Fionia Cup

 

Dinsdag was het dan eindelijk zo ver: dag één van de Fionia Cup. In Denemarken gaat het met wedstrijden heel anders dan bij ons. Daar schrijf je gewoon in per rondje. Je kan dus bijvoorbeeld alleen een jumping lopen, of alleen vast parcours. Bij ons moet je op een wedstrijd altijd twee of zelfs drie rondjes lopen. Dat kennen ze in Denemarken dus niet. Je kan je inschrijving ook tussentijds nog aanpassen. Kan bij ons ook niet. Ik vind dat echt een goede zaak. Zouden ze bij ons ook moeten invoeren. Vrouwtje had Romy en Ayda voor verschillende onderdelen ingeschreven. Romy voor graad 3 en Ayda voor graad 1 en allebei voor de Open klasse.

In tegenstelling tot het WAC in Zwitserland verliep de Fionia Cup van het begin af aan erg voorspoedig. Acht uur verkennen betekende daar dat er al om vijf minuten vóór acht begonnen werd met verkennen. Dat was wel even wennen voor het vrouwtje, die nu van Zwitserse relaxmodus weer naar gewone modus moest overschakelen. Ook andere zaken waren daar gewoon perfect geregeld. Startlijsten en uitslagen online. Zodra iemand klaar was met lopen kon je meteen de uitslag zien. Was dus totaal anders dan bij het WAC, waar de uitslagen soms twee tot drie dagen op zich lieten wachten.

Uitzicht vanaf onze tent op het wc gebouw

Wat wel een beetje hetzelfde was, waren de enorme afstanden. Een paar honderd meter van de parkeerplaats naar onze tent. En wij hadden eigenlijk nog geluk, de meeste mensen met een camper of caravan konden van zo’n afstandje slechts dromen. Die mensen waren verdeeld over meerdere campings. Een aantal mensen stond op het wedstrijdterrein, tussen het wc-gebouw en de ringen. Die mensen hadden mazzel. Anderen moesten zo’n twintig minuten lopen om het wedstrijdterrein te bereiken. Dus even een kopje koffie in je camper zat er voor de meesten niet in. Ook naar de wc’s was het telkens een behoorlijke afstand. Die waren immers in het gebouw helemaal bij de parkeerplaats. Heen en terug was je al dik tien minuten onderweg. Voor ons hondjes was het beter geregeld. Wij hoefden slechts een paar meter te lopen tot de groenstrook. Vrouwtje was daar wel een beetje jaloers op.

Het leuke aan de Fionia Cup is dat je maar liefst tien verschillende keurmeesters hebt uit verschillende landen waar je bij loopt. Iedere keurmeester heeft zo zijn eigen dingetjes die hij leuk vindt en niet ieder parcours ligt je. Eén van de keurmeesters was een jonge Engelsman, die duidelijk een voorkeur had voor parcoursen met rare bochten en een zeer krappe opstelling. Iets waar het vrouwtje helemaal niet van houdt. Daar kwam echt nagenoeg niemand doorheen. Als iemand zijn parcours uitliep, rende die keurmeester op de handler af om hem een high five te geven. Was erg grappig om te zien. Maar ja, hij hoefde niet vaak in actie te komen. Haha.

Tot onze verrassing deed Romy het echt super. Alle parcoursen van de Open klasse uitgelopen en een derde van de derde graad parcoursen. Zelfs twee keer een vijfde plaats behaald. Echt zo knap, ben echt trots op mijn zusje. Helaas niet voldoende om rechtstreeks een plek in de finale te bemachtigen, want daarvoor moest je bij de eerste drie behoren. Op grond van hun goede prestaties kregen Romy en mijn vrouwtje echter een wildcard voor de finale. Helaas eindigde die met een diskwalificatie.

Met Ayda ging het bij de eerste graad parcoursen in het begin niet zo soepel, wat vooral aan ons vrouwtje lag. Te snel wegdraaien, of denken dat Ayda iets doet terwijl dat niet zo is. Pas de laatste twee dagen hadden die twee hun draai in graad één gevonden. Twee uitslagen: vierde en zesde plaats. Vreemd genoeg deden die twee het in de Open klasse veel beter. Daar waren echt heel veel wauw stukken tussen. Helaas was er telkens iets waar het dan fout ging, maar ach, dat vonden we helemaal niet erg. Vrouwtje was echt zo trots als een pauw op ons ukkie. Het was echt een fantastische wedstrijd. Top georganiseerd, uitdagende rondjes, aardige mensen, super locatie. Wat wil je meer? Was een geweldige week.

Vrijdag hadden we een vrije dag. Dat is altijd een rustdag voor alle combinaties. Wij wilden slechts één ding: ergens naartoe waar we lekker kunnen rennen, het liefst op het strand. Dat is hier echter niet zo makkelijk, want hondjes mogen in de zomermaanden nergens in het hele land los op een strand. Ze hebben hier wel heel veel hondenbossen, waar geen aanlijnplicht geldt. In de buurt van Brydegård is zo’n hondenbos. Al snel bleek dat je ‘bos’ niet al te letterlijk moet nemen, dat kan kennelijk van alles zijn. Het hondenbos bij Brydegård is gewoon een open veldje, ongeveer hetzelfde als bij ons thuis aan de Maas. Het hondenbos grenst direct aan het strand, dat er echter niet al te florissant uitzag. Overal lag zeewier. Ik zou daar toch liever niet gaan liggen. Ons maakte het niet uit. Het was heerlijk rustig, we konden uitgebreid rennen en hadden ontzettend veel lol. Super gebied! Daar komen we nog vaker, denk ik.