Sinds lange tijd waren we gisteren weer een keer mee naar de sheltiewandeling van regio zuid. De laatste keer is inmiddels alweer een paar jaar geleden, wat erg jammer is. Meestal vindt die wandeling eind augustus plaats en valt altijd samen met de eerste wedstrijd na de zomervakantie. We moeten dan een afweging maken: gaan we de wedstrijd doen of gaan we mee wandelen. Meestal valt de beslissing dus uit ten gunste van de wedstrijd. Ook dit jaar stond de wandeling eigenlijk voor eind augustus gepland, maar om de een of andere reden moest die verzet worden naar eind september. Dat kwam voor ons nu een keer goed uit.
Net als de voorgaande jaren was het startpunt van de wandeling bij boer Bens in Herpen, waar de baasjes gezellig ontvangen werden met lekkere koffie en een versnapering. Net als altijd hadden de baasjes onderling een hoop te bespreken. De eerste baasjes van Sammy - Thea en Addie - waren er ook. Niet zo gek, want vrouwtje Thea organiseert de wandeling altijd. Haha. We vonden dat erg leuk voor Sammy, kon ze weer puppy herinneringen ophalen. Tja, die rekening hebben we echter kennelijk zonder Sammy gemaakt. Ze zag vrouwtje Thea en baasje Addie en wat doet ze? Verstopt zich onder een tafel. Tis toch niet normaal, of wel? Ik ben altijd erg blij als ik vrouwtje Joukje zie en Sammy slaat op de vlucht. Nou, onze nieuwe zus is soms toch echt apart. Ik snap er in ieder geval helemaal niets van.
Na de uitgebreide koffieronde kon de wandeling eindelijk van start gaan. Helaas zonder de baasjes van Sammy, voor wie zo'n wandeling op grond van hun gezondheid momenteel te veel was. Erg jammer. De vorige keren die we mee waren, was het een gezellige wandeling naar een plas en weer terug. Tussendoor werd regelmatig een stop ingelast om wat uit te rusten, bij te praten en om eventueel een paar foto's te maken. Was altijd erg gemoedelijk. Nu liep er iemand aan de voorkant om de route aan te geven en iemand aan de achterkant om de groep bij elkaar te houden. De dame aan de voorkant hield duidelijk van een beetje opschieten. Zodra iemand uit de groep ook maar een beetje achterliep, werd meteen geroepen dat we wel allemaal moeten opschieten, want om één uur moeten we weer terug zijn bij de boer. Voor mij voelde dat eerder als een oefening van het leger waar ze ook van discipline en opschieten houden, in plaats van een gezellige sheltiewandeling. Ik deed mijn best om mee te wandelen, maar dat tempo was voor mij niet haalbaar. Werd er doodmoe van. Uiteindelijk moest het baasje me op zijn arm nemen, was echt te veel voor mij.
 |
| Sammy 20 weken |
Ook bij de plas was de gezelligheid ver te zoeken. Een korte stop en weer verder, want ja, om één uur moesten we terug zijn bij de boer. Vrouwtje had haar camera meegenomen om wat leuke foto's te kunnen maken, maar daar was nauwelijks tijd voor. Helemaal bekaf kwamen we op tijd aan op het erf van boer Bens. Volgens de uitnodiging was er na de wandeling de mogelijkheid voor de baasjes om nog gezellig te lunchen. Er was echter een tweede groep bij de boer gekomen, die binnen al allemaal gezellig aan de lunch zaten. Geen ruimte en lunch meer voor onze baasjes. Waarom we eigenlijk om één uur terug moesten zijn snapte ook niemand echt, want voor ons was er geen ruimte meer. De meesten gingen nog even op het grasveld van de boer staan om wat bij te praten. Erg ongezellig allemaal. De vorige keer toen we daar waren, waren er overal hooibalen en kon je meedoen aan een seminar hoopers. Nu dus helemaal niets. Eerlijk gezegd waren we toch een beetje teleurgesteld. Hadden er meer van verwacht. Deze keer helaas ook maar weinig foto's van ons, want daar was immers geen tijd voor.
