Op 26 oktober mochten we eindelijk weer een keer een wedstrijd lopen bij ARL. Deze keer vond de wedstrijd in Viersen (Duitsland) plaats. Helaas zijn er steeds minder wedstrijden. Voor ons was het dit jaar pas de derde keer. Erg jammer, want het is altijd erg gezellig. De baasjes zijn dol op Viersen, want het eten is daar echt spectaculair. Ontbijt met lekkere broodjes, 's middags barbecue met verschillende soorten vlees en salades en als toetje diverse soorten taart. Zoiets vind je nergens. Volgens mij gaan de baasjes dus vooral vanwege het eten daar naartoe, de wedstrijd is van ondergeschikt belang.
Ook ik mocht meedoen. Eerst kon ik dat helemaal niet geloven toen vrouwtje zei dat wij nu aan de beurt zijn. Mocht ik echt? Bij andere wedstrijden mag ik nooit meer lopen, wat ik eigenlijk erg jammer vind. Ik kon dat dus bijna niet geloven dat ik nu wel mocht. Ik kwispelde op weg van de tent naar de ingang van de ring dusdanig dat vrouwtje serieus bang was dat mijn staart eraf zou vallen. Van iedere meter heb ik onwijs genoten. Wat is het toch leuk om met het vrouwtje zo'n parcours te doen. Hoopers is ook leuk, maar agility is en blijft toch echt mijn passie. Vast parcours ging super, alleen een fout op het raakvlak van de kattenloop. Ook de jumping ging geweldig. Foutloos. Althans dat dacht het vrouwtje. Helaas was ze vergeten aan te geven dat ik sprong vier moet nemen. We gingen dus van toestel drie meteen naar vijf. Oepsie, vrouwtje toch. Nu moet ik er wel bij vertellen dat dat niet geheel aan het vrouwtje te wijten was. De keurmeester heeft voor alle graden bijna hetzelfde parcours gehanteerd. Slechts op onderdelen waren er verschillen. Toen ik aan de beurt was had het vrouwtje dat parcours al twee keer gelopen. Eerst met Ayda in graad 1, daarna met Romy in graad 2. Bij parcours drie was ze het spoor dus helemaal bijster. Desondanks mogen we niet klagen. We gingen met een hele lading prijzen naar huis, want ook Romy en Ayda hebben het erg goed gedaan.
Een week later vond de eerste wedstrijd van de TWC (team wintercompetitie) plaats. Net als voorgaande jaren weer met hetzelfde team, dat echter dit jaar met een aantal handicaps te maken heeft. Teamlid Jill is één dag vóór de wedstrijd - op 31 oktober - van een zoon bevallen. Zij kon er dus helaas niet bij zijn. Teamlid Johan heeft al weken last van zijn voet. Het was dus afwachten of hij überhaupt kon lopen. Met veel pijnstillers lukte dat uiteindelijk. Het laatste teamlid is het vrouwtje, die dit jaar met Romy en Ayda aan de start zou gaan. Dat was vorig jaar ook de planning, maar halverwege moest ik Ayda vervangen, omdat zij er een potje van maakte. Ik was dus reuze benieuwd hoe het dit jaar zou gaan.
Het vast parcours ging geweldig. Drie foutloze uitslagen en Romy op plaats acht. Ayda had helaas een fout op de kattenloop, zonder fout was ze op een dertiende plek beland. De jumping ging nog beter. Romy vierde en Ayda achtste!!! Zo, toen ik dat hoorde was ik toch wel onder de indruk. Zo zie je maar dat je geen lange pootjes hoeft te hebben om hard te kunnen rennen. Wat een verschil met vorig jaar. Ook Johan en Ties deden het fantastisch. Ook weer drie foutloze uitslagen. De estafette ging iets minder met twee weigeringen, maar gelukkig geen diskwalificatie. Resultaat van de dag: Romy beste medium hond, Ties beste large hond, team Happy Feet het beste team en het team staat nu op de eerste plaats. Vrouwtje kwam met een dusdanige lading cadeau's naar huis dat de baas bij het uitladen van de auto moest helpen. Niet normaal. Maar ja, nog drie wedstrijden te gaan. Ik duim dat de volgende wedstrijden ook zo succesvol zijn.
De dag daarna was het tijd voor ontspanning. Deze keer gingen we naar de Waal, in de hoop daar een paar strandjes te vinden. Bij ons aan de Maas staan die door de vele regen allemaal onder water, maar wij hebben ook veel smallere stranden. Direct bij de ingang werden we door een hele kudde paarden begroet. Nou, daar waren we eigenlijk niet zo blij mee, want het dringende advies is altijd om niet door zo'n kudde te lopen. We liepen zo snel en strak mogelijk, zonder veel aandacht aan de paarden te besteden. Dat heeft goed geholpen, ze zijn kennelijk eraan gewend dat er regelmatig mensen langs komen.
Helaas vielen de strandjes ook aan de Waal nogal tegen. Normaal heb je daar hele lange brede zandstranden. Nu was van de meesten nog maar een smal strookje over. Maar het was gewoon genieten.
