Alles op zijn kop

Toen Ayda vorig jaar vier werd hoorde ik de baasjes ineens praten over een nieuwe pup. Ik dacht in eerste instantie dat ik dat niet goed hoor, want ik vind dat ik toch echt wel genoeg zusjes heb. Maar toen vrouwtje het goed aan mij uitlegde, begreep ik het iets beter. Het is niet zo dat je vandaag bij een fokker aanklopt en dat je morgen meteen een pup hebt. Meestal gaat daar heel veel tijd overheen vóór je eindelijk zo'n klein mormel in je armen mag houden. Daarna moet een pup natuurlijk eerst nog een hoop leren en groeien. Duurt ook weer heel lang. Dat is geen kwestie van weken of maanden, maar eerder van jaren, legde het vrouwtje uit. Oké, dacht ik, dat is fijn, dan hoef ik me daar momenteel niet druk over te maken. Laat het vrouwtje maar op zoek gaan naar een pup.

Eind mei lieten de baasjes ons ineens 's avonds alleen. Dat komt echt nooit voor. Zelfs overdag zijn wij maar zelden alleen, maar 's avonds nooit. Dat zette mij meteen aan het denken. Wanneer de baasjes zo stiekem doen, dan is er meestal iets aan de hand. En ja hoor, toen de baasjes uren later thuiskwamen roken ze naar andere honden. Al snel bleek dat ze inderdaad pups waren kijken. Die waren echter pas drie weken en daar viel nog niet zo veel te zien. Ruim drie weken later hadden ze de volgende afspraak bij de fokker. Die heeft een nest met maar liefst zeven pups: vier reutjes en drie teefjes. Van tevoren had de fokker al recente foto's van de dames gestuurd en los van elkaar waren beide baasjes meteen smoorverliefd op teefje twee geworden. Ik mocht meekijken en ik geef het eerlijk toe: teefje twee heeft wel iets. De baasjes gingen dus weer kijken of er echt een klik was met teefje twee en ja hoor. Kwamen thuis als twee verliefde tieners. Inmiddels heeft teefje twee ook een echte naam gekregen: ze gaat Sammy heten. Over anderhalve week mogen de baasjes haar komen ophalen. 

Dat kwam nu allemaal nogal onverwacht, want eigenlijk hadden we heel andere plannen. Vorig jaar is het ons zo goed bevallen in Funen op de Fionia Cup, dat we dit jaar weer naar Denemarken wilden. Deze keer echter niet naar Funen, maar naar Jutland, waar half juli de DAW-Cup plaatsvindt. Alles was al in kannen en kruiken. Huisje gehuurd, wedstrijd ingeschreven, zelfs twee t-shirts van de DAW-Cup besteld, die we tijdens de wedstrijd in ontvangst zouden nemen. Dat moest nu allemaal ongedaan gemaakt worden, want met een pup mag je immers niet naar het buitenland. Los daarvan zou dat natuurlijk veel te veel voor zo'n klein mormeltje zijn, zegt het vrouwtje. Alles werd dus gecanceld. De t-shirts kunnen gelukkig door iemand anders mee naar Nederland genomen worden. Straks loopt het vrouwtje dus met shirts van een wedstrijd rond waar ze nooit geweest is. Nu nog even goed uitrusten vóór dat kleine mormel komt.

Romy wordt tien

Met vier dames valt er bij ons natuurlijk heel vaak iets te vieren. Eerst de twee verjaardagen van Tosha en Ayda in februari, in april mijn verjaardag en als laatste de verjaardag van Romy, op 10 juni. Romy werd dit jaar al tien! 's Morgens hadden we geen tijd om dat uitgebreid te vieren. De verjaardag viel namelijk op een woensdag en dan ga ik met mijn vrouwtje hooperen. Iets dat ik overigens steeds leuker vind. 's Middags gingen we wel met zijn allen naar de Maas, waar we uitgebreid hebben gewandeld en gerend. Top dag dus weer. 

Zaterdags had het vrouwtje met Ayda wedstrijd in Someren. Over het algemeen is de wedstrijd binnen in de manege. Als er twee ringen zijn - hetgeen meestal het geval is - is er geen ruimte om binnen te zitten. Het vrouwtje moet dan samen met één of twee van mijn zussen in de auto bivakkeren. Om die reden blijven alle hondjes, die geen wedstrijd lopen, gezellig samen met de baas thuis. Nu vond de wedstrijd een keer buiten plaats. Je kon nu wel een tent opzetten, maar die stond aan de andere kant van de manege. Als vrouwtje met Ayda moet lopen en het baasje meegaat om te filmen, zouden wij dus helemaal alleen in de tent moeten zitten. Dat kunnen we heel goed, maar het probleem is dat daar ook heel veel toeristen rondlopen. Vrouwtje is toch een beetje huiverig dat wij een keer gestolen zouden kunnen worden. Tegenwoordig lopen immers heel aparte mensen rond. De keuze was dus snel gemaakt: ook deze keer bleven wij gezellig met de baas thuis en vrouwtje en Ayda gingen naar Someren. 

Nu was natuurlijk de vraag wie het vrouwtje en Ayda gaat filmen. Vrouwtje vindt het altijd fijn om een filmpje te hebben, want dan kan ze achteraf bekijken wat ze allemaal fout heeft gedaan. Al snel had ze iemand gevonden. Een kennis, die ook regelmatig door de baas en het vrouwtje wordt gefilmd. Samen keken ze of er tijd genoeg was om te filmen. Die kennis moest namelijk zelf ook lopen, maar zij loopt in de medium klasse en Ayda in de small. Er waren precies veertien combinaties tussen Ayda en de kennis. Volgens haar geen enkel probleem, want ze komt altijd vroeg naar de ring en kan filmen. 

Ayda en het vrouwtje moesten beginnen met een jumping en die ging helemaal geweldig. Foutloos! Vrouwtje kon dat amper geloven. Ze lopen zo vaak geweldige rondjes, maar telkens gaat één dingetje fout. En nu alles perfect. Het eerste u'tje van Ayda in graad 2. Toen vrouwtje met Ayda weer naar de auto wilde gaan, hoort ze ineens die kennis roepen. 'Hebben jullie al gelopen?', riep die dame in kwestie. 'Ja', zei het vrouwtje, 'we zijn net klaar.' 'Oepsie, ik ben vergeten om jullie te filmen.' Nou, ik ben er niet bij geweest, maar ik kan me het gezicht van het vrouwtje goed voorstellen. Toen ze dat thuis vertelde sprak haar gezicht in ieder geval boekdelen. Diepe teleurstelling. Later bleek ook nog dat Ayda niet alleen een foutloos rondje heeft gelopen, maar ook een eerste plaats en dus haar eerste winpunt. Toen was de teleurstelling compleet. Zo'n moment komt natuurlijk nooit meer terug. Ook al loop je daarna nog talloze foutloze rondjes, de eerste keer blijft iets bijzonders. Maar ja, het is helaas niet anders. Ayda mag nu in ieder geval meedoen aan het pre NK. 

Ik word 13

Op 30 april was het weer zover: ik was jarig. Deze keer mocht ik mijn dertiende verjaardag vieren. Jeetje, dat is best wel oud, toch? Maar ik ben blij dat ik het gehaald heb. De dagen daarvoor waren er toch de nodige twijfels daarover. Ineens kon ik namelijk geen eten meer binnen houden. Het ging er in en het kwam er ook zo weer uit. Meestal heel plotseling, zonder enige waarschuwing vooraf. Ik lag bijvoorbeeld rustig te slapen en ineens was het raak. Mijn maag is altijd een gevoelig plekje geweest. Ik kan absoluut niet tegen ander voedsel, niet tegen een te lege maag, maar ook niet tegen een te volle maag. Om die reden wordt mijn eten over vier maaltijden per dag verdeeld. Vreemd genoeg was het voedsel hetzelfde en voor de rest had ik ook geen rare dingen gegeten. Normaal gesproken gaat zoiets ook snel over, maar deze keer bleef het aan de gang. Daarom gingen de baasjes met mij naar de dierenarts. Die kon op het eerste gezicht gelukkig geen rare dingen vinden. Ze stelde voor om mijn ontlasting te onderzoeken en mij een prik te geven tegen misselijkheid. Daarna zouden we verder kijken. Een paar dagen later het goede nieuws: in mijn ontlasting waren geen rare dingen te vinden. Door de prik ben ik ook weer heel snel opgeknapt en hoef ik niet meer over te geven. Laten we hopen dat dat zo blijft. In ieder geval net op tijd om mijn verjaardag goed te kunnen vieren. 

Op 25 april waren we met mijn zussen naar Woudenberg om daar tijdens de jaarlijkse vergadering van de sheltie vereniging de award in ontvangst te nemen. Deze keer meteen twee keer: eentje voor Tosha en eentje voor Ayda, die allebei vorig jaar naar graad 2 gepromoveerd zijn. Supertrots op mijn kleine zussen! Ze moesten natuurlijk ook weer talloze keren worden vastgelegd op de gevoelige plaat. Eerst werden er foto's gemaakt van de hele groep, daarna heeft het vrouwtje nog een paar foto's van mijn zussen alleen gemaakt. Op naar de volgende award voor graad 3!

Eind april begon het WAC in Valencia. Het vrouwtje was zo graag weer meegegaan, maar die dagenlange rit naar Spanje zag ze toch niet zo zitten. Dit jaar zaten we wel eerste rang en erg gezellig. Vrouwtje met haar benen uitgestrekt op de bank, ik aan haar voeten en de rest naast of achter het vrouwtje. Zo hebben we de hele wedstrijd goed op tv kunnen volgen. Tussendoor lekker kunnen eten en drinken, geen last van hitte of kou, het vrouwtje geen pijn door het zitten. Nou, zo'n wedstrijd op tv heeft wel zijn voordelen. Naar wij hoorden was de wedstrijd deze keer iets beter georganiseerd, maar veel was kennelijk hetzelfde als in Zwitserland. Eten was ook weer slechts beperkt verkrijgbaar en de mensen, die op de camping stonden, konden uitsluitend met ijskoud water douchen, waardoor sommigen een hele week niet gedoucht hebben. Jeetje zeg, dat is toch niet normaal, of wel? Zo ga je toch niet met mensen om? 

Fotoshoot 1

Toen het vrouwtje en Romy vorig jaar naar het WAC gingen, heeft vrouwtje twee fotoshoots aangeboden als bijdrage aan het team. Helaas kwam daar weinig van terecht. Af en toe werd er wel een afspraak gepland, maar die moest meestal vanwege weersomstandigheden geannuleerd worden. Nu stond er weer een afspraak gepland met één van de twee kandidaten. Dat was Maaike met haar vier shelties Yentle, Haley, Ruby en Ivy. Zij wilde graag foto's van haar shelties op het strand. De vraag was alleen welk strand het zou worden. Vrouwtje stelde Rockanje voor. Dat strand kennen we immers goed, is ook meestal vrij rustig daar. Dat vond Maaike in eerste instantie prima, maar op het laatste moment wilde ze toch liever naar Hoek van Holland. Strand is strand, dacht het vrouwtje, dus het werd Hoek van Holland. Afgesproken werd op de parkeerplaats. 

Op 29 maart vertrokken we 's ochtends met zijn allen dus naar Hoek van Holland. Op de snelweg was het goed rijden, maar in de buurt van Hoek van Holland was het stervensdruk. Daar was een of ander evenement aan de gang. Overal auto's en mensen. Het duurde even vóór we een parkeerplek konden vinden. Vrouwtje had inmiddels een app van Maaike ontvangen, waarin stond dat zij er al is en alvast naar het strand loopt. Oké, prima, dachten wij, dan gaan wij ook richting strand. De vraag was alleen hoe je daar komt. We zagen veel hoge en grote gebouwen om ons heen en ergens met veel fantasie in de verte het strand. Na een paar minuten wandelen kregen de baasjes steeds meer twijfels over de route, dus werd er weer geappt. Na diverse berichten heen en weer bleek dat Maaike met haar auto op een heel andere parkeerplaats stond. Dus weer met zijn allen terug naar de auto en op zoek naar de andere parkeerplaats, waar het gelukkig stukken rustiger was. 

Op het strand zelf was de rust echter ver te zoeken. Je hebt daar allerlei winkels en restaurantjes en heel veel mensen. Toen vrouwtje het wc gebouw zag schoot haar meteen te binnen dat we hier al een keer geweest waren. Moet ergens in de zomer geweest zijn toen het erg warm was. Ze kon zelfs de plek op een terrasje aanwijzen waar we toen gezeten hebben. Kennelijk was het toen ook zo druk, waarschijnlijk hebben we daarom besloten om het bij die ene keer te laten. Gelukkig konden we Maaike snel vinden en kon de fotoshoot beginnen. Ik was benieuwd hoe dat zou gaan. 

Mijn zussen en ik zijn aan ons fotograferend vrouwtje gewend. Als vrouwtje bijvoorbeeld een groepsfoto wil maken, dan weten we dat we allemaal netjes zo dicht mogelijk naast elkaar moeten gaan zitten. We kunnen ook netjes zitten en liggen als vrouwtje dat vraagt. Kortom: we zijn goed getrainde fotomodellen. Je kon duidelijk merken dat de vier shelties van Maaike totaal geen ervaring met een fotograaf hebben. Bovendien had Maaike een speeltje meegenomen dat zij continu gooide. Ruby en Ivy  vonden dat geweldig. Gezamenlijk renden zij permanent achter dat speeltje aan. 

Het was nogal koud op die dag, de wind waaide behoorlijk, maar na een paar minuten zag ik bij mijn vrouwtje al de eerste zweetdruppels op haar voorhoofd verschijnen. Ze probeerde alles om goede foto's te maken, maar dat was gezien de situatie niet zo makkelijk. Ruby en Ivy plakten continu aan elkaar als een Siamese tweeling. De andere twee deden gelukkig af en toe hun eigen ding, maar die liepen meestal een beetje te snuffelen, wat ook niet echt spectaculaire foto's oplevert. Maaike had ook een tennisbal meegenomen voor haar hondjes om mee te spelen. Nou, die kregen daar totaal de kans niet voor, want Romy pakte die continu af en rende daarmee alle kanten op. Vaak ook vlak voor de lens van het vrouwtje. Ayda vond dat een leuk spelletje, die rende samen met Romy op. Kortom: het was een compleet zooitje. Haha. Maar we hadden met zijn allen heel veel lol.

Uiteindelijk zo'n anderhalf uur bezig geweest en bijna zeshonderd foto's rijker. Haha. Nu moet het vrouwtje alle foto's sorteren en een aantal bewerken. Wanneer ze dat gaat doen? Tja, dat is een goeie vraag. Op naar fotoshoot twee, want die mevrouw zit ook te wachten. Ik vraag me echt af wat het vrouwtje bezield heeft om zo'n shoot aan te bieden. Ze heeft het zo druk met ons dat ze voor andere dingen nagenoeg geen tijd overhoudt. Volgende keer toch echt iets anders verzinnen. Maar wij hadden in ieder geval weer een leuke stranddag.

TWC finale

Amper was ik van de schrik van de achtervolging door die buggy bekomen, of het volgende gebeurtenis stond al voor de deur. Nu is dat echter iets wat de baasjes verzonnen hebben. Ook dat moet niet gekker worden. 

Een paar weken geleden lag ik zo op de bank te dromen, toen ik ineens het baasje aan het vrouwtje hoor vragen of hij het trapje nu moet bestellen. Ik dacht waar gaat dat over? Wat voor trapje? We hebben twee huishoudtrapjes, lijkt me meer dan genoeg. Eentje voor beneden en eentje voor boven. En we hebben trappen om naar de bovenverdiepingen te komen. Dus waarvoor nog een trapje? Ik dacht laat maar zitten, ik zie het wel. Een paar dagen later kwam een groot pakket, dat meteen door de baas werd uitgepakt. Net als altijd gingen we met zijn allen ijverig helpen. En wat kwam tevoorschijn? Een trapje met twee treden. Terwijl ik nog erover nadacht wat we daar eigenlijk mee moeten, riep de baas al dat dat trapje voor mij is. Hè? Kan me niet herinneren dat ik zo'n ding wilde hebben. Wat moet ik daar dan mee? 

Al snel volgde de uitleg. De baasjes vinden dat ik de laatste tijd niet meer zo goed spring. Dat doe ik eigenlijk nogal vaak op een dag, want ik lig altijd in het hoekje op de bank tegen de voeten van mijn vrouwtje aan. Dat is mijn favoriete plek. Het idee is nu dus dat ik via dat trapje de bank op en af ga, dan hoef ik niet meer te springen. Vrouwtje heeft meerdere keren met mij geoefend. Telkens als ik het trapje gebruikte kreeg ik een lekker snoepje. Leuk spelletje! Alle spelletjes waar ik snoep krijg vind ik geweldig. Zonder snoep vind ik daar niets aan. Ik blijf liever springen. Mijn zussen vinden dat trapje overigens wel leuk en gebruiken dat als opstapje. Nou, van mij mogen ze. 

Afgelopen zaterdag was het zover: de finale van de TWC. Net als altijd begon de wedstrijd met een vast parcours, dat verre van makkelijk was. Met Ayda ging het parcours al bij toestel vier fout. Dat was een sprong die heel ver weg stond. Vrouwtje riep weliswaar 'vooruit', maar Ayda snapte niet zo goed wat het vrouwtje nu bedoelde. En wat doet mijn kleine zus dan? Ze springt over de sprong en springt meteen weer terug. Ook de rest van het parcours was voor Ayda duidelijk te hoog gegrepen, net als voor de meesten. Bijna alle combinaties kregen al bij toestel twee - de wip - een fout. Dat was echt bizar. De ene hond na de andere maakte een enorme flyer op de wip. Zoiets heb ik in die hoeveelheid nog nooit gezien. Toen Romy aan de beurt was vreesde vrouwtje daarom eigenlijk het ergste, want mijn zus heeft vaak de neiging om het met de wip niet zo nauw te nemen. Vreemd genoeg bleef Romy ontzettend braaf staan, echt een perfecte wip. Ook de rest van het rondje ging gewoon super. Tot kort voor het eind stonden die twee op de eerste plaats. En toen kwam de allerlaatste loper, een meneer met een herder. Die liepen ook foutloos en helaas zo'n drie seconden sneller. Dus een tweede plaats. Maar ja zeg, tweede plaats, dat is gewoon top. Alle Border Collies uitgeschakeld. Na het vast parcours stond het team op een zesde plaats. Dat kon dus nog spannend worden, want alleen de beste acht mogen de finale estafette lopen. 

De jumping ging met Romy op zich erg goed, maar op het eind wilde vrouwtje bij een out te snel weg. Romy begreep niet zo goed wat nu de bedoeling was en aarzelde daarom. De keurmeester gaf meteen een weigering. Met Ayda helaas weer een soort van herhaling van het vast parcours, alleen ging het deze keer al bij toestel drie fout. Ook de teamgenoten vonden de jumping kennelijk niet zo makkelijk. In totaal een achtste plaats voor het team op dat rondje. Beide parcoursen bij elkaar opgeteld leverde toch nog een zesde plaats op en dus voldoende voor de estafette. Die was deze keer niet al te lang en erg leuk. Helaas was dat simpele rondje voor mijn zussen en een andere teamgenoot te moeilijk, alle drie een diskwalificatie. Uiteindelijk geëindigd op een achtste plaats. Wat moet ik daarvan zeggen? Op naar volgend jaar zusjes. Haha!!!

Buggyterreur

Mijn pootjes trillen nog steeds, want wat ons afgelopen donderdag is overkomen is echt te bizar voor woorden. Ik loop nu al bijna dertien jaar op deze aardbol rond. Heb al verschillende dingen meegemaakt, maar dat slaat echt alles. O, vrouwtje kijkt me net met een vermanende blik aan. Mijn excuses beste lezers, ik zal bij het begin beginnen. Wat is er gebeurd? 

Afgelopen donderdagmiddag gingen we met ons vrouwtje - net als altijd - naar de Maas. De dagen daarvoor waren we aan de rechterkant geweest, daarom leek het ons nu leuk om weer een keer aan de linkerkant te gaan wandelen. De dagen daarvoor had het behoorlijk geregend. Al onze strandjes stonden onder water en het terrein was behoorlijk drassig. Het was daardoor niet zo makkelijk om überhaupt het grasland naast de Maas te bereiken. Aan de linkerkant heb je onder normale omstandigheden een smalle strook van zo'n drie meter gras waarop je kunt lopen. Die gaat na zo'n dertig meter over in een bredere strook met gras. Toen we bij de ingang kwamen zagen we dat van dat strookje bijna niets meer over was. Hooguit een halve meter en die was erg modderig. Was dus nogal avontuurlijk lopen. Aan de ene kant het water van de Maas, aan de andere kant prikkeldraad. Maar we liepen netjes achter elkaar en bereikten veilig het bredere gedeelte, waar we weer op ons gemak verder konden lopen. 

In de verte zagen we op een gegeven moment drie scooters rijden die op ons af kwamen. Nou, dat is erg bijzonder, want dat hele gebied is namelijk verboden terrein voor gemotoriseerd verkeer. Dat is ook niet zo gek, want hier loopt een klompenpad, in de zomer grazen hier vaker koeien en paarden, nu heb je ganzen die hier overwinteren, en bovendien is dat gebied erg kwetsbaar. En er zijn veel mensen die hier met hun trouwe viervoeter gaan wandelen. In eerste instantie maakten we ons daar nog niet druk over, we gingen gewoon verder wandelen. 

Ineens scheurde op het naastgelegen weiland een voertuig langs ons heen. We schrokken ons echt te pletter, want die reed echt met hoge snelheid. Hoe de bestuurder het voor mekaar heeft gekregen weten we niet, maar tot onze verbazing was het hem gelukt om met dat voertuig door dezelfde ingang te komen waar wij doorheen waren gegaan. Zoals ik net al verteld heb, was daar slechts een strookje over en de bestuurder reed nu nog het laatste stukje kapot. Naast hem stonden nu ook die drie scooters. Op een gegeven moment vertrokken die vier weer. Wij gingen langzaam weer naar de uitgang, of beter gezegd de ingang waar we doorheen waren gekomen. 

Plotseling hoorden we achter ons in de verte weer een geluid en zagen we dat voertuig met hoge snelheid achter ons aankomen. We waren al kort voor dat smalle gedeelte, dus we konden geen kant op, want ja, aan de ene kant de Maas en aan de andere kant prikkeldraad. Vrouwtje riep alleen maar 'vooruit, vooruit', en wij renden en renden. Maar ja, ons vrouwtje met haar twee beentjes kan op modder niet snel lopen, ze glijdt gewoon weg. Ik keek continu om naar haar en werd echt gek van de angst. En dat voertuig bleef maar als een idioot achter ons aan rijden. Halverwege het strookje zag vrouwtje ineens een gat in het hek. Iemand had daar dat prikkeldraad een stuk omhooggeschoven. 'Meiden, hier rechts', riep ze. Wij renden dus met zijn vieren onder dat hek door. Vrouwtje is gelukkig een soort slangenmens, die zich door de kleinste gaten kan wurmen. Op de een of andere manier lukte het haar gelukkig  om op die manier naar de andere kant te ontsnappen. Toen we veilig achter het hek stonden, stonden we precies tegenover de bestuurder van dat voertuig, die kennelijk niet zo blij was dat wij ontsnapt waren. Vrouwtje pakte meteen haar telefoon, zette de camera aan en maakte een schitterende foto, zodat we die nu met jullie kunnen delen. 

Nou zeg eens eerlijk: is dat nog normaal? Je rijdt toch niet met een voertuig achter andere mensen en honden aan zodat die zich een ongeluk schrikken? Dat heeft mijns inziens niets meer te maken met een kwajongensstreek. Later vond de baas op internet een paar artikelen waarin stond dat die jongeren voor nog veel meer overlast zorgen. Ook in ons naburige dorp zijn er talloze klachten over dat groepje. Nou hoop ik toch dat dat snel wordt opgelost, want op die manier is het niet leuk meer. 

Tosha en Ayda worden 6 en 5

Het jaar is voor Romy alweer goed begonnen. Op 15 februari heeft zij een eerste plaats en een winpunt gelopen op het vast parcours en wel op een wedstrijd in Hoogeveen. In al die jaren die we agility doen zijn we daar nog nooit geweest, want Hoogeveen ligt voor ons zo'n beetje aan de andere kant van het land. 183 km heen en ook weer terug en in totaal vier uur rijden. Veel wedstrijden vallen dit jaar echter samen met de TWC wedstrijden. Daardoor kon er deze winter slechts één van de vijf winterwedstrijden in Laag-Soeren worden gelopen. Tja, dan moet je iets anders verzinnen als je toch officiële wedstrijden wilt lopen en zodoende viel de keuze op Hoogeveen. Begin januari had vrouwtje ook ingeschreven voor een wedstrijd in Koudum. Door de sneeuw was het echter niet mogelijk om naar Friesland af te reizen. 

Op 17 en 24 februari was het bij ons weer feest: op 17 februari werd Tosha zes en op 24 februari werd Ayda vijf. Jeetje zeg, wat vliegt de tijd. 

Op 21 februari was dan de laatste TWC wedstrijd van de vier voorrondes. Het begon prima met een leuk vast parcours. Ayda raakte helaas het vlak van de schutting niet en Romy zag een horde niet, maar beide parcoursen werden uitgelopen. Het team stond na het vast parcours op een keurige derde plaats. 

