Hindeloopen

Helaas was het vandaag alweer zover: de laatste dag van onze vakantie in Friesland is aangebroken. Op zo'n laatste dag wil je natuurlijk nog een keer iets bijzonders doen. Tijdens onze vakanties in Friesland zijn we al zoveel prachtige dingen tegengekomen, dat de keuze niet makkelijk was, maar één locatie vonden we toch allemaal echt de moeite waard om een tweede keer te bezoeken: Hindeloopen. 

Zoals ik gisteren al vertelde is het weer inmiddels veranderd. Het is nogal fris en het waait. Ook zeggen de weersvoorspellingen dat er af en toe een buitje kan vallen. De baasjes hadden daarom hun regenjas ingepakt, want die willen altijd op het ergste voorbereid zijn. We waren nog niet zolang onderweg, toen het ergste al realiteit werd. Het viel ineens met bakken uit de hemel. Nou, daar hadden we geen rekening mee gehouden. Beetje regen vinden we niet erg, maar dat was meer een soort stortdouche. Vind het niet zo leuk als mijn vacht drijfnat wordt. Gelukkig was het bijna droog toen we eindelijk in Hindeloopen arriveerden. 

In tegenstelling tot de vorige keer was het nu behoorlijk druk. Hele ladingen met toeristen. Toen het weer begon te regenen zag je al die mensen naar een restaurantje vluchten. Ook wij besloten om even pas op de plaats te maken en ons uitstapje met een rustpauze te beginnen. Daarna was de regen gelukkig weggetrokken en konden we op ons gemak rondlopen. Blijft een prachtig stadje met mooie huizen en een prachtige ligging aan het IJsselmeer, dat je vanaf de dijk mooi kunt zien. Helaas waren er nu geen schapen langs de dijk. Die moesten allemaal door het droge weer weg, want die zouden de dijk kapotmaken. Erg jammer!

Als wij zo met de baasjes ergens lopen waar andere mensen zijn, krijgen we vroeg of laat reacties. Sommigen kijken alleen, anderen zeggen iets. Tja, en soms kunnen blikken ook veel zeggen. Veel mensen die we tegenkwamen keken ronduit onvriendelijk, alsof ze ons de lucht niet gunnen om adem te halen. Echt zo'n afkeurende blik. Anderen werden juist heel blij van ons en vonden het zo leuk dat wij met zijn vijven zijn. 

Bij een fontein kwamen we een ouder stel tegen, dat ons eerst een poosje nauwkeurig in de gaten hield. Op een gegeven moment vroegen ze of wij allemaal van de baasjes waren. Ja hoor, allemaal. 'Dat is zeker veel werk', zeiden ze vervolgens. Vrouwtje zei dat dat allemaal reuze meevalt. Ach, arme mensen, die wisten duidelijk niet hoe het is om een hond te hebben. Vrouwtje vindt het juist erg leuk om ons te kammen en wij vinden het hartstikke leuk om ons te laten kammen. Dat stel was er echter duidelijk niet van overtuigd, je zag ze echt denken. 'Kan je de honden ook scheren?', vroeg meneer. Zei meneer nu 'scheren'? Had ik dat goed gehoord? Ja hoor, kennelijk wel, want ik hoorde het baasje een hele uitleg geven over vachtverzorging van een sheltie, waarin onder andere aan de orde kwam dat wij niet geschoren worden. Ahh, gelukkig. Blijkbaar ging na de uitleg van de baas een soort knopje bij dat stel om. 'Zijn de honden ook voor de verkoop?' Oei, wilden ze nu één van ons kopen? Alsjeblieft zeg. Nadat de baasjes uitgebreid uitgelegd hadden dat wij absoluut niet te koop zijn, trok dat stel eindelijk verder. 

Tja, en dat was dus onze vakantie in Friesland. Morgen weer naar huis, waar we de vakantie rustig voortzetten. Hopelijk zonder mensen die ons willen scheren. Bedankt baasjes voor de fijne dagen en een hele grote dank aan vrouwtje Joukje voor het organiseren van de wandelingen. We hebben er erg van genoten.

Appelscha, Oudega en Woudsend

Voor gisteren stond weer een wandeling gepland met vrouwtje Joukje en vriendin Gonny. Deze keer niet op het landgoed, maar in het bos van Appelscha. De baasjes hadden afgesproken bij een restaurant, waar eerst koffie werd gedronken en taart werd gegeten. Daarna kon de boswandeling van start gaan. Na een stukje gewandeld te hebben kwamen we een zandvlakte tegen waar we ook los mochten. Nou, dat was natuurlijk ontzettend leuk. In het bos zelf moesten we aan de riem, maar dat was geen probleem. Was een erg leuk en rustig bos, we hebben gewoon van de wandeling genoten. Na afloop gingen de baasjes alweer in het restaurant zitten, deze keer om te lunchen. 'Ochtends was het vrij rustig geweest in het restaurant, maar nu was het erg druk. Schijnt een geliefde plek te zijn bij toeristen dat Appelscha. Was een heel fijn uitstapje, waar we allemaal van genoten hebben. 

Na wat in het huisje uitgerust te hebben, was het voor Sammy weer tijd voor de puppyles. Vrouwtje volgt zo'n online puppycursus, die ook erg praktisch is voor onderweg. Je kan die cursus immers overal volgen, het enige wat je nodig hebt is internet. Ze zijn inmiddels bij het hoofdstuk van het dood speeltje. Dat wordt op een afstand neergelegd en vervolgens moet puppy daar naartoe lopen. Nou, dat hoef je Sammy geen twee keer te vertellen. Hup en ze gaat er al op af. Het speeltje apporteren hebben ze ook al gehad. Doet ze ook perfect. Eigenlijk doet ze alles super. Vrouwtje hoeft het slechts één keer te laten zien en ze weet het al. Tja, toch een modelpup!

Romy mocht een soort hoopers doen, maar dan voor gevorderde. Vrouwtje en Romy hebben ontdekt dat je helemaal om het huis heen kunt rennen. Ik weet niet wie van die twee gekker is: mijn gekke zus of het vrouwtje. Of ze rennen allebei tegelijkertijd dezelfde kant op, of vrouwtje stuurt Romy de ene kant op en rent zelf de andere kant op. Ze schijnen dat allebei geweldig te vinden. Vanuit het huisje lijkt het meer op een formule 1 wedstrijd. Hup, daar komt de een, hup, daar komt de volgende. Duidelijk een geval van te veel energie die twee. 

Om ook buitenshuis wat energie kwijt te raken gingen we vanochtend weer naar ons strandje in Oudega. Altijd leuk, alhoewel het weer inmiddels erg is veranderd. Toen we een paar dagen geleden hier waren, was het prachtig zonnig weer. Eigenlijk al een beetje te warm. Nu stond er een stevige wind en was het eerder aan de frisse kant. Ons maakt het allemaal niet uit. We hebben op het strand gerend en op het gras, met vrouwtje op het gras zitten knuffelen en een beetje rondgekeken. 

Daarna gingen we naar Woudsend, een dorpje tussen Heeg en Balk. Het is hier in Friesland niet zo makkelijk met de dorpen en steden. Bij ons in het zuiden zijn dorpen over het algemeen heel makkelijk van steden te onderscheiden, want dorpen zijn veel kleiner. Hier ligt dat anders. Zo is Woudsend een dorp en Sloten een stad, terwijl Woudsend veel meer inwoners heeft dan Sloten. Voor ons nogal verwarrend. 

Je kan de elf stegen tocht lopen door het dorp. Dat hebben we maar niet gedaan. Sammy had al op het strand gerend, dat zou toch een beetje te veel voor haar zijn. In plaats daarvan gingen we op zoek naar een terrasje, waar de baasjes konden lunchen. Dat was ook snel gevonden, heerlijk aan het water, waar continu boten langskwamen. Dat verveelt niet zo gauw, dus we bleven daar maar even zitten om volop te genieten. Leuk dorpje dat Woudsend en zeker de moeite waard. 

De Kruidenhof en Makkum

Na dat zwemdrama bij de Swettepoel kozen de baasjes gisteren voor een veiliger uitstapje. We gingen naar 'De Kruidhof' in Buitenpost. Ze hebben daar geen eigen parkeerterrein, dus moesten we parkeren bij het station dat in de buurt ligt. Was weer leuk voor Sammy, die zodoende meteen kennis kon maken met naderende treinen. Vreemd genoeg vond ze dat helemaal niet eng. Van boormachines en hamers moet ze niets hebben, maar treinen zijn kennelijk leuker. Erg veel was daar helaas niet te zien. De meeste bloemen en kruiden waren inmiddels uitgebloeid. In het hele park was er ook hooguit een handje vol met mensen. Wel hadden ze binnen een leuke tentoonstelling over de ontwikkeling van de mensheid, was interessant om te zien.

