Gezinssplitsing

 

Zo, gisteren was het dan zo ver: vrouwtje en Romy vertrokken naar Frankrijk respectievelijk Zwitserland voor het WAC. Een laatste keer uitlaten, een laatste keer eten, een hele dikke knuffel, en daarna stapten die twee de auto in en waren vertrokken. Vrouwtje was aan het janken en wij vonden het ook niet leuk. Ik geef nu de pen door aan mijn zus Romy. Zij maakt dat allemaal mee, ik weet dat alleen van horen zeggen. Denk dat zij het beter zelf kan vertellen. 

 

Romy vertelt.

Om 8:29 uur stapten vrouwtje en ik de auto in en vertrokken. Eerlijk gezegd kreeg ik van de hele situatie een beetje stress. Hoorde pas kort van tevoren dat ik nu samen met ons vrouwtje het blog moet bijhouden. Dat hebben mijn zus en het vrouwtje samen bekokstoofd. Volgens Gina geen enkel probleem. Nou, zij heeft makkelijk praten hè. Zij heeft een hoop ervaring en ik niet. En dan die verre reis, geen zussen, het vooruitzicht om op een wereldkampioenschap te lopen. Nou, dat is allemaal heel veel.

 

Onze reis verliep in het begin prima. Zodra we de grens van een land gepasseerd waren, hoorde ik het vrouwtje roepen in welk land we nu zijn. België, Luxemburg en Frankrijk. Dat klonk allemaal bekend. Kort na de Franse grens ineens een mega file, waar we per minuut slechts een paar centimeter opschoven. Op een gegeven moment zag het vrouwtje borden, waarop stond dat de snelweg afgesloten is. Nou, dat begon al goed. We moesten flink omrijden, maar voor de rest konden we het allemaal goed vinden. Om 20:01 uur arriveerden we bij Huttopia camping in Divonne-les-Bains. Gelukkig was er nog iemand bij de receptie aanwezig. Alles kon snel geregeld worden.

 

Voor onze pipowagen hoefden we niet ver te rijden. Die stond direct achter het zwembad bij de receptie. En toen begon een onvergetelijk avontuur. Toen we binnenkwamen bleek die wagen stukken kleiner dan wij ons voorgesteld hadden. Het eerste stuk viel nog mee. Aan de rechterkant was het keukenblok, aan de linkerkant de eethoek. In het midden had je een stukje gang waar we makkelijk met zijn tweeën konden staan. Daarna werd de gang echter smaller. Zo smal dat het vrouwtje en ik alleen achter elkaar konden lopen. Dat lijkt mij wel erg bijzonder. Mijn vrouwtje is een klein, smal persoontje, en ik ben een klein hondje. Als vrouwtje twee keer zo dik was en ik een Duitse Dog was, dan had waarschijnlijk meteen de brandweer moeten komen om ons uit die gang te bevrijden. Aan het eind van de gang lag de grote slaapkamer. Nou ja, volgens de omschrijving van de camping dan, want van ‘groot’ was ook hier geen sprake. Aan de linkerkant was zo weinig ruimte dat zelfs ik moeite had om daar te komen. Aan de rechterkant was het iets makkelijker, maar ook daar was slechts een smal strookje van hooguit 40 centimeter.

 

Die pipowagen had nog meer verrassingen voor ons in petto. Vrouwtje vond het al zo vreemd dat ze bij de receptie geen sleutel had meegekregen. De deur van de pipowagen was gewoon open, maar ergens moest er een sleutel zijn. Gelukkig kwamen we tijdens het uitpakken een paar teamgenoten tegen. Die zeiden dat de sleutel ergens aan de binnenkant in de muur zit. Vrouwtje ging dus op zoek. En ja hoor, naast de ijskast was een sleutelgat waar de sleutel in zat. In eerste instantie hadden we geen idee waarom dat zo was. Beetje vreemd allemaal. De reden zou echter snel blijken. Je moest de sleutel draaien in het sleutelgat, anders hadden we namelijk geen stroom. Oké, we hadden licht, zelfs een keurige buitenlamp. Die leek ons heel fijn, want op de camping was verder geen verlichting. Toen we ons echter voor ons laatste rondje opmaakten, bleek dat de buitenverlichting uitging zodra je de sleutel weer omdraaide. Hè? Vrouwtje moest dus de zaklamp van haar mobiel pakken om de boel te verlichten. Is dat echt de bedoeling?

 

Ook het bed zorgde voor wat kopzorgen bij mijn vrouwtje. Ze had een linnenpakket besteld met een kussensloop, een dekbedovertrek en een laken. Het kussen was geen probleem. Het laken bleek veel te klein te zijn voor het bed. Dat kon je nergens instoppen. En wat te doen met het dekbedovertrek? We hebben de hele pipowagen doorzocht, maar nergens was een dekbed te vinden. Alleen fleecedekens. Die stop je toch niet in een dekbedovertrek? De volgende dag bleek dat alleen de chalets dekbedden hadden, de pipowagens niet. ’s Nachts was het vrij koud, dus vrouwtje werd midden in de nacht wakker omdat ze lag te bibberen. Ze heeft vervolgens in de hele pipowagen alle fleecedekens verzamelt en die over haar bed gedaan.

 

Vanochtend het volgende avontuur: de douche. Ook die ruimte was zo krap dat het vrouwtje zelfs moeite had om haar haren te borstelen. De douchekop hing aan een houder, die je niet kon verschuiven. Die hing zo hoog dat het water op zo’n 2 meter hoogte tegen de douchedeur spatte. Ik had verder niets anders te doen, dus was ik maar met het vrouwtje naar de douche gegaan. Ik stond dat allemaal zo te bekijken. Heb er niet veel verstand van, maar volgens mij hoort dat zo niet te gaan, toch? Vrouwtje haalde uiteindelijk de douchekop uit die houder en douchte met dat ding in haar hand. Toen ze de douche uit wilde, de volgende verrassing. De douchedeur ging naar rechts open, dus naar dezelfde kant waar de handdoeken hingen. Vrouwtje moest dus eerst half de douche uitkomen, een handdoek van de radiator pakken en vervolgens weer de douche instappen. In de tussentijd was natuurlijk de hele vloer kletsnat.

 

Na ons pipowagenavontuur gingen we vanochtend eerst boodschappen doen. Daarna reden we naar de CS ranch in Givrins, waar het WAC gaat plaatsvinden. Wauw, wat een locatie. Die ranch is net zo groot als ons hele dorp. Een megagrote manege met 2 ringen, diverse gebouwen met stallen, velden om buiten te rijden, enzovoort. Ook het uitzicht is adembenemend. Aan de ene kant heb je een paar huizen met bergen daarachter, aan de andere kant kijk je direct op het meer van Genève. Echt prachtig. Lijkt ons goed vertoeven hier. Op de terugweg zijn we nog even gestopt bij het meer van Divonne. Ook mooi om te zien, maar verder was er niet echt iets om te doen. Dus snel terug naar de camping.