Daarna volgde de jumping. Ik wil niet overdrijven, maar dat was een rondje dat echt volledig misplaatst was op een TWC wedstrijd. Die rondjes zijn normaal gesproken eerste/tweede graad. Over het algemeen doen ook heel veel beginnende combinaties mee aan die wedstrijd, dus dan mag het niet te moeilijk zijn. Maar dat was een rondje dat prima op een Open wedstrijd (tweede/derde graad) thuis had gehoord of zelfs in de derde graad gelopen zou kunnen worden. De toestellen veel te krap op elkaar, te veel instinkers - bijvoorbeeld een tunnelgat vlak achter de insteek palen - en te veel derde graad elementen in het parcours. 

Toen vrouwtje het parcours zag had ze er ook meteen weinig hoop dat dat goed zou komen. Alhoewel ze het in principe niet eens zo slecht deden. Ayda kwam - net als zoveel andere honden - uit de palen. Vrouwtje wilde eigenlijk aan het eind van de palen wisselen, maar durfde nu niet meer mee te lopen, dus koos ze spontaan voor een andere aanpak. Geen out twee sprongen verder, maar een twist. Helaas stond ze iets te dicht bij die sprong, waardoor Ayda de sprong van voren sprong. Voor de rest een super rondje van mijn kleine zus. We zijn ook erg trots op haar. Ook met Romy ging het bij de out fout, alleen had het vrouwtje dat helemaal niet door. Romy bleef netjes in de palen, vrouwtje wisselde, stuurde Romy out, Romy rende naar de sprong, en vrouwtje liep verder. Zo heeft zij dat altijd in de training geleerd. 'Je moet vertrouwen in je hond hebben' zegt meneer de trainer altijd. Voor de rest ging het rondje prima en vrouwtje was tevreden. Tot ze het filmpje zag. Toen zag ze dat Romy netjes voor de out achter de sprong had gestaan zoals het hoort, maar dat ze kort voor het springen besloten heeft om niet te springen en achter het vrouwtje aan te lopen. Tja... Daarna was de concentratie helemaal weg. De estafette verliep rampzalig met twee diskwalificaties van mijn zussen. Gelukkig hebben de teamgenoten het beter gedaan. Na de vier voorrondes is het team op de vierde plaats geëindigd en mag in maart starten bij de grote finale. Nou, dames, maar dan echt beter doen. 

Niet alleen mijn zussen hadden overigens moeite met de jumping, maar ook de meeste andere combinaties. Van de 142 combinaties hebben slechts 35 de jumping uitgelopen. Slechts 6 van de 35 combinaties waren binnen de tijd en 21 van de 35 hadden fouten en weigeringen. 

Tien u'tjes

De kerstdagen hebben we heel rustig doorgebracht. Nou ja, wat is rustig. Laten we zeggen dat we er het beste van gemaakt hebben. Ten eerste was het tijdens de kerstdagen ijskoud. Ten tweede waren sommige mensen blijkbaar al een week verder in de kalender en namen de kerstdagen tot aanleiding om uitgebreid te knallen. Door kou laten wij ons niet tegenhouden, door geknal wel. Een paar weken geleden heeft ons vrouwtje een nieuwe winterjas gekocht, waar ze volgens mij zonder problemen een wandeling langs de poolcirkel kan maken. De jas is zo dik als een dekbed, echt niet normaal. Jullie kennen ongetwijfeld nog het Michelin mannetje. Nou, ons vrouwtje is nu de vrouwelijke tegenhanger van dat mannetje: het Michelin vrouwtje. Dus die hoorden we niet klagen, maar ja, het baasje is een ander verhaal. Op de eerste kerstdag waren we rond lunchtijd aan de Maas, waar het gelukkig rustig was. Iedereen kennelijk aan de kerstlunch. Maar we waren amper thuis of dat geknal begon alweer. Daarom zijn we op tweede kerstdag naar Munnikenland bij slot Loevestein gegaan, want daar heb je niet direct huizen in de buurt. In de verte hoorde je ook daar geknal, maar dat was gelukkig ver weg. En oud en nieuw hebben we net als altijd doorgebracht: binnen, biddend dat die onzin snel afgelopen is. Vrouwtje zegt dat vanaf volgend jaar een vuurwerkverbod geldt. Juichen doen we nog niet, eerst kijken hoe dat gehandhaafd gaat worden. Maar er is hoop. 

