Toen Ayda vorig jaar vier werd hoorde ik de baasjes ineens praten over een nieuwe pup. Ik dacht in eerste instantie dat ik dat niet goed hoor, want ik vind dat ik toch echt wel genoeg zusjes heb. Maar toen vrouwtje het goed aan mij uitlegde, begreep ik het iets beter. Het is niet zo dat je vandaag bij een fokker aanklopt en dat je morgen meteen een pup hebt. Meestal gaat daar heel veel tijd overheen vóór je eindelijk zo'n klein mormel in je armen mag houden. Daarna moet een pup natuurlijk eerst nog een hoop leren en groeien. Duurt ook weer heel lang. Dat is geen kwestie van weken of maanden, maar eerder van jaren, legde het vrouwtje uit. Oké, dacht ik, dat is fijn, dan hoef ik me daar momenteel niet druk over te maken. Laat het vrouwtje maar op zoek gaan naar een pup.
Eind mei lieten de baasjes ons ineens 's avonds alleen. Dat komt echt nooit voor. Zelfs overdag zijn wij maar zelden alleen, maar 's avonds nooit. Dat zette mij meteen aan het denken. Wanneer de baasjes zo stiekem doen, dan is er meestal iets aan de hand. En ja hoor, toen de baasjes uren later thuiskwamen roken ze naar andere honden. Al snel bleek dat ze inderdaad pups waren kijken. Die waren echter pas drie weken en daar viel nog niet zo veel te zien. Ruim drie weken later hadden ze de volgende afspraak bij de fokker. Die heeft een nest met maar liefst zeven pups: vier reutjes en drie teefjes. Van tevoren had de fokker al recente foto's van de dames gestuurd en los van elkaar waren beide baasjes meteen smoorverliefd op teefje twee geworden. Ik mocht meekijken en ik geef het eerlijk toe: teefje twee heeft wel iets. De baasjes gingen dus weer kijken of er echt een klik was met teefje twee en ja hoor. Kwamen thuis als twee verliefde tieners. Inmiddels heeft teefje twee ook een echte naam gekregen: ze gaat Sammy heten. Over anderhalve week mogen de baasjes haar komen ophalen.
Dat kwam nu allemaal nogal onverwacht, want eigenlijk hadden we heel andere plannen. Vorig jaar is het ons zo goed bevallen in Funen op de Fionia Cup, dat we dit jaar weer naar Denemarken wilden. Deze keer echter niet naar Funen, maar naar Jutland, waar half juli de DAW-Cup plaatsvindt. Alles was al in kannen en kruiken. Huisje gehuurd, wedstrijd ingeschreven, zelfs twee t-shirts van de DAW-Cup besteld, die we tijdens de wedstrijd in ontvangst zouden nemen. Dat moest nu allemaal ongedaan gemaakt worden, want met een pup mag je immers niet naar het buitenland. Los daarvan zou dat natuurlijk veel te veel voor zo'n klein mormeltje zijn, zegt het vrouwtje. Alles werd dus gecanceld. De t-shirts kunnen gelukkig door iemand anders mee naar Nederland genomen worden. Straks loopt het vrouwtje dus met shirts van een wedstrijd rond waar ze nooit geweest is. Nu nog even goed uitrusten vóór dat kleine mormel komt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten