Na vier jaar afwezigheid was het op 4 oktober eindelijk weer zover: er werd een sheltie wedstrijd gehouden. Voorheen werd die wedstrijd jaarlijks georganiseerd, maar door corona kwam daar ineens een eind aan. Ik heb een paar keer met mijn vrouwtje meegedaan en had dat ook graag nog vaker willen doen. Maar ja, al die jaren geen wedstrijd meer en nu ben ik er helaas te oud voor. Hoe dan ook, nu was er eindelijk weer een wedstrijd. Die werd gehouden in de Haarlemmermeerse Bosmanege te Hoofddorp.
In tegenstelling tot de voorgaande jaren werd de wedstrijd eigenlijk in twee etappes georganiseerd. In de ochtend liepen graad 0 en 1, 's middags mochten graad 2 en 3 lopen. Toen wij rond het middaguur bij de manege in Hoofddorp aankwamen, stond de parkeerplaats dus al aardig vol en binnen stond alles vol met benches. Gelukkig verlieten veel mensen die geen prijs hadden snel de manege, waardoor plekken vrij kwamen. Veel ruimte leverde dat echter niet op. Naast de manegebak was een smal gangetje, waar slechts een aantal mensen kon zitten. Wij hebben natuurlijk veel ruimte nodig: vier benches en twee stoeltjes voor de baasjes. Na de situatie uitgebreid bekeken te hebben, besloten de baasjes om slechts de twee kleine benches neer te zetten voor Romy en Ayda. Tosha en ik moesten in de auto blijven. Oei, dat hadden we volgens mij niet zo afgesproken. Op zich was dat geen probleem, want in de auto hadden we voldoende ruimte, konden rustig liggen, en regelmatig kwamen de baasjes langs om met ons te gaan wandelen. Maar ja, ik had toch wel graag iets van de wedstrijd willen zien. Nu moest ik alles later op de filmpjes terugkijken, wat toch echt jammer was.
De baasjes en onze zusjes zaten overigens verre van goed. Zij hadden uiteindelijk een plekje weten te bemachtigen in een hoekje, helemaal aan het eind van die smalle gang. Direct ernaast was de ingang naar de wc's. Oftewel iedereen kwam daar continu langs. Ook de bak was niet optimaal. Je had daar van dat donkere zand dat erg zwaar liep. In het begin viel het allemaal nog mee, maar naarmate de wedstrijd vorderde werd het achterin een echte blubberpartij. De keurmeester heeft het parcours zelfs een beetje moeten aanpassen om slippartijen te vermijden. Wordt dus zeer zeker niet één van onze favoriete maneges. Volgens het baasje zijn we daar overigens al eens eerder geweest, maar het vrouwtje en mij staat daar helemaal niets van bij.
Er werd begonnen met de jumping. Ayda deed het fantastisch, tot kort voor het eind. Daar stond vrouwtje haar na een tunnel op te wachten. Ayda wist niet precies wat de bedoeling was en maakte een rondje om de sprong. Weigering. Voor de rest een geweldig rondje. Met Romy verliep de jumping helaas nogal dramatisch. Het lukte haar gewoon niet om de insteek van de palen te vinden. Die moesten maar het liefst drie keer worden overgedaan. Tja, en bij drie weigeringen volgt een diskwalificatie. Bij het eerste vast parcours liep Ayda weer langs wat sprongetjes, maar heeft het parcours wel uitgelopen. Het tweede vast parcours ging super, alleen miste ze daar het raakvlak van de kat. Maar jeetje zeg, ze ging als een speer. Net de grote zus. Romy liet bij de twee vaste parcoursen zien wat ze allemaal in huis heeft. Zag er zo makkelijk uit. Twee foutloze rondjes en twee keer een eerste plaats. Wauwie!!! Ze heeft dit jaar nu zes u'tjes gelopen op het vast parcours en heeft daarmee de bronze medaille verdiend, die je tegenwoordig in graad 3 ontvangt. Zal echter nog wel een poosje duren vóór die wordt uitgereikt.
Eergisteren dan de Masters, waaraan Romy na een jaar afwezigheid weer aan mee mocht doen. Wat moet ik zeggen? Het lijkt geen wedstrijd voor Romy en het vrouwtje. Schitterend gelopen, echt waar. Bij ieder parcours één dingetje en tja, dat is het dan. Echt zo jammer. Ik gun het mijn zusje zo dat ze op die wedstrijd een keer iets uitloopt. Nou ja, misschien volgend jaar een herkansing.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten