Buggyterreur

Mijn pootjes trillen nog steeds, want wat ons afgelopen donderdag is overkomen is echt te bizar voor woorden. Ik loop nu al bijna dertien jaar op deze aardbol rond. Heb al verschillende dingen meegemaakt, maar dat slaat echt alles. O, vrouwtje kijkt me net met een vermanende blik aan. Mijn excuses beste lezers, ik zal bij het begin beginnen. Wat is er gebeurd? 

Afgelopen donderdagmiddag gingen we met ons vrouwtje - net als altijd - naar de Maas. De dagen daarvoor waren we aan de rechterkant geweest, daarom leek het ons nu leuk om weer een keer aan de linkerkant te gaan wandelen. De dagen daarvoor had het behoorlijk geregend. Al onze strandjes stonden onder water en het terrein was behoorlijk drassig. Het was daardoor niet zo makkelijk om überhaupt het grasland naast de Maas te bereiken. Aan de linkerkant heb je onder normale omstandigheden een smalle strook van zo'n drie meter gras waarop je kunt lopen. Die gaat na zo'n dertig meter over in een bredere strook met gras. Toen we bij de ingang kwamen zagen we dat van dat strookje bijna niets meer over was. Hooguit een halve meter en die was erg modderig. Was dus nogal avontuurlijk lopen. Aan de ene kant het water van de Maas, aan de andere kant prikkeldraad. Maar we liepen netjes achter elkaar en bereikten veilig het bredere gedeelte, waar we weer op ons gemak verder konden lopen. 

In de verte zagen we op een gegeven moment drie scooters rijden die op ons af kwamen. Nou, dat is erg bijzonder, want dat hele gebied is namelijk verboden terrein voor gemotoriseerd verkeer. Dat is ook niet zo gek, want hier loopt een klompenpad, in de zomer grazen hier vaker koeien en paarden, nu heb je ganzen die hier overwinteren, en bovendien is dat gebied erg kwetsbaar. En er zijn veel mensen die hier met hun trouwe viervoeter gaan wandelen. In eerste instantie maakten we ons daar nog niet druk over, we gingen gewoon verder wandelen. 

Ineens scheurde op het naastgelegen weiland een voertuig langs ons heen. We schrokken ons echt te pletter, want die reed echt met hoge snelheid. Hoe de bestuurder het voor mekaar heeft gekregen weten we niet, maar tot onze verbazing was het hem gelukt om met dat voertuig door dezelfde ingang te komen waar wij doorheen waren gegaan. Zoals ik net al verteld heb, was daar slechts een strookje over en de bestuurder reed nu nog het laatste stukje kapot. Naast hem stonden nu ook die drie scooters. Op een gegeven moment vertrokken die vier weer. Wij gingen langzaam weer naar de uitgang, of beter gezegd de ingang waar we doorheen waren gekomen. 

Plotseling hoorden we achter ons in de verte weer een geluid en zagen we dat voertuig met hoge snelheid achter ons aankomen. We waren al kort voor dat smalle gedeelte, dus we konden geen kant op, want ja, aan de ene kant de Maas en aan de andere kant prikkeldraad. Vrouwtje riep alleen maar 'vooruit, vooruit', en wij renden en renden. Maar ja, ons vrouwtje met haar twee beentjes kan op modder niet snel lopen, ze glijdt gewoon weg. Ik keek continu om naar haar en werd echt gek van de angst. En dat voertuig bleef maar als een idioot achter ons aan rijden. Halverwege het strookje zag vrouwtje ineens een gat in het hek. Iemand had daar dat prikkeldraad een stuk omhooggeschoven. 'Meiden, hier rechts', riep ze. Wij renden dus met zijn vieren onder dat hek door. Vrouwtje is gelukkig een soort slangenmens, die zich door de kleinste gaten kan wurmen. Op de een of andere manier lukte het haar gelukkig  om op die manier naar de andere kant te ontsnappen. Toen we veilig achter het hek stonden, stonden we precies tegenover de bestuurder van dat voertuig, die kennelijk niet zo blij was dat wij ontsnapt waren. Vrouwtje pakte meteen haar telefoon, zette de camera aan en maakte een schitterende foto, zodat we die nu met jullie kunnen delen. 

Nou zeg eens eerlijk: is dat nog normaal? Je rijdt toch niet met een voertuig achter andere mensen en honden aan zodat die zich een ongeluk schrikken? Dat heeft mijns inziens niets meer te maken met een kwajongensstreek. Later vond de baas op internet een paar artikelen waarin stond dat die jongeren voor nog veel meer overlast zorgen. Ook in ons naburige dorp zijn er talloze klachten over dat groepje. Nou hoop ik toch dat dat snel wordt opgelost, want op die manier is het niet leuk meer. 

Tosha en Ayda worden 6 en 5

Het jaar is voor Romy alweer goed begonnen. Op 15 februari heeft zij een eerste plaats en een winpunt gelopen op het vast parcours en wel op een wedstrijd in Hoogeveen. In al die jaren die we agility doen zijn we daar nog nooit geweest, want Hoogeveen ligt voor ons zo'n beetje aan de andere kant van het land. 183 km heen en ook weer terug en in totaal vier uur rijden. Veel wedstrijden vallen dit jaar echter samen met de TWC wedstrijden. Daardoor kon er deze winter slechts één van de vijf winterwedstrijden in Laag-Soeren worden gelopen. Tja, dan moet je iets anders verzinnen als je toch officiële wedstrijden wilt lopen en zodoende viel de keuze op Hoogeveen. Begin januari had vrouwtje ook ingeschreven voor een wedstrijd in Koudum. Door de sneeuw was het echter niet mogelijk om naar Friesland af te reizen. 

Op 17 en 24 februari was het bij ons weer feest: op 17 februari werd Tosha zes en op 24 februari werd Ayda vijf. Jeetje zeg, wat vliegt de tijd. 

Op 21 februari was dan de laatste TWC wedstrijd van de vier voorrondes. Het begon prima met een leuk vast parcours. Ayda raakte helaas het vlak van de schutting niet en Romy zag een horde niet, maar beide parcoursen werden uitgelopen. Het team stond na het vast parcours op een keurige derde plaats. 

Daarna volgde de jumping. Ik wil niet overdrijven, maar dat was een rondje dat echt volledig misplaatst was op een TWC wedstrijd. Die rondjes zijn normaal gesproken eerste/tweede graad. Over het algemeen doen ook heel veel beginnende combinaties mee aan die wedstrijd, dus dan mag het niet te moeilijk zijn. Maar dat was een rondje dat prima op een Open wedstrijd (tweede/derde graad) thuis had gehoord of zelfs in de derde graad gelopen zou kunnen worden. De toestellen veel te krap op elkaar, te veel instinkers - bijvoorbeeld een tunnelgat vlak achter de insteek palen - en te veel derde graad elementen in het parcours. 

Toen vrouwtje het parcours zag had ze er ook meteen weinig hoop dat dat goed zou komen. Alhoewel ze het in principe niet eens zo slecht deden. Ayda kwam - net als zoveel andere honden - uit de palen. Vrouwtje wilde eigenlijk aan het eind van de palen wisselen, maar durfde nu niet meer mee te lopen, dus koos ze spontaan voor een andere aanpak. Geen out twee sprongen verder, maar een twist. Helaas stond ze iets te dicht bij die sprong, waardoor Ayda de sprong van voren sprong. Voor de rest een super rondje van mijn kleine zus. We zijn ook erg trots op haar. Ook met Romy ging het bij de out fout, alleen had het vrouwtje dat helemaal niet door. Romy bleef netjes in de palen, vrouwtje wisselde, stuurde Romy out, Romy rende naar de sprong, en vrouwtje liep verder. Zo heeft zij dat altijd in de training geleerd. 'Je moet vertrouwen in je hond hebben' zegt meneer de trainer altijd. Voor de rest ging het rondje prima en vrouwtje was tevreden. Tot ze het filmpje zag. Toen zag ze dat Romy netjes voor de out achter de sprong had gestaan zoals het hoort, maar dat ze kort voor het springen besloten heeft om niet te springen en achter het vrouwtje aan te lopen. Tja... Daarna was de concentratie helemaal weg. De estafette verliep rampzalig met twee diskwalificaties van mijn zussen. Gelukkig hebben de teamgenoten het beter gedaan. Na de vier voorrondes is het team op de vierde plaats geëindigd en mag in maart starten bij de grote finale. Nou, dames, maar dan echt beter doen. 

Niet alleen mijn zussen hadden overigens moeite met de jumping, maar ook de meeste andere combinaties. Van de 142 combinaties hebben slechts 35 de jumping uitgelopen. Slechts 6 van de 35 combinaties waren binnen de tijd en 21 van de 35 hadden fouten en weigeringen. 

Tien u'tjes

De kerstdagen hebben we heel rustig doorgebracht. Nou ja, wat is rustig. Laten we zeggen dat we er het beste van gemaakt hebben. Ten eerste was het tijdens de kerstdagen ijskoud. Ten tweede waren sommige mensen blijkbaar al een week verder in de kalender en namen de kerstdagen tot aanleiding om uitgebreid te knallen. Door kou laten wij ons niet tegenhouden, door geknal wel. Een paar weken geleden heeft ons vrouwtje een nieuwe winterjas gekocht, waar ze volgens mij zonder problemen een wandeling langs de poolcirkel kan maken. De jas is zo dik als een dekbed, echt niet normaal. Jullie kennen ongetwijfeld nog het Michelin mannetje. Nou, ons vrouwtje is nu de vrouwelijke tegenhanger van dat mannetje: het Michelin vrouwtje. Dus die hoorden we niet klagen, maar ja, het baasje is een ander verhaal. Op de eerste kerstdag waren we rond lunchtijd aan de Maas, waar het gelukkig rustig was. Iedereen kennelijk aan de kerstlunch. Maar we waren amper thuis of dat geknal begon alweer. Daarom zijn we op tweede kerstdag naar Munnikenland bij slot Loevestein gegaan, want daar heb je niet direct huizen in de buurt. In de verte hoorde je ook daar geknal, maar dat was gelukkig ver weg. En oud en nieuw hebben we net als altijd doorgebracht: binnen, biddend dat die onzin snel afgelopen is. Vrouwtje zegt dat vanaf volgend jaar een vuurwerkverbod geldt. Juichen doen we nog niet, eerst kijken hoe dat gehandhaafd gaat worden. Maar er is hoop. 

