Het WAC 2025

 

Woensdag begon het WAC dan echt. Voor die dag stond er slechts één rondje op de planning: de gambling. Over het algemeen doe ik het altijd goed op dat onderdeel, want je mag immers doen waar je zelf zin in hebt binnen de voorgeschreven tijd. Je hebt ook altijd een tussenbonus en een eindbonus, waarmee je extra punten kunt verzamelen. Bij de Fhn valt dat over het algemeen mee, maar hier had de keurmeester wel erg moeilijke dingen verzonnen. De tussenbonus bestond uit drie tunnels achter elkaar. Normaal gesproken mijn specialiteit, maar de handler mocht nu niet in de buurt komen van de tunnels en na tunnel 2 lag de eindsprong in het zicht. Vrouwtje heeft dan ook besloten om de tussenbonus niet te doen, net als de meeste mensen overigens. Bij de combinaties, die het wel probeerden, ging het in de meeste gevallen fout. De eindbonus moest je proberen. Die bestond uit meerdere outs en ins op afstand. Ons rondje ging prima, maar ja, die eindbonus was een beetje te veel van het goede. Slechts een 27e plaats.

 

Donderdag twee rondjes: in de ochtend de snooker en in de middag het vp van het teamrondje. Al tijdens het verkennen van de snooker merkte vrouwtje dat de ondergrond wel erg slecht was. Ze stapte een paar keer in een kuil waar ze slechts met moeite uit kwam. Voor ons duurde het even vóór we aan de beurt waren. Er werd begonnen met de 300 klasse, gevolgd door de 250-500-400-600. Zou dus ruim na de middag zijn vóór wij mochten lopen. Ruim op tijd zaten we klaar. Toen kwam plotseling de mededeling dat de wedstrijd na de 500 klasse gestaakt wordt. De ondergrond was te slecht om op te lopen. Die moest helemaal worden bewerkt. Dat hield in dat een waterwagen moest komen om het zand te bewateren, vervolgens moest de ondergrond worden geëgaliseerd. Oké, apart, dachten wij, maar we maakten er het beste van. Overal prachtig gazon in de schaduw, waar ik met het vrouwtje kon liggen knuffelen. Het was al kwart over twee toen we eindelijk mochten beginnen. Ging helemaal super. Bij toestel 6 miste ik echter de insteek palen, dus helaas niet het volle aantal punten binnen gesleept. 20e plaats. Kort vóór acht uur ’s avonds liepen we het team vp. Dat ging prima: 18e plaats.

 

Vrijdag begonnen we met het vp van de biatlon. Helaas een diskwalificatie. Daarna de jp van de championship class. De 600 klasse was begonnen. Daarna werd de wedstrijd alweer gestaakt. Net als de dag ervoor moest weer het veld worden bewaterd en bewerkt. Ons rondje ging in principe fantastisch, alleen nam ik sprong 5 als out in plaats van in. Dus dsk.

Zaterdag bleek ook niet onze dag te zijn. Zowel op het vp van de championship class een dsk als op de jp van het teamrondje. In de ochtend al meteen paniek. Volgens het schema, dat pas een half uur vóór het verkennen werd doorgestuurd, zou de 300 klasse moeten beginnen. Kort na het verkennen kwam echter de melding dat nu de 400 klasse begint. Tien minuten later was het weer de 300 klasse. Daarna kwam het bericht dat ze zich daarover beraadslagen. Zo’n anderhalf uur zaten we met zijn allen te niksen, tot de hoge heren eindelijk verkondigden dat nu toch de 300 klasse begint.

 

Zondag gingen we eindelijk knallen op de jp van de biatlon. Wauw, wat een rondje. 15e plaats. We zijn er echt supertrots op. Ondanks de diskwalificatie op het vp hebben we in totaal bij de biatlon een 24e plaats weten te behalen. Bij de championship class helaas slechts een zeer magere 43e plaats. Tja, en dat was het dan ook alweer. We hebben grotendeels prachtige rondjes gelopen. Maar ja, het was niet voldoende. We moeten toch werken aan het foutloos lopen.

Zondagavond hadden we dan ook nog de afscheidsceremonie en de prijsuitreiking. Net als alles duurde dat eeuwig. Helaas moesten wij – net als iedereen die op Huttopia zat – de ceremonie voortijdig verlaten. Na elf uur ’s avonds kom je namelijk niet meer met de auto de camping op. De meeste mensen vertrokken daarom om kwart over tien.

 

Vrouwtje en ik hebben nog lang nagepraat over de wedstrijd. Die zal ons altijd bij blijven, denk ik. We hebben al zoveel wedstrijden gelopen, maar zoiets hebben we echt nog nooit meegemaakt en dat is zeer zeker niet in positieve zin bedoeld. Niets was daar zoals het hoort. Het was echt beschamend. Prachtige locatie, maar daarmee is ook alles gezegd.

De ondergrond die volledig ongeschikt was voor de agility. Nou, zoiets check je toch vóór je zo’n manege huurt voor een wereldkampioenschap. Uitslagen die dagenlang op zich lieten wachten. Vorig jaar hadden ze een groot scherm geplaatst, waar je meteen de uitslagen kon zien. Zo hoort dat ook op een wereldkampioenschap. En nu, dagenlang niets, en toen de uitslagen kwamen bleken die niet eens te kloppen. Continu staking van de wedstrijd omdat de ondergrond op orde gebracht moest worden. Niet eens weten welke klasse nu moet lopen. Wachten op??? Ja, daar zijn we nog steeds niet achter waarom er lange pauzes waren. Een hondentoilet van slechts een paar vierkante meter voor een paar honderd honden, voorzien van stro. Nou, ik ben toch geen paard. Heb al die dagen netjes geplast en gepoept. Op het gras, naast het hondentoilet. Haha. Door al die stakingen en vertragingen hadden we wel ruimschoots de tijd om samen op het gras te gaan liggen en te knuffelen. Was natuurlijk ook niet verkeerd.

 

En de catering. Daarover is mijn vrouwtje nog steeds niet te spreken. In het begin leek het allemaal fantastisch. Grote tent met veel zitplaatsen. Een uitgebreid menu. Koffie, thee. Vrouwtje was er wel blij mee. Al snel bleek echter dat ook daar haken en ogen aan vast zaten. De man van de catering opende de tent pas zodra hij uitgeslapen had. Dat was meestal ergens tussen elf en twaalf uur. Dus ’s morgens geen koffie en geen broodje voor mijn vrouwtje. Op de tweede dag reden we ’s avonds even naar de pomp, waar ook een kleine Spar in zat. Daar heeft het vrouwtje stokbrood gekocht zodat ze ten minste iets te eten had. Was natuurlijk de volgende dag al keihard. Dat lekkere menu was pas ’s avonds vanaf zes uur beschikbaar. Nou, toen hoefde het ook niet meer. Had echt met mijn vrouwtje te doen. Mijn catering was net als altijd perfect. De hele dag vers en koel water, tussendoor kleine maaltijden en snoep. Alles was net als thuis.

 

Volgend jaar is het WAC in Valencia, Spanje. Nou, ben benieuwd of we dat gaan doen. Is wel erg ver. Nu eerst weer bijkomen van het WAC van dit jaar. Gelukkig konden we gisteren (maandag) goed doorrijden. 9:02 uur van de camping vertrokken, om 19:21 uur thuis. Wat was ik blij om mijn zussen en de baas weer te zien. Maar eerlijk gezegd vond ik het eigenlijk erg leuk om een keer enig hondje te zijn. Continu de volle aandacht van mijn vrouwtje. Zo, en nu geef ik de pen weer terug aan mijn zus Gina.

 

 

 

 

Het begin

 

Gisteren begonnen onze eerste officiële verplichtingen van het WAC. Ik moest worden gemeten, er was een check door de dierenarts en we hadden een korte training. De eerste twee dingen waren voor ons weinig spannend. Ik ben al talloze keren gemeten. Met mijn perfecte grootte van zo’n 37,5 cm hoefden we ons ook nergens zorgen over te maken. Ik ben overduidelijk een hondje dat in de 400 klasse thuishoort. Het duurde wel allemaal erg lang. Eerst meten, daarna weer eindeloos wachten, daarna langs de dierenarts die verder niets anders deed dan te kijken.