Voor ik nu verder ga moet ik nu toch eerst even mijn zusje Romy in het zonnetje zetten. Romy heeft namelijk het afgelopen jaar maar liefst tien foutloze rondjes in graad 3 gelopen. Zeven rondjes op het vast parcours en drie rondjes op de jumping. Ik vind dat echt zo knap. Zoveel u'tjes hebben slechts weinig combinaties. Helaas lukt het niet altijd. Op 1 januari was weer van ARL de nieuwjaarswedstrijd in Hückelhoven. De rondjes waren eigenlijk eerder graad 1 dan graad 3, dus dan denk je eigenlijk dat dat geen probleem mag zijn voor zo'n slimme hondendame. Maar Romy had bij alle parcoursen een diskwalificatie. Ayda liep tenminste het vast parcours uit met een mooie tweede plaats. 

Direct in het begin van het nieuwe jaar werden we ineens verrast met sneeuw. Het begon te sneeuwen en hield helemaal niet meer op. Zoals jullie inmiddels weten ben ik niet zo'n fan van dat witte spul. Ayda daarentegen vond het helemaal geweldig. Ze gedroeg zich als een puppy van een paar weken. Ze kon het niet afwachten tot we eindelijk aan de Maas waren, waar ze als een gek van de ene kant naar de andere kant door de sneeuw rende. Voor de aardigheid heb ik een paar keer met haar meegerend, maar op den duur kon ik haar echt niet bijhouden. Te veel energie dat kleine ding. Het was voor haar ook de eerste keer dat ze echt sneeuw heeft gezien. In de afgelopen jaren viel er niet meer dan een dun laagje, dat snel weer gesmolten was. 

Ik moest er ook eerst weer aan wennen om goed in de sneeuw te lopen, want dat is helemaal niet zo makkelijk. De sneeuw kwam tot halverwege mijn pootjes, dus telkens de pootjes uit de sneeuw trekken om een stap te zetten. Dat kost kracht en op den duur word je daar moe van. Ik dacht ik ga kijken hoe mijn zussen dat aanpakken, misschien steek ik daar iets van op. Al snel bleek dat iedereen een andere techniek heeft. Romy en Ayda hadden nergens last van. Die hebben slechts één versnelling en dat is de turbo. Maakt niet uit of er wel of geen sneeuw ligt. Tosha pakte het anders aan met een soort sprongtechniek. Ze zet heel hard af met haar achterpoten alsof ze over een sprong wil springen, vliegt een paar meter door de lucht en landt weer. Echt indrukwekkend. Na dat spektakel een aantal minuten bekeken te hebben, was mijn conclusie dat noch de ene noch de andere techniek voor mij werkt. Dus dan maar weer verder op mijn eigen manier.  

Gisteren was alweer de derde wedstrijd van de TWC, waar mijn zussen zich absoluut niet van hun beste kant hebben laten zien. Romy kreeg bij het vast parcours al aan de start een diskwalificatie. Ja, jullie lezen dat goed. Toen vrouwtje de riem losmaakte ging Romy ineens de clown uithangen, ging continu van rechts naar links en nam ineens de startsprong van de achterkant. Erg knap, maar ja, helaas had de keurmeester bedacht dat die van de voorkant gesprongen moest worden. Zo zonde, want het rondje zelf ging vervolgens prima. Oké, er viel halverwege nog ergens een latje, maar dat levert veel minder punten op dan een diskwalificatie. Met Ayda ging dat parcours in principe niet slecht, maar zij sprong achterin terug over een horde. 

Gelukkig ging de jumping iets beter bij Romy, geen rare fratsen meer. Vrouwtje liep echter bij de palen te snel, waardoor Romy weer uit de palen kwam. Met Ayda ging het geweldig, echt waar, was een prachtig rondje om te zien. Kort voor het eind maakte het vrouwtje een wissel, waardoor ze Ayda een fractie van een seconde uit het oog verloor. Mijn kleine zus maakte dankbaar gebruik van die mogelijkheid om een tunnel in te schieten. Gelukkig ging de estafette deze keer heel goed, niemand een diskwalificatie. De schade bleef dus beperkt. Nog één voorronde wedstrijd te gaan.