Voor ik nu verder ga moet ik nu toch eerst even mijn zusje Romy in het zonnetje zetten. Romy heeft namelijk het afgelopen jaar maar liefst tien foutloze rondjes in graad 3 gelopen. Zeven rondjes op het vast parcours en drie rondjes op de jumping. Ik vind dat echt zo knap. Zoveel u'tjes hebben slechts weinig combinaties. Helaas lukt het niet altijd. Op 1 januari was weer van ARL de nieuwjaarswedstrijd in Hückelhoven. De rondjes waren eigenlijk eerder graad 1 dan graad 3, dus dan denk je eigenlijk dat dat geen probleem mag zijn voor zo'n slimme hondendame. Maar Romy had bij alle parcoursen een diskwalificatie. Ayda liep tenminste het vast parcours uit met een mooie tweede plaats. 

Direct in het begin van het nieuwe jaar werden we ineens verrast met sneeuw. Het begon te sneeuwen en hield helemaal niet meer op. Zoals jullie inmiddels weten ben ik niet zo'n fan van dat witte spul. Ayda daarentegen vond het helemaal geweldig. Ze gedroeg zich als een puppy van een paar weken. Ze kon het niet afwachten tot we eindelijk aan de Maas waren, waar ze als een gek van de ene kant naar de andere kant door de sneeuw rende. Voor de aardigheid heb ik een paar keer met haar meegerend, maar op den duur kon ik haar echt niet bijhouden. Te veel energie dat kleine ding. Het was voor haar ook de eerste keer dat ze echt sneeuw heeft gezien. In de afgelopen jaren viel er niet meer dan een dun laagje, dat snel weer gesmolten was. 

Ik moest er ook eerst weer aan wennen om goed in de sneeuw te lopen, want dat is helemaal niet zo makkelijk. De sneeuw kwam tot halverwege mijn pootjes, dus telkens de pootjes uit de sneeuw trekken om een stap te zetten. Dat kost kracht en op den duur word je daar moe van. Ik dacht ik ga kijken hoe mijn zussen dat aanpakken, misschien steek ik daar iets van op. Al snel bleek dat iedereen een andere techniek heeft. Romy en Ayda hadden nergens last van. Die hebben slechts één versnelling en dat is de turbo. Maakt niet uit of er wel of geen sneeuw ligt. Tosha pakte het anders aan met een soort sprongtechniek. Ze zet heel hard af met haar achterpoten alsof ze over een sprong wil springen, vliegt een paar meter door de lucht en landt weer. Echt indrukwekkend. Na dat spektakel een aantal minuten bekeken te hebben, was mijn conclusie dat noch de ene noch de andere techniek voor mij werkt. Dus dan maar weer verder op mijn eigen manier.  

Gisteren was alweer de derde wedstrijd van de TWC, waar mijn zussen zich absoluut niet van hun beste kant hebben laten zien. Romy kreeg bij het vast parcours al aan de start een diskwalificatie. Ja, jullie lezen dat goed. Toen vrouwtje de riem losmaakte ging Romy ineens de clown uithangen, ging continu van rechts naar links en nam ineens de startsprong van de achterkant. Erg knap, maar ja, helaas had de keurmeester bedacht dat die van de voorkant gesprongen moest worden. Zo zonde, want het rondje zelf ging vervolgens prima. Oké, er viel halverwege nog ergens een latje, maar dat levert veel minder punten op dan een diskwalificatie. Met Ayda ging dat parcours in principe niet slecht, maar zij sprong achterin terug over een horde. 

Gelukkig ging de jumping iets beter bij Romy, geen rare fratsen meer. Vrouwtje liep echter bij de palen te snel, waardoor Romy weer uit de palen kwam. Met Ayda ging het geweldig, echt waar, was een prachtig rondje om te zien. Kort voor het eind maakte het vrouwtje een wissel, waardoor ze Ayda een fractie van een seconde uit het oog verloor. Mijn kleine zus maakte dankbaar gebruik van die mogelijkheid om een tunnel in te schieten. Gelukkig ging de estafette deze keer heel goed, niemand een diskwalificatie. De schade bleef dus beperkt. Nog één voorronde wedstrijd te gaan.