Vandaag stond een bezoek aan Makkum op het programma. Het is alweer tien jaar geleden dat we daar met puppy Romy op de camping zaten. Vrouwtje heeft er echt naar uitgekeken, want ze wordt nogal depri van het landgoed waar we nu verblijven. Het is allemaal erg netjes op dat landgoed, ontzettend rustig, maar er is helemaal niets te doen. Alle percelen zijn omheind door middel van meterhoge hagen, waardoor je het gevoel krijgt dat je door een soort buis loopt. Je komt ook nagenoeg niemand tegen als je over het landgoed wandelt, dat is echt erg vreemd. Ook de mensen gedragen zich apart. De meesten komen, zetten hun auto neer, gaan het huis binnen en verder zie je ze niet meer tot ze weer vertrekken. Geen idee wat die mensen de hele dag uitspoken. Het enige restaurant is van maandags tot donderdags gesloten, dus ook daar valt niets te beleven. 

Hondenstrand Makkum

We hebben al meerdere keren over het landgoed gewandeld om te kijken wat hier allemaal voor huizen staan. Het deel, waar wij zitten, is al iets ouder. Daar heb je ook de echte camping, waar mensen met een tent, camper of caravan staan. De afgelopen jaren is het landgoed echter steeds verder ontwikkeld. Zo heb je bijvoorbeeld gedeeltes met boerderijhuizen en landhuisbungalows. Als je daar doorheen loopt denk je echt niet dat je op een camping zit. Dat is een soort villawijk. Gigantisch grote huizen op enorme percelen. Vrouwtje zegt dat je daar met tien tot twaalf personen kunt verblijven. Hebben daarom ook meerdere badkamers en wc's. Daar mogen echter geen honden verblijven. Nou prima dan, wij hoeven toch geen talloze badkamers. Je kunt daar ook echt overal een speld horen vallen, zo rustig is het daar. Begrijp me niet verkeerd, we zijn ontzettend op rust gesteld, maar dat is te veel van het goeie. Je hoort niet eens de vogeltjes fluiten. Het voelt eerder zo alsof wij de enige levende wezens op aarde zijn. Vrouwtje had dus dringend wat reuring nodig, anders zou ze helemaal gek worden, zei ze. 

Als eerste gingen we naar het hondenstrandje in Makkum. Tien jaar geleden was dat gebied nog volop in ontwikkeling, nu is het af. Echt prachtig geworden. Je kan daar heerlijk wandelen. Het strandje zelf is weliswaar erg klein, maar voldoende. Daarna gingen we naar het mensenstrand van camping 'De Holle Poarte', waar we toen heel wat afgewandeld hebben iedere avond. Op het strand zelf zijn we in de zomer helaas niet welkom, maar via een betegeld pad konden we toch van het water en het uitzicht genieten. Het was daar gezellig druk, restaurantjes, terrasjes, winkeltjes, en mensen die zich gedroegen als vakantiegangers. Binnen een paar minuten zag je mijn vrouwtje weer helemaal opfleuren. Ze vindt het geweldig om gewoon op zo'n terrasje te zitten en mensen te observeren. Dat is namelijk ook iets wat we thuis niet hebben. Bij ons is het ook allemaal erg rustig en kom je maar zelden iemand tegen. 

Daarna hebben we nog een rondje camping gedaan om te kijken of we het huisje waar we toen gezeten hebben kunnen terugvinden. Het baasje liep er zo naartoe. Nou, dat is knap dat hij dat na tien jaar zo feilloos weet te vinden. Ik moet het vrouwtje overigens gelijk geven. Op die camping heerst een heel andere sfeer. Een gezellige vakantiesfeer, waar je af en toe ook mensen tegenkomt. Het was daar geenszins luidruchtig, was ook gewoon stil, maar niet zo benauwend rustig. Jammer dat hier slechts twee hondjes in een huisje toegestaan zijn, anders had het vrouwtje hier meteen weer iets geboekt. 

Sneekermeer en Swettepoel

De laatste jaren hebben we al aardig wat van Friesland mogen zien. Naast het strandje in Oudega vonden we altijd de Friese meren erg leuk. Hier zie je namelijk vaak veel zeilschepen, het ene groter dan het andere. Dat is iets wat we thuis niet hebben, want op de Maas kom je over het algemeen geen zeilschepen tegen. Alleen grote schepen die een hoop lawaai maken. Voor ons is dat dus echt vakantie en genieten. Zes jaar geleden - toen Tosha pup was - waren we een keer aan het Sneekermeer, waar het echt wemelde van de zeilschepen. Vrouwtje heeft toen van ons drieën een prachtige foto gemaakt, met op de achtergrond het Sneekermeer en de zeilschepen. Die foto vond ze zo mooi