Het WAC 2025

 

Woensdag begon het WAC dan echt. Voor die dag stond er slechts één rondje op de planning: de gambling. Over het algemeen doe ik het altijd goed op dat onderdeel, want je mag immers doen waar je zelf zin in hebt binnen de voorgeschreven tijd. Je hebt ook altijd een tussenbonus en een eindbonus, waarmee je extra punten kunt verzamelen. Bij de Fhn valt dat over het algemeen mee, maar hier had de keurmeester wel erg moeilijke dingen verzonnen. De tussenbonus bestond uit drie tunnels achter elkaar. Normaal gesproken mijn specialiteit, maar de handler mocht nu niet in de buurt komen van de tunnels en na tunnel 2 lag de eindsprong in het zicht. Vrouwtje heeft dan ook besloten om de tussenbonus niet te doen, net als de meeste mensen overigens. Bij de combinaties, die het wel probeerden, ging het in de meeste gevallen fout. De eindbonus moest je proberen. Die bestond uit meerdere outs en ins op afstand. Ons rondje ging prima, maar ja, die eindbonus was een beetje te veel van het goede. Slechts een 27e plaats.

 

Donderdag twee rondjes: in de ochtend de snooker en in de middag het vp van het teamrondje. Al tijdens het verkennen van de snooker merkte vrouwtje dat de ondergrond wel erg slecht was. Ze stapte een paar keer in een kuil waar ze slechts met moeite uit kwam. Voor ons duurde het even vóór we aan de beurt waren. Er werd begonnen met de 300 klasse, gevolgd door de 250-500-400-600. Zou dus ruim na de middag zijn vóór wij mochten lopen. Ruim op tijd zaten we klaar. Toen kwam plotseling de mededeling dat de wedstrijd na de 500 klasse gestaakt wordt. De ondergrond was te slecht om op te lopen. Die moest helemaal worden bewerkt. Dat hield in dat een waterwagen moest komen om het zand te bewateren, vervolgens moest de ondergrond worden geëgaliseerd. Oké, apart, dachten wij, maar we maakten er het beste van. Overal prachtig gazon in de schaduw, waar ik met het vrouwtje kon liggen knuffelen. Het was al kwart over twee toen we eindelijk mochten beginnen. Ging helemaal super. Bij toestel 6 miste ik echter de insteek palen, dus helaas niet het volle aantal punten binnen gesleept. 20e plaats. Kort vóór acht uur ’s avonds liepen we het team vp. Dat ging prima: 18e plaats.

 

Vrijdag begonnen we met het vp van de biatlon. Helaas een diskwalificatie. Daarna de jp van de championship class. De 600 klasse was begonnen. Daarna werd de wedstrijd alweer gestaakt. Net als de dag ervoor moest weer het veld worden bewaterd en bewerkt. Ons rondje ging in principe fantastisch, alleen nam ik sprong 5 als out in plaats van in. Dus dsk.

Zaterdag bleek ook niet onze dag te zijn. Zowel op het vp van de championship class een dsk als op de jp van het teamrondje. In de ochtend al meteen paniek. Volgens het schema, dat pas een half uur vóór het verkennen werd doorgestuurd, zou de 300 klasse moeten beginnen. Kort na het verkennen kwam echter de melding dat nu de 400 klasse begint. Tien minuten later was het weer de 300 klasse. Daarna kwam het bericht dat ze zich daarover beraadslagen. Zo’n anderhalf uur zaten we met zijn allen te niksen, tot de hoge heren eindelijk verkondigden dat nu toch de 300 klasse begint.

 

Zondag gingen we eindelijk knallen op de jp van de biatlon. Wauw, wat een rondje. 15e plaats. We zijn er echt supertrots op. Ondanks de diskwalificatie op het vp hebben we in totaal bij de biatlon een 24e plaats weten te behalen. Bij de championship class helaas slechts een zeer magere 43e plaats. Tja, en dat was het dan ook alweer. We hebben grotendeels prachtige rondjes gelopen. Maar ja, het was niet voldoende. We moeten toch werken aan het foutloos lopen.

Zondagavond hadden we dan ook nog de afscheidsceremonie en de prijsuitreiking. Net als alles duurde dat eeuwig. Helaas moesten wij – net als iedereen die op Huttopia zat – de ceremonie voortijdig verlaten. Na elf uur ’s avonds kom je namelijk niet meer met de auto de camping op. De meeste mensen vertrokken daarom om kwart over tien.

 

Vrouwtje en ik hebben nog lang nagepraat over de wedstrijd. Die zal ons altijd bij blijven, denk ik. We hebben al zoveel wedstrijden gelopen, maar zoiets hebben we echt nog nooit meegemaakt en dat is zeer zeker niet in positieve zin bedoeld. Niets was daar zoals het hoort. Het was echt beschamend. Prachtige locatie, maar daarmee is ook alles gezegd.

De ondergrond die volledig ongeschikt was voor de agility. Nou, zoiets check je toch vóór je zo’n manege huurt voor een wereldkampioenschap. Uitslagen die dagenlang op zich lieten wachten. Vorig jaar hadden ze een groot scherm geplaatst, waar je meteen de uitslagen kon zien. Zo hoort dat ook op een wereldkampioenschap. En nu, dagenlang niets, en toen de uitslagen kwamen bleken die niet eens te kloppen. Continu staking van de wedstrijd omdat de ondergrond op orde gebracht moest worden. Niet eens weten welke klasse nu moet lopen. Wachten op??? Ja, daar zijn we nog steeds niet achter waarom er lange pauzes waren. Een hondentoilet van slechts een paar vierkante meter voor een paar honderd honden, voorzien van stro. Nou, ik ben toch geen paard. Heb al die dagen netjes geplast en gepoept. Op het gras, naast het hondentoilet. Haha. Door al die stakingen en vertragingen hadden we wel ruimschoots de tijd om samen op het gras te gaan liggen en te knuffelen. Was natuurlijk ook niet verkeerd.

 

En de catering. Daarover is mijn vrouwtje nog steeds niet te spreken. In het begin leek het allemaal fantastisch. Grote tent met veel zitplaatsen. Een uitgebreid menu. Koffie, thee. Vrouwtje was er wel blij mee. Al snel bleek echter dat ook daar haken en ogen aan vast zaten. De man van de catering opende de tent pas zodra hij uitgeslapen had. Dat was meestal ergens tussen elf en twaalf uur. Dus ’s morgens geen koffie en geen broodje voor mijn vrouwtje. Op de tweede dag reden we ’s avonds even naar de pomp, waar ook een kleine Spar in zat. Daar heeft het vrouwtje stokbrood gekocht zodat ze ten minste iets te eten had. Was natuurlijk de volgende dag al keihard. Dat lekkere menu was pas ’s avonds vanaf zes uur beschikbaar. Nou, toen hoefde het ook niet meer. Had echt met mijn vrouwtje te doen. Mijn catering was net als altijd perfect. De hele dag vers en koel water, tussendoor kleine maaltijden en snoep. Alles was net als thuis.

 

Volgend jaar is het WAC in Valencia, Spanje. Nou, ben benieuwd of we dat gaan doen. Is wel erg ver. Nu eerst weer bijkomen van het WAC van dit jaar. Gelukkig konden we gisteren (maandag) goed doorrijden. 9:02 uur van de camping vertrokken, om 19:21 uur thuis. Wat was ik blij om mijn zussen en de baas weer te zien. Maar eerlijk gezegd vond ik het eigenlijk erg leuk om een keer enig hondje te zijn. Continu de volle aandacht van mijn vrouwtje. Zo, en nu geef ik de pen weer terug aan mijn zus Gina.