Het begin

 

Gisteren begonnen onze eerste officiële verplichtingen van het WAC. Ik moest worden gemeten, er was een check door de dierenarts en we hadden een korte training. De eerste twee dingen waren voor ons weinig spannend. Ik ben al talloze keren gemeten. Met mijn perfecte grootte van zo’n 37,5 cm hoefden we ons ook nergens zorgen over te maken. Ik ben overduidelijk een hondje dat in de 400 klasse thuishoort. Het duurde wel allemaal erg lang. Eerst meten, daarna weer eindeloos wachten, daarna langs de dierenarts die verder niets anders deed dan te kijken.

 

Toen alle Nederlandse hondjes gemeten en bekeken waren, mochten we allemaal aan onze training beginnen. Iedere combinatie had maar liefst 2 minuten de tijd om zaken uit te proberen. Een aantal van onze teamgenoten hadden de manege al een dag eerder gehuurd om wat uitgebreider te kunnen trainen. Zij vertelden dat de ondergrond erg slecht is. Toen wij de ring binnenstapten, merkten we dat ook meteen. Je zakte zo weg. Ik had er niet zoveel moeite mee, maar mijn vrouwtje had echt moeite om weg te komen. Het was zo’n beetje alsof je op het strand van Zandvoort hard wilt lopen. Dat lukt ook niet. Maar ja, we hadden niet veel tijd, dus hebben we tijdens die 2 minuten het beste van gemaakt. Ook hebben we mijn bench naar de tent gebracht, waar ik tijdens de wedstrijd samen met de andere hondjes grotendeels zal verblijven. Is lekker koel, dus dat is fijn.

 

Na alle verplichtingen kregen we een uitgebreide rondleiding door ons teamlid Henk. Hij zit op de ranch op de camping en hij heeft alles al goed bekeken. Er valt hier zoveel te zien dat je dat niet allemaal kan onthouden. Ben benieuwd of mijn vrouwtje morgen nog weet waar de wc’s zijn, of waar de ingang van de manege is.

 

’s Middags zijn we terug naar de camping gegaan om wat uit te rusten. De temperatuur was behoorlijk opgelopen. Te warm voor mij om uitgebreid te wandelen. Naast onze pipowagen hebben we een eigen terras met stoelen, tafel en een bankje, dat gelukkig in de schaduw ligt. Daar hebben we de hele middag doorgebracht.

 

Aan het eind van de middag moesten we terug naar de ranch. Om 17:00 uur vond namelijk de opening van het WAC plaats. Vorig jaar was dat anders. Toen had je de opening op woensdag en daarna moesten vrouwtje en Gina meteen een rondje lopen. Dit jaar was dat aangepast. Wat wel hetzelfde was, was dat de hele ceremonie erg uitgebreid was. Verschillende mensen hielden een uitgebreide speech. Geen idee wat die mensen te vertellen hadden, want niemand verstond daar ook maar één woord van. Het werd dus snel nogal saai. We stonden daar met zijn allen, maar we hadden geen idee waarom we daar eigenlijk stonden. Daarna hadden we de team barbecue. Was gezellig, maar duurde ook lang. Om een uur of negen waren we weer terug op de camping. Nog een keer goed uitrusten, want morgen begint het echt.