Het jaar is voor Romy alweer goed begonnen. Op 15 februari heeft zij een eerste plaats en een winpunt gelopen op het vast parcours en wel op een wedstrijd in Hoogeveen. In al die jaren die we agility doen zijn we daar nog nooit geweest, want Hoogeveen ligt voor ons zo'n beetje aan de andere kant van het land. 183 km heen en ook weer terug en in totaal vier uur rijden. Veel wedstrijden vallen dit jaar echter samen met de TWC wedstrijden. Daardoor kon er deze winter slechts één van de vijf winterwedstrijden in Laag-Soeren worden gelopen. Tja, dan moet je iets anders verzinnen als je toch officiële wedstrijden wilt lopen en zodoende viel de keuze op Hoogeveen. Begin januari had vrouwtje ook ingeschreven voor een wedstrijd in Koudum. Door de sneeuw was het echter niet mogelijk om naar Friesland af te reizen.
Op 17 en 24 februari was het bij ons weer feest: op 17 februari werd Tosha zes en op 24 februari werd Ayda vijf. Jeetje zeg, wat vliegt de tijd.
Op 21 februari was dan de laatste TWC wedstrijd van de vier voorrondes. Het begon prima met een leuk vast parcours. Ayda raakte helaas het vlak van de schutting niet en Romy zag een horde niet, maar beide parcoursen werden uitgelopen. Het team stond na het vast parcours op een keurige derde plaats.
Daarna volgde de jumping. Ik wil niet overdrijven, maar dat was een rondje dat echt volledig misplaatst was op een TWC wedstrijd. Die rondjes zijn normaal gesproken eerste/tweede graad. Over het algemeen doen ook heel veel beginnende combinaties mee aan die wedstrijd, dus dan mag het niet te moeilijk zijn. Maar dat was een rondje dat prima op een Open wedstrijd (tweede/derde graad) thuis had gehoord of zelfs in de derde graad gelopen zou kunnen worden. De toestellen veel te krap op elkaar, te veel instinkers - bijvoorbeeld een tunnelgat vlak achter de insteek palen - en te veel derde graad elementen in het parcours.
Toen vrouwtje het parcours zag had ze er ook meteen weinig hoop dat dat goed zou komen. Alhoewel ze het in principe niet eens zo slecht deden. Ayda kwam - net als zoveel andere honden - uit de palen. Vrouwtje wilde eigenlijk aan het eind van de palen wisselen, maar durfde nu niet meer mee te lopen, dus koos ze spontaan voor een andere aanpak. Geen out twee sprongen verder, maar een twist. Helaas stond ze iets te dicht bij die sprong, waardoor Ayda de sprong van voren sprong. Voor de rest een super rondje van mijn kleine zus. We zijn ook erg trots op haar. Ook met Romy ging het bij de out fout, alleen had het vrouwtje dat helemaal niet door. Romy bleef netjes in de palen, vrouwtje wisselde, stuurde Romy out, Romy rende naar de sprong, en vrouwtje liep verder. Zo heeft zij dat altijd in de training geleerd. 'Je moet vertrouwen in je hond hebben' zegt meneer de trainer altijd. Voor de rest ging het rondje prima en vrouwtje was tevreden. Tot ze het filmpje zag. Toen zag ze dat Romy netjes voor de out achter de sprong had gestaan zoals het hoort, maar dat ze kort voor het springen besloten heeft om niet te springen en achter het vrouwtje aan te lopen. Tja... Daarna was de concentratie helemaal weg. De estafette verliep rampzalig met twee diskwalificaties van mijn zussen. Gelukkig hebben de teamgenoten het beter gedaan. Na de vier voorrondes is het team op de vierde plaats geëindigd en mag in maart starten bij de grote finale. Nou, dames, maar dan echt beter doen.
Niet alleen mijn zussen hadden overigens moeite met de jumping, maar ook de meeste andere combinaties. Van de 142 combinaties hebben slechts 35 de jumping uitgelopen. Slechts 6 van de 35 combinaties waren binnen de tijd en 21 van de 35 hadden fouten en weigeringen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten