Slot Egeskov

 

Vandaag stond een echt highlight op het programma: een bezoek aan slot Egeskov. Volgens mij de grootste en zo'n beetje echt spectaculaire bezienswaardigheid die Funen te bieden heeft. Tot nu toe was het overal waar we waren ontzettend rustig geweest. Op de weg kom je slechts weinig auto’s tegen en als je ergens bent zie je slechts af en toe een paar mensen. Toen we bij slot Egeskov aankwamen merkten we al snel dat dat hier anders is. In de buurt van het slot was een grote parkeerplaats, die nagenoeg vol stond met auto’s. Om een toegangskaartje te bemachtigen moesten we zelfs in de rij staan. Nou, dat was wel weer even wennen voor ons.

slot Egeskov

We zijn met mijn vrouwtje al naar talloze kastelen geweest. Je hebt duidelijke verschillen. Soms heb je gewoon een kasteel en verder niets. Andere kastelen hebben ook nog een prachtige tuin waar je doorheen kunt wandelen. Soms heb je ook in de tuinen nog mooie gebouwen en attracties, zoals de bedriegertjes bij kasteel Rosendael (één van de favoriete kasteeltjes van mijn vrouwtje). Maar wat ze bij slot Egeskov hadden hebben we echt nog nooit gezien.

 

Die mensen hebben echt van alles verzameld. Auto’s, motors, hulpdiensten zoals ambulances, brandweer en politie, kampeerspullen, kleding en zelfs vliegtuigen. Al die spullen waren ondergebracht in diverse bijgebouwen, waar geen eind aan leek te komen. Iedere verzameling omvatte meerdere eeuwen dan wel decennia. Het was echt allemaal prachtig om te zien.

De baasjes raakten op de kampeerafdeling allebei helemaal verlieft op zo’n groenwitte Volkswagen bus waar mensen vroeger mee kampeerden. Daar hebben ze het al jaren over. Zo eentje zouden zij ook graag willen, maar ja, die worden helaas niet meer gemaakt. Ze hadden daar ook moderne dingen, zoals een safaritent. Ook mooi om te zien.

 

Ook waren de baasjes helemaal enthousiast over de autotentoonstelling, vooral het vrouwtje. Zij vindt oude auto’s echt prachtig om te zien. Ieder merk had toen een eigen stijl, de auto’s waren goed van elkaar te onderscheiden. Tegenwoordig lijken al die auto’s dusdanig op mekaar dat je niet eens meer weet van welk merk die zijn, zegt ze. Een gesprek over moderne auto’s  tussen de baasjes verloopt dan ook over het algemeen als volgt. Vrouwtje vertelt dat persoon X een nieuwe auto heeft. ‘Wat voor auto is dat dan?’, vraagt de baas geïnteresseerd. ‘Een grijze’, antwoordt het vrouwtje. Tja, daar worden we wijzer van. Haha.

Ze hadden ook een tentoonstelling met kleding uit verschillende eeuwen. Dat waren niet alleen prachtige baljurken – alhoewel mijn vrouwtje die natuurlijk bijzonder interessant vond – maar ook kleding van de keukenmeid of de butler. De grote publiekstrekker was ongetwijfeld een jurk van Marie-Antoinette, de echtgenote van de Franse koning Lodewijk XVI. Die vrouw gaf kapitalen uit voor kleding, sieraden, meubels, en dat soort dingen. Zeker allemaal prachtig om te zien, maar het Franse volk dacht in die tijd daar anders over. Dat was zo arm dat veel mensen amper iets te eten hadden en Marie-Antoinette bleef maar met de centen smijten. Op een gegeven moment waren de Fransen het zat: Marie-Antoinette en Lodewijk belandden op de guillotine. Dus best wel een triest verhaal, maar vrouwtje kon geen genoeg krijgen van die prachtige jurk. Ze wil ook dolgraag naar Versailles, het kasteel waar die twee geleefd hebben, om al die pracht en praal te bewonderen. Nou, ik denk dat we het vrouwtje dan een week niet meer zien.

 

Ze hadden ook prachtige tuinen met veel kleurrijke bloemen op slot Egeskov, waar we ook nog allemaal doorheen hebben gewandeld. Een echte aanrader dat kasteel, maar eigenlijk te veel voor één dag. Als je echt alles goed wilt bekijken kan je daarvoor beter twee dagen uittrekken. Moet je wel een dikke portemonnee hebben, want de entree is niet mis.