat alsnog doen. Ben wel heel lief geknuffeld door de baasjes en dat vind ik ook heel erg fijn. En ook van Romy heb ik een lieve knuffel gehad.




Ook gaan we binnenkort weer op reis, heeft het vrouwtje verklapt. Maar waar we naartoe gaan en wat we daar doen, dat heeft ze niet verteld. Misschien weer een keer naar het strand? Dat zou wel leuk zijn. Maar eigenlijk maakt het mij niet uit, het is altijd leuk om iets samen met de baasjes en mijn zusje te doen. Dus ik wacht geduldig af en laat me verrassen.




Afgelopen vrijdag was het Koningsdag en toen hebben we wel een uitstapje gemaakt, namelijk naar Keukenhof. Want jullie weten het inmiddels: het vrouwtje moet daar echt ieder jaar naartoe. Ze heeft ons weer talloze keren op de foto gezet. En niet alleen zij, want ook talloze andere mensen wilden per se met ons op een foto. Best wel grappig al die mensen. Ze werden er allemaal heel blij van dat ze met ons twee op de foto mochten. Ook hebben we heel veel verhalen gehoord van mensen die zelf een sheltie hebben. Helaas hebben we deze keer niet zoveel soortgenoten gezien. Slechts drie shelties met hun baasjes.




De afgelopen weken waren we met Romy naar drie wedstrijden van de 1e graad. Nou, wat moet ik daarvan vertellen? Mijn zusje vindt agility geweldig, dat is duidelijk te zien. Ze heeft ontzettend veel lol. Tja, wat kan ik nog meer vertellen? Over de prestaties valt er niet veel te schrijven, inmiddels een hele lijst met diskwalificaties. Ik heb toen al op mijn tweede wedstrijd mijn eerste u’tje gelopen, maar met Romy gaat dat duidelijk anders.




Nou, laat ik eerlijk zijn, zo slecht doet ze het eigenlijk niet. Meestal zitten er echt geweldige stukken tussen. Het probleem begint echter al vaak bij de start. Romy heeft weinig zin om te blijven zitten. Zodra het vrouwtje een meter wegloopt, begint zij al te rennen. Bij sommige parcoursen, waar in het begin een rechte lijn is, is dat niet erg, maar als er meteen een paar bochten genomen moeten worden, lukt het het vrouwtje niet meer om dan te handelen en gaat het dus meteen fout. En Romy doet dan maar gewoon iets. Tunneltje? Prima, even doorheen. Sprong? Ook goed, neemt ze de eerste de beste, maar meestal is dat niet de sprong die ze moest nemen.




Thuis kan ze de paaltjes heel erg goed, maar bij de wedstrijd heeft ze daar toch nog moeite mee. Hetzelfde geldt voor de wip. In plaats van van tevoren af te remmen, rent ze daar in volle snelheid op af. Op de wip maakt ze dan een flyer en bij de palen komt ze na de eerste paal niet meer verder, omdat ze veel te veel vaart heeft. Daar moet dus de aankomende tijd nog flink op getraind worden. Aan de andere kant doet ze nu al dingen, waar de meeste andere hondjes van kunnen dromen. Dat komt wel goed, maar ikzelf denk dat het toch een paar maanden zal gaan duren vóór we echt resultaten zien. Zo, en nu ga ik snel verder met het genieten van mijn verjaardag. Word maar een keer 5.        

maandag 2 april 2018

Druk Paasweekend


Het is Pasen en daar is van alles te doen. Net als de voorgaande twee jaren zaten we zaterdag op de eerste buitenwedstrijd in Venlo. Voor het vrouwtje en mij de eerste wedstrijd in de 3e graad. We waren benieuwd. Na het verkennen van de jumping kwam het vrouwtje weinig zelfverzekerd naar de tent terug. Het was een heel moeilijk rondje, zei ze, ze was doodsbang dat ze het rondje niet eens kon onthouden. Dat bleek niet het probleem te zijn, maar het ging al bij de tweede horde verkeerd. Die nam ik namelijk van de verkeerde kant. Maar ik kon er niets aan doen, het vrouwtje gaf dat immers zo aan en ik doe precies wat zij zegt. Het middengedeelte ging eigenlijk best wel aardig, maar ja, dat maakte niets meer uit, want we waren al gediskwalificeerd.




Ook het eerste vast parcours verliep een beetje rommelig en eindigde met een diskwalificatie. Na het verkennen van het tweede vast parcours had het vrouwtje het helemaal gehad. Ze zag het totaal niet meer zitten en wilde het liefst naar huis. Ze was overigens niet de enige die aan het klagen was. Ook de andere wedstrijdlopers waren niet blij met de rondjes. Je zag er ook bijna niemand foutloos doorheen komen, de ene na de andere diskwalificatie. Uiteindelijk heeft het vrouwtje toch besloten om het laatste rondje te doen en tot onze grote verbazing ging dat best wel lekker. Een kleine weigering bij de tunnel, maar geen diskwalificatie en gewoon netjes uitgelopen. We zijn zelfs 8e geworden. Slechts negen combinaties hadden dat parcours zonder diskwalificatie overleefd, de andere bijna dertig niet. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat dat niet een van onze topprestaties was. We hebben er tien seconden te lang over gedaan, dus dat moet toch wat sneller. Maar dat rondje heeft het vrouwtje wel goedgedaan. Ze had weer een beetje zelfvertrouwen.




Net als de voorgaande jaren hadden we met het weer in Venlo ontzettend veel geluk. Bijna de hele dag zon en slechts een paar druppeltjes regen. Het was zelfs zo warm dat het vrouwtje in haar T-shirt kon lopen. Helaas zou dat snel veranderen. Op weg naar huis begon het pijpenstelen te regenen en gisteren was een grijze regenachtige dag. Over het algemeen gaan we met Pasen altijd naar een of andere tuin om de mooie bloemetjes te bewonderen. Tot nu toe is het echter vrij koud geweest en dus zijn er nog maar weinig bloemen te zien. Een bezoek aan een tuin had daarom geen zin. De baasjes besloten om met ons naar de Waal te gaan. Nou, wij waren daar niet rouwig om. Geweldige beslissing. Lekker achter onze bal aan en genieten.

 
Landschap in de buurt van Kerkwijk

Ik ben altijd heel erg zuinig op mijn spullen, ook op mijn bal. Met Romy is dat een ander verhaal. Ze heeft inmiddels talloze van haar trekspeeltjes gesloopt. Die gaan telkens hooguit een paar weken mee. Ook de bal is ze regelmatig kwijt en ze kan zich dan ook niet meer herinneren waar ze die gelaten heeft. Gisteren liet ze haar bal ergens vallen en rende vervolgens achter mij aan. We hebben zeker een kwartier gezocht, maar de bal bleef spoorloos. En toen hadden we dus nog maar een bal. Romy snapte er helemaal niets van. Tja, dat krijg je als je niet op je spullen let.




Vanochtend hebben we een wandeling gemaakt door het stadspark van Zaltbommel. Superleuk! Je kan helemaal om het stadje met zijn oude vestingsmuren heen wandelen. Door het slechte weer waren er weinig mensen, zodat we volop van de rust konden genieten. Dat is een locatie waar we zeker nog vaker komen. We hebben dus gewoon genoten van het Paasfeest. Op naar de volgende feestdagen.

maandag 26 maart 2018

Sheltie wandeling Wellerwaard


Afgelopen zaterdag werden twee sheltie wandelingen georganiseerd: eentje in het Leenderbos en eentje in de Wellerwaard bij Emmeloord. De baas had het al weken over de wandeling in het Leenderbos, want dat is voor ons maar een half uurtje rijden. Dit weekend hadden we bovendien helemaal niets op de agenda staan, zodat we ook een keer mee konden. Toen kwam echter het bericht dat er ook een wandeling in de Wellerwaard georganiseerd wordt. Dat leek het vrouwtje weer iets, vooral toen zij hoorde dat waarschijnlijk ook ons eerste vrouwtje mee zou wandelen. De knopen werden doorgehakt en uiteindelijk hebben de baasjes voor de Wellerwaard gekozen.

 
Laura - mama van Romy

Zaterdag gingen we dus met zijn allen in de auto zitten om zo’n anderhalf uur naar Emmeloord te rijden. Ons eerste vrouwtje Joukje had Macho (broer van mij en halfbroer van Romy), Laura (mama van Romy) en Cheeta (geen familie van ons) meegebracht. Nu weet ik in ieder geval waar mijn kleine zus dat temperament vandaan heeft. Dat heeft ze echt van moeders. Wij hondjes weten helemaal niet dat we familie van elkaar zijn, maar we hadden het desondanks heel erg gezellig met elkaar. En de baasjes en ons eerste vrouwtje hadden elkaar veel te vertellen.

 
Macho - broer van mij en halfbroer van Romy

Samen met de groep hebben we een hele leuke wandeling gemaakt door dat nieuwe natuurgebied. Je hebt er ook strandjes waar we zo echt konden rennen. Heerlijk! En het weer was echt een droom. In het begin van de wandeling hadden alle baasjes dikke winterjassen aan, maar die gingen na verloop van tijd allemaal uit. De zon scheen volop en het was lekker warm. Het was een geslaagde dag, die zeker voor herhaling vatbaar is. 




Helaas is het weer dit jaar nogal onvoorspelbaar. Vorige week zaterdag zouden we naar de wedstrijd in Bergen op Zoom gaan, waar het vrouwtje en Romy hun eerste 1e graad wedstrijd zouden lopen. Maar het was zo koud dat de wedstrijd afgelast moest worden. Zondag zou in Bemmel een wedstrijd plaatsvinden en die was ook buiten, maar daar had het vrouwtje niet ingeschreven. Die werd echter door het slechte weer ineens verplaatst van Bemmel naar het Duitse Kalkar, waar een grote hal staat. Veel mensen zagen het niet zitten om helemaal naar Kalkar te gaan, maar toen het vrouwtje al die afmeldingen zag, zag zij haar kans schoon. Ze heeft meteen een mail gestuurd naar de organisator en gevraagd of ze alsnog kan inschrijven en dat mocht.

 
v.l.n.r.: Romy, ik, Laura en Macho

Vorige week zondag gingen we dus naar Kalkar, waar Romy nog een keer een debutanten wedstrijd mocht lopen. De parcoursen waren een stuk moeilijker dan de vorige keer, met veel meer bochten erin en ook met wissels. Ik was dus benieuwd hoe dat zou aflopen met Romy. Bij de twee vaste parcoursen deed Romy een paar rare dingen, waardoor ze meteen een diskwalificatie hadden, maar voor de rest zag het er niet slecht uit. De jumping ging echt geweldig. Kort voor het eind maakte het vrouwtje echter een fout, waardoor Romy een sprong nam in plaats van een tunnel. Dus ook hier een diskwalificatie. Maar het vrouwtje was superblij!!! Ze heeft nu echt het vertrouwen dat het allemaal goed komt. Ik weet dat ze heel erg bang was dat ze Romy niet kan bijhouden, maar dat valt reuze mee. Ik kijk echt uit naar de volgende wedstrijd met Romy.

zondag 25 februari 2018

Siberische kou


De afgelopen weken hebben we het nodige meegemaakt met het weer. Regen en nog meer regen, overal modder, grijze hemel. Inmiddels is het eind februari en we dachten dat we het nu allemaal gehad hebben. Maar nee hoor, na al dat water komt nu Siberische koud onze kant op. De aankomende dagen wordt ijskoud weer voorspeld, met gevoelstemperaturen van maar liefst min 18. Oei, daar krijg ik wel koude pootjes van, dat lijkt me dus niets.




Gelukkig is het water hier al een beetje weggetrokken en kunnen we toch weer een hoop van die dingen doen, die we altijd doen, zoals aan de Maas rennen. De gemeente is de afgelopen weken druk bezig geweest en heeft onderhoud gepleegd op al onze wandelwegen. Nu kunnen we weer prima wandelen. Dat is wel fijn, want van al die modder worden wij ook niet vrolijk.




Vorige week kwam het vrouwtje op het idee om weer een keer ergens anders naartoe te gaan, want altijd hetzelfde rondje lopen, is ook niet interessant. Ook is het in het weekend aan de Maas niet altijd leuk. Daar komen namelijk vaak mensen uit omliggende dorpen met hele grote honden, die totaal niet naar hun baasje luisteren en die het leuk vinden om achter ons aan te lopen. Dat is niets voor ons. Vorig jaar hadden we een leuke wandelplek ontdekt in Aalst, die ons heel goed bevallen is. Daar gingen we dus naartoe.

 
Romy 20 maanden

Jeetje, zeg, dat was weer echt een leuk idee van het vrouwtje! In het begin viel het eigenlijk nog mee. Tussen de modder was er nog voldoende gras om op te lopen, maar dat veranderde snel. Om naar het strand te komen, moet je door een klein bosje, en daar was het helemaal raak. Overal modder, je wist amper waar je moest lopen. Voor ons is dat eigenlijk goed te doen, want op vier poten loopt het toch wat makkelijker dan op twee. Maar de baasjes hadden er echt moeite mee. Romy en ik keken vol verbazing hoe de baasjes zich aan allerlei bomen vasthielden om verder te komen. Zag er echt hilarisch uit.




Ondanks dat overal water stond en alles vol met modder was, hadden wij de grootste lol. Wat is het toch leuk om een keer ergens anders te zijn. Toen we weer bij de auto kwamen, zagen Romy en ik echter uit als een modderbal. Heeft even geduurd vóór we weer fatsoenlijk eruit zagen.




Als we niet aan de wandel zijn, trainen we regelmatig met Romy. De palen gaan inmiddels echt geweldig. Ze is al heel stabiel op de palen en kent verschillende insteken. En ze rent er hartstikke snel doorheen. Soms vraag ik me echt af hoe mijn kleine zus dat allemaal doet. Het vrouwtje en Romy zijn pas een paar weken geleden begonnen met de palen, maar het ziet er uit alsof ze die al jaren doet. Sinds kort hebben we ook een eigen wip thuis. Die is leuk!!! Eigenlijk is het de bedoeling dat Romy de wip onder de knie krijgt, maar ja, een beetje lol moet kunnen. Soms gaan we achter elkaar de wip over, dat is veel leuker dan in je eentje. Gebeurt natuurlijk allemaal onder het toeziend oog van de baasjes, die letten goed op dat er niets gebeurt. Ook gaan we samen met het vrouwtje de afloop kattenloop trainen. Ik moet dan heel hard over een plank lopen en als ik helemaal tot het eind loop – lees: het goed doe – krijg ik een snoepje van het vrouwtje. Wat mij betreft kan het seizoen weer beginnen, ik ben er klaar voor en Romy volgens mij ook.