Alles op zijn kop

Toen Ayda vorig jaar vier werd hoorde ik de baasjes ineens praten over een nieuwe pup. Ik dacht in eerste instantie dat ik dat niet goed hoor, want ik vind dat ik toch echt wel genoeg zusjes heb. Maar toen vrouwtje het goed aan mij uitlegde, begreep ik het iets beter. Het is niet zo dat je vandaag bij een fokker aanklopt en dat je morgen meteen een pup hebt. Meestal gaat daar heel veel tijd overheen vóór je eindelijk zo'n klein mormel in je armen mag houden. Daarna moet een pup natuurlijk eerst nog een hoop leren en groeien. Duurt ook weer heel lang. Dat is geen kwestie van weken of maanden, maar eerder van jaren, legde het vrouwtje uit. Oké, dacht ik, dat is fijn, dan hoef ik me daar momenteel niet druk over te maken. Laat het vrouwtje maar op zoek gaan naar een pup.

Eind mei lieten de baasjes ons ineens 's avonds alleen. Dat komt echt nooit voor. Zelfs overdag zijn wij maar zelden alleen, maar 's avonds nooit. Dat zette mij meteen aan het denken. Wanneer de baasjes zo stiekem doen, dan is er meestal iets aan de hand. En ja hoor, toen de baasjes uren later thuiskwamen roken ze naar andere honden. Al snel bleek dat ze inderdaad pups waren kijken. Die waren echter pas drie weken en daar viel nog niet zo veel te zien. Ruim drie weken later hadden ze de volgende afspraak bij de fokker. Die heeft een nest met maar liefst zeven pups: vier reutjes en drie teefjes. Van tevoren had de fokker al recente foto's van de dames gestuurd en los van elkaar waren beide baasjes meteen smoorverliefd op teefje twee geworden. Ik mocht meekijken en ik geef het eerlijk toe: teefje twee heeft wel iets. De baasjes gingen dus weer kijken of er echt een klik was met teefje twee en ja hoor. Kwamen thuis als twee verliefde tieners. Inmiddels heeft teefje twee ook een echte naam gekregen: ze gaat Sammy heten. Over anderhalve week mogen de baasjes haar komen ophalen. 

Dat kwam nu allemaal nogal onverwacht, want eigenlijk hadden we heel andere plannen. Vorig jaar is het ons zo goed bevallen in Funen op de Fionia Cup, dat we dit jaar weer naar Denemarken wilden. Deze keer echter niet naar Funen, maar naar Jutland, waar half juli de DAW-Cup plaatsvindt. Alles was al in kannen en kruiken. Huisje gehuurd, wedstrijd ingeschreven, zelfs twee t-shirts van de DAW-Cup besteld, die we tijdens de wedstrijd in ontvangst zouden nemen. Dat moest nu allemaal ongedaan gemaakt worden, want met een pup mag je immers niet naar het buitenland. Los daarvan zou dat natuurlijk veel te veel voor zo'n klein mormeltje zijn, zegt het vrouwtje. Alles werd dus gecanceld. De t-shirts kunnen gelukkig door iemand anders mee naar Nederland genomen worden. Straks loopt het vrouwtje dus met shirts van een wedstrijd rond waar ze nooit geweest is. Nu nog even goed uitrusten vóór dat kleine mormel komt.

Romy wordt tien

Met vier dames valt er bij ons natuurlijk heel vaak iets te vieren. Eerst de twee verjaardagen van Tosha en Ayda in februari, in april mijn verjaardag en als laatste de verjaardag van Romy, op 10 juni. Romy werd dit jaar al tien! 's Morgens hadden we geen tijd om dat uitgebreid te vieren. De verjaardag viel namelijk op een woensdag en dan ga ik met mijn vrouwtje hooperen. Iets dat ik overigens steeds leuker vind. 's Middags gingen we wel met zijn allen naar de Maas, waar we uitgebreid hebben gewandeld en gerend. Top dag dus weer. 

Zaterdags had het vrouwtje met Ayda wedstrijd in Someren. Over het algemeen is de wedstrijd binnen in de manege. Als er twee ringen zijn - hetgeen meestal het geval is - is er geen ruimte om binnen te zitten. Het vrouwtje moet dan samen met één of twee van mijn zussen in de auto bivakkeren. Om die reden blijven alle hondjes, die geen wedstrijd lopen, gezellig samen met de baas thuis. Nu vond de wedstrijd een keer buiten plaats. Je kon nu wel een tent opzetten, maar die stond aan de andere kant van de manege. Als vrouwtje met Ayda moet lopen en het baasje meegaat om te filmen, zouden wij dus helemaal alleen in de tent moeten zitten. Dat kunnen we heel goed, maar het probleem is dat daar ook heel veel toeristen rondlopen. Vrouwtje is toch een beetje huiverig dat wij een keer gestolen zouden kunnen worden. Tegenwoordig lopen immers heel aparte mensen rond. De keuze was dus snel gemaakt: ook deze keer bleven wij gezellig met de baas thuis en vrouwtje en Ayda gingen naar Someren. 

Nu was natuurlijk de vraag wie het vrouwtje en Ayda gaat filmen. Vrouwtje vindt het altijd fijn om een filmpje te hebben, want dan kan ze achteraf bekijken wat ze allemaal fout heeft gedaan. Al snel had ze iemand gevonden. Een kennis, die ook regelmatig door de baas en het vrouwtje wordt gefilmd. Samen keken ze of er tijd genoeg was om te filmen. Die kennis moest namelijk zelf ook lopen, maar zij loopt in de medium klasse en Ayda in de small. Er waren precies veertien combinaties tussen Ayda en de kennis. Volgens haar geen enkel probleem, want ze komt altijd vroeg naar de ring en kan filmen. 

Ayda en het vrouwtje moesten beginnen met een jumping en die ging helemaal geweldig. Foutloos! Vrouwtje kon dat amper geloven. Ze lopen zo vaak geweldige rondjes, maar telkens gaat één dingetje fout. En nu alles perfect. Het eerste u'tje van Ayda in graad 2. Toen vrouwtje met Ayda weer naar de auto wilde gaan, hoort ze ineens die kennis roepen. 'Hebben jullie al gelopen?', riep die dame in kwestie. 'Ja', zei het vrouwtje, 'we zijn net klaar.' 'Oepsie, ik ben vergeten om jullie te filmen.' Nou, ik ben er niet bij geweest, maar ik kan me het gezicht van het vrouwtje goed voorstellen. Toen ze dat thuis vertelde sprak haar gezicht in ieder geval boekdelen. Diepe teleurstelling. Later bleek ook nog dat Ayda niet alleen een foutloos rondje heeft gelopen, maar ook een eerste plaats en dus haar eerste winpunt. Toen was de teleurstelling compleet. Zo'n moment komt natuurlijk nooit meer terug. Ook al loop je daarna nog talloze foutloze rondjes, de eerste keer blijft iets bijzonders. Maar ja, het is helaas niet anders. Ayda mag nu in ieder geval meedoen aan het pre NK.