Op zijn Duits

 

De afgelopen jaren waren we vaker in Duitsland op vakantie. Het is voor ons niet alleen vrij dichtbij, het is ook een prachtig land om te zien. Veel natuur, veel rust, en voor mijn vrouwtje veel mooie kastelen en burchten om te bezichtigen. Ook de mensen zijn aardig, erg geïnteresseerd in ons en behulpzaam. Maar toch staan we niet meteen te springen om daar naartoe te gaan. De reden: de nooit ophoudende wegwerkzaamheden. Het is echt een crime om door dat land te rijden. Overal zijn ze aan de weg bezig. Je kan nooit gewoon een keer doorrijden. Dat zijn niet als bij ons werkzaamheden die binnen een paar maanden klaar zijn. Nee, sommige projecten nemen jaren in beslag. Geen idee waarom dat zo is. Misschien hebben ze daar heel slechte wegen of zo, maar het is echt irritant.

In ons landje wordt natuurlijk ook af en toe aan de weg gewerkt, maar dat valt in principe mee. Tot nu toe. Kennelijk heeft nu iemand besloten om het Duitse voorbeeld te volgen. IJverig gaan we overal aan de slag op allerlei soorten wegen. Het maakt niet uit of het een gemeentelijke of provinciale weg is of de snelweg, alle wegen worden tegelijk aangepakt. Het duizelt je van alle borden. Omleiding zus en omleiding zo, ‘volg Z’, ‘volg A’, ‘volg G’. Door alle borden zie je de weg niet meer.

Ook in de buurt van ons dorpje wordt volop aan de weg gewerkt, waardoor ons dorpje op een soort eilandje is komen te liggen. Oftewel we kunnen bijna geen kant meer op, want de meeste wegen zijn afgesloten. Het is alleen nog omrijden. Hier op het platteland is omrijden niet even een andere straat pakken, want zoveel straten hebben we hier immers niet. Vaak is het een verdubbeling van het aantal kilometers. Op die manier leren we natuurlijk plekken kennen waar we normaal gesproken nooit zouden komen, maar leuk is anders.

Maar ook elders zijn ze overal bezig. Twee weken geleden kwamen we op donderdagavond met vrouwtje van de training uit Nieuwegein. We waren een keer vroeg klaar, dus zouden we vroeg thuis zijn. Voor ons een simpele weg: gewoon de A2 volgen en binnen no time zijn we thuis. In het begin ging alles prima, geen bijzonderheden. Ineens doken er echter borden op die aangaven dat de hele A2 afgesloten is. Het hele verkeer werd omgeleid via de A27 richting Breda/Gorinchem. We kwamen meteen in een enorme file terecht. Aangezien er ook nergens borden stonden met een omleiding, maakte vrouwtje van de opstopping gebruik om even onze Tomtom in de auto te programmeren. Die adviseerde na een aantal kilometers om de snelweg te verlaten en vervolgens rechts af te slaan. We kennen daar de weg niet, dus resteerde niets anders dan de Tomtom te volgen. We werden door een of ander stadje gestuurd, waar we nog nooit geweest zijn. Uiteindelijk werden we weer een snelweg op gestuurd, waar we meteen weer in een file stonden.

Stapvoets reden we telkens een paar meters. Na een paar minuten zei het vrouwtje ineens: ‘Meiden, hier zijn we net toch ook al geweest?’ ik keek uit het raam en ja hoor, dezelfde gebouwen dan een half uur geleden. Vrouwtje schakelde de reisplanner van haar mobiel in, want die weet meestal meer dan de Tomtom van de auto. Ook die stuurde ons bij dezelfde afslag weer van de snelweg af. Nu moesten we echter niet rechts, maar links afslaan. We werden door allerlei dorpjes gestuurd. Na verloop van tijd mochten we weer een snelweg op. En weer meteen file. Op een gegeven moment keken we rechts uit het raam. We konden het amper geloven, maar ja hoor, alweer dezelfde gebouwen die we al twee keer eerder hadden gezien. Vrouwtje was er echt helemaal klaar mee. ‘Meiden’, riep ze, ‘we gaan nu naar Gorinchem. Waar dat ligt weet ik en van daaruit zien we wel hoe we naar huis komen.’ Inderdaad, vrouwtje kende de weg naar Gorinchem en langs die weg kwamen we gelukkig weer thuis aan.

We hebben er echt begrip voor dat er af en toe aan de weg moet worden gewerkt. Maar moet dat dan echt altijd op alle plekken tegelijk?