 

Toen alle Nederlandse hondjes gemeten en bekeken waren, mochten we allemaal aan onze training beginnen. Iedere combinatie had maar liefst 2 minuten de tijd om zaken uit te proberen. Een aantal van onze teamgenoten hadden de manege al een dag eerder gehuurd om wat uitgebreider te kunnen trainen. Zij vertelden dat de ondergrond erg slecht is. Toen wij de ring binnenstapten, merkten we dat ook meteen. Je zakte zo weg. Ik had er niet zoveel moeite mee, maar mijn vrouwtje had echt moeite om weg te komen. Het was zo’n beetje alsof je op het strand van Zandvoort hard wilt lopen. Dat lukt ook niet. Maar ja, we hadden niet veel tijd, dus hebben we tijdens die 2 minuten het beste van gemaakt. Ook hebben we mijn bench naar de tent gebracht, waar ik tijdens de wedstrijd samen met de andere hondjes grotendeels zal verblijven. Is lekker koel, dus dat is fijn.

 

Na alle verplichtingen kregen we een uitgebreide rondleiding door ons teamlid Henk. Hij zit op de ranch op de camping en hij heeft alles al goed bekeken. Er valt hier zoveel te zien dat je dat niet allemaal kan onthouden. Ben benieuwd of mijn vrouwtje morgen nog weet waar de wc’s zijn, of waar de ingang van de manege is.

 

’s Middags zijn we terug naar de camping gegaan om wat uit te rusten. De temperatuur was behoorlijk opgelopen. Te warm voor mij om uitgebreid te wandelen. Naast onze pipowagen hebben we een eigen terras met stoelen, tafel en een bankje, dat gelukkig in de schaduw ligt. Daar hebben we de hele middag doorgebracht.

 

Aan het eind van de middag moesten we terug naar de ranch. Om 17:00 uur vond namelijk de opening van het WAC plaats. Vorig jaar was dat anders. Toen had je de opening op woensdag en daarna moesten vrouwtje en Gina meteen een rondje lopen. Dit jaar was dat aangepast. Wat wel hetzelfde was, was dat de hele ceremonie erg uitgebreid was. Verschillende mensen hielden een uitgebreide speech. Geen idee wat die mensen te vertellen hadden, want niemand verstond daar ook maar één woord van. Het werd dus snel nogal saai. We stonden daar met zijn allen, maar we hadden geen idee waarom we daar eigenlijk stonden. Daarna hadden we de team barbecue. Was gezellig, maar duurde ook lang. Om een uur of negen waren we weer terug op de camping. Nog een keer goed uitrusten, want morgen begint het echt.

Gezinssplitsing

 

Zo, gisteren was het dan zo ver: vrouwtje en Romy vertrokken naar Frankrijk respectievelijk Zwitserland voor het WAC. Een laatste keer uitlaten, een laatste keer eten, een hele dikke knuffel, en daarna stapten die twee de auto in en waren vertrokken. Vrouwtje was aan het janken en wij vonden het ook niet leuk. Ik geef nu de pen door aan mijn zus Romy. Zij maakt dat allemaal mee, ik weet dat alleen van horen zeggen. Denk dat zij het beter zelf kan vertellen. 

 

Romy vertelt.

Om 8:29 uur stapten vrouwtje en ik de auto in en vertrokken. Eerlijk gezegd kreeg ik van de hele situatie een beetje stress. Hoorde pas kort van tevoren dat ik nu samen met ons vrouwtje het blog moet bijhouden. Dat hebben mijn zus en het vrouwtje samen bekokstoofd. Volgens Gina geen enkel probleem. Nou, zij heeft makkelijk praten hè. Zij heeft een hoop ervaring en ik niet. En dan die verre reis, geen zussen, het vooruitzicht om op een wereldkampioenschap te lopen. Nou, dat is allemaal heel veel.

 

Onze reis verliep in het begin prima. Zodra we de grens van een land gepasseerd waren, hoorde ik het vrouwtje roepen in welk land we nu zijn. België, Luxemburg en Frankrijk. Dat klonk allemaal bekend. Kort na de Franse grens ineens een mega file, waar we per minuut slechts een paar centimeter opschoven. Op een gegeven moment zag het vrouwtje borden, waarop stond dat de snelweg afgesloten is. Nou, dat begon al goed. We moesten flink omrijden, maar voor de rest konden we het allemaal goed vinden. Om 20:01 uur arriveerden we bij Huttopia camping in Divonne-les-Bains. Gelukkig was er nog iemand bij de receptie aanwezig. Alles kon snel geregeld worden.

 

Voor onze pipowagen hoefden we niet ver te rijden. Die stond direct achter het zwembad bij de receptie. En toen begon een onvergetelijk avontuur. Toen we binnenkwamen bleek die wagen stukken kleiner dan wij ons voorgesteld hadden. Het eerste stuk viel nog mee. Aan de rechterkant was het keukenblok, aan de linkerkant de eethoek. In het midden had je een stukje gang waar we makkelijk met zijn tweeën konden staan. Daarna werd de gang echter smaller. Zo smal dat het vrouwtje en ik alleen achter elkaar konden lopen. Dat lijkt mij wel erg bijzonder. Mijn vrouwtje is een klein, smal persoontje, en ik ben een klein hondje. Als vrouwtje twee keer zo dik was en ik een Duitse Dog was, dan had waarschijnlijk meteen de brandweer moeten komen om ons uit die gang te bevrijden. Aan het eind van de gang lag de grote slaapkamer. Nou ja, volgens de omschrijving van de camping dan, want van ‘groot’ was ook hier geen sprake. Aan de linkerkant was zo weinig ruimte dat zelfs ik moeite had om daar te komen. Aan de rechterkant was het iets makkelijker, maar ook daar was slechts een smal strookje van hooguit 40 centimeter.

 

Die pipowagen had nog meer verrassingen voor ons in petto. Vrouwtje vond het al zo vreemd dat ze bij de receptie geen sleutel had meegekregen. De deur van de pipowagen was gewoon open, maar ergens moest er een sleutel zijn. Gelukkig kwamen we tijdens het uitpakken een paar teamgenoten tegen. Die zeiden dat de sleutel ergens aan de binnenkant in de muur zit. Vrouwtje ging dus op zoek. En ja hoor, naast de ijskast was een sleutelgat waar de sleutel in zat. In eerste instantie hadden we geen idee waarom dat zo was. Beetje vreemd allemaal. De reden zou echter snel blijken. Je moest de sleutel draaien in het sleutelgat, anders hadden we namelijk geen stroom. Oké, we hadden licht, zelfs een keurige buitenlamp. Die leek ons heel fijn, want op de camping was verder geen verlichting. Toen we ons echter voor ons laatste rondje opmaakten, bleek dat de buitenverlichting uitging zodra je de sleutel weer omdraaide. Hè? Vrouwtje moest dus de zaklamp van haar mobiel pakken om de boel te verlichten. Is dat echt de bedoeling?

 

Ook het bed zorgde voor wat kopzorgen bij mijn vrouwtje. Ze had een linnenpakket besteld met een kussensloop, een dekbedovertrek en een laken. Het kussen was geen probleem. Het laken bleek veel te klein te zijn voor het bed. Dat kon je nergens instoppen. En wat te doen met het dekbedovertrek? We hebben de hele pipowagen doorzocht, maar nergens was een dekbed te vinden. Alleen fleecedekens. Die stop je toch niet in een dekbedovertrek? De volgende dag bleek dat alleen de chalets dekbedden hadden, de pipowagens niet. ’s Nachts was het vrij koud, dus vrouwtje werd midden in de nacht wakker omdat ze lag te bibberen. Ze heeft vervolgens in de hele pipowagen alle fleecedekens verzamelt en die over haar bed gedaan.

 

Vanochtend het volgende avontuur: de douche. Ook die ruimte was zo krap dat het vrouwtje zelfs moeite had om haar haren te borstelen. De douchekop hing aan een houder, die je niet kon verschuiven. Die hing zo hoog dat het water op zo’n 2 meter hoogte tegen de douchedeur spatte. Ik had verder niets anders te doen, dus was ik maar met het vrouwtje naar de douche gegaan. Ik stond dat allemaal zo te bekijken. Heb er niet veel verstand van, maar volgens mij hoort dat zo niet te gaan, toch? Vrouwtje haalde uiteindelijk de douchekop uit die houder en douchte met dat ding in haar hand. Toen ze de douche uit wilde, de volgende verrassing. De douchedeur ging naar rechts open, dus naar dezelfde kant waar de handdoeken hingen. Vrouwtje moest dus eerst half de douche uitkomen, een handdoek van de radiator pakken en vervolgens weer de douche instappen. In de tussentijd was natuurlijk de hele vloer kletsnat.

 

Na ons pipowagenavontuur gingen we vanochtend eerst boodschappen doen. Daarna reden we naar de CS ranch in Givrins, waar het WAC gaat plaatsvinden. Wauw, wat een locatie. Die ranch is net zo groot als ons hele dorp. Een megagrote manege met 2 ringen, diverse gebouwen met stallen, velden om buiten te rijden, enzovoort. Ook het uitzicht is adembenemend. Aan de ene kant heb je een paar huizen met bergen daarachter, aan de andere kant kijk je direct op het meer van Genève. Echt prachtig. Lijkt ons goed vertoeven hier. Op de terugweg zijn we nog even gestopt bij het meer van Divonne. Ook mooi om te zien, maar verder was er niet echt iets om te doen. Dus snel terug naar de camping.

Romy wordt 9

 

Alweer een jarige. Deze keer mijn zusje Romy. Zij werd op 10 juni negen. Groot gevierd werd de dag niet, want alles staat nu in het teken van voorbereiding voor het WAC. Morgen is het namelijk zo ver: vrouwtje en Romy vertrekken naar Zwitserland. Ik vind dat helemaal niet leuk, ben nog nooit zonder mijn vrouwtje geweest. En ook mijn kleine zus zal ik echt missen. Vond haar in het begin weliswaar een beetje lastig, maar inmiddels zijn we de allerbeste maatjes. Hopelijk gaan die acht dagen heel snel voorbij.

 

In ons vorige blog heb ik uitgebreid over de promotie van Ayda geschreven. Jullie geloven het niet, maar dat onderwerp was nog lang niet afgehaakt. Op 29 mei (was ook nog de verjaardag van het vrouwtje) had Ayda wedstrijd in Oss. Daar liep ze op de jumping weer een zeer goed. In totaal had ze nu dus acht uitslagen en zoals ik de vorige keer al verteld heb, moet je dan verplicht naar graad 2 promoveren. Vrouwtje zat de dag na de wedstrijd op de mail te wachten over de verplichte promotie. Die kwam echter niet. Ook de dagen daarna bleef het stil.

 

Op een gegeven moment had ze er genoeg van en belde de RvB op om te vragen wat er aan de hand is. De dame aan de telefoon kende de regels niet precies, zei ze. Ze moest dat even navragen. Een paar minuten later werd het vrouwtje teruggebeld. Die mevrouw zei dat je maar liefst vijf u’tjes moet hebben om verplicht te promoveren. Toen het vrouwtje vroeg in welk artikel van het reglement dat staat, werd die mevrouw een beetje boos. ‘Het zijn vijf u’tjes en klaar.’ Nogal verbaasd legde  vrouwtje de hoorn van de telefoon neer.

 

Ze pakte weer het reglement erbij en ging op zoek naar die vijf u’tjes regeling. Ook vroeg ze diverse andere agility mensen of die dat ergens zagen staan. Vreemd genoeg kon niemand in de hele regeling ontdekken dat je vijf u’tjes hebt om verplicht te promoveren. Op basis van de oude regelgeving was dat wel het geval, maar die geldt niet meer. Op een gegeven moment was ze er helemaal klaar mee. Ze drukte bij zowel Tosha als Ayda op de knop van vrijwillig promoveren en vanaf vandaag zijn mijn twee zussen nu graad 2 honden.

 

Inmiddels heeft vrouwtje talloze mensen daarover gesproken. Dat verplicht promoveren schijnt slechts bij een aantal mensen te werken. De meesten stappen – net als het vrouwtje – gewoon vrijwillig over omdat ze er op een gegeven moment echt klaar mee zijn. Nou, super systeem zeg. Zo hoort dat toch niet te gaan, of zie ik dat helemaal verkeerd? Helaas moet Ayda nu wel even wachten vóór ze de eerste wedstrijd in de nieuwe graad mag lopen. De eerste wedstrijd is namelijk pas eind juli. Wat een gedoe zeg.