Vakantie op Funen

 

De koffers van het vrouwtje waren amper uitgepakt, of ze moesten alweer worden ingepakt. Nog geen twee weken nadat Romy en het vrouwtje terug uit Zwitserland waren gekomen, gingen we namelijk nu echt op vakantie. Vrouwtje wil al jaren in de zomer naar zo’n grote wedstrijd in Denemarken, die elk jaar op een andere locatie wordt georganiseerd. Dit jaar is het de beurt aan de Fionia Cup, die altijd op het eiland Funen plaatsvindt.

Ons huisje op de boerderij

Ik had er echt superveel zin in. Drie jaar geleden waren we voor de ISAC in Denemarken, waar het echt geweldig was. We hadden een leuk huisje direct aan het strand, waar we eindeloos konden rennen. Het was daar ook heerlijk rustig. Ruim van tevoren ging het vrouwtje op zoek naar een huisje voor ons. Al snel bleek dat Denemarken kennelijk een hondvriendelijk land is. Heel veel keuze aan huisjes. Helaas hanteren ze daar overal het één-hond-beleid. Daar hebben wij natuurlijk niet zoveel aan, want we zijn immers met zijn vieren.

Na lang zoeken had vrouwtje eindelijk een huisje gevonden. Ook dat lag direct in de buurt van het strand, zag er erg leuk uit en er mochten meer honden meekomen. Bovendien was het van daar uit ook niet zover naar Ringe, waar de Fionia Cup plaatsvindt. Vrouwtje nam meteen contact op met de eigenaren. Die bleken echter minder enthousiast over ons gezin. Vier honden is veel te veel, vonden zij. Dus helaas. Vrouwtje moest opnieuw op zoek gaan. Aan de oostkant van het eiland werd eindelijk een huisje gevonden op een boerderij. Dat lag op een afstand van zo’n zeven kilometer van zee en de afstand naar Ringe was ook niet ideaal, maar ja, iets anders was er niet.

Zaterdag, 6 juli, vertrokken we ’s ochtends richting Denemarken. We konden goed doorrijden, tot we in de buurt van Hamburg kwamen. Drie jaar geleden was het daar ook een en al ellende. Overal wegwerkzaamheden. Dan denk je toch eigenlijk dat ze drie jaar later daarmee klaar zijn, maar nee hoor. Op een gegeven moment werden we van de snelweg af gestuurd en moesten we midden door het centrum van de stad. Daar kwamen we slechts in ministapjes vooruit. Denk dat we sneller waren geweest als we uitgestapt waren en gelopen hadden. Er kwam echt geen eind aan. Volgens onze Tomtom zouden we oorspronkelijk om kwart over vijf bij ons huisje arriveren. Door de file in Hamburg werd dat tien voor half negen. Maar goed, we waren er. Het huisje viel meteen in de smaak. Groot, mooie oude details, grote tuin, en heerlijk rustig.

Na een rustige nacht en een uitgebreid ontbijt stapten we de volgende ochtend de auto in om naar Ringe te gaan. We waren toch erg nieuwsgierig naar het wedstrijdterrein. Wat ons meteen opviel tijdens de rit was de rust op de wegen. We kwamen nauwelijks auto’s tegen. Wat een verschil met ons land. De afstand was wel verder dan we in eerste instantie gedacht hadden. Bijna veertig minuten rijden. Zeker niet ideaal, maar ja, het is niet anders. Het terrein zag er in ieder geval perfect uit. Van andere Nederlanders hoorden we dat je pas vanaf vier uur ’s middags je tent mag neerzetten. Aangezien daar verder niets te doen was, besloten we op zoek te gaan naar een strand, waar we een beetje kunnen rennen. We reden naar het zuiden, waar een locatie lag die Lehnskov Strand heette. Daar had je slechts een smal strandje, het meeste lag vol met stenen, waar je niet zo makkelijk op kon lopen. Desalniettemin waren we er dolblij mee. Eindelijk kunnen rennen.

’s Middags zijn we weer teruggegaan naar het wedstrijdterrein in Ringe om daar alvast onze tent neer te zetten. Dat was een echte belevenis, zoiets hebben we nog niet eerder meegemaakt. Kort vóór vier uur begon een meneer af te tellen, net als op Oudejaarsavond. Tien, negen, acht, zeven, zes, vijf, vier, drie, twee, een, go. En toen begonnen al die mensen als een gek te rennen met hun tentje, op zoek naar hun favoriete plek. Sommige braken bijna hun nek, zo hard renden zij. Wij stonden daar echt met onze mond open te kijken. De baasjes besloten om hier niet aan mee te doen. We gingen onze tent gewoon op een hoekje neerzetten, waar we alle kanten op konden en vrij uitzicht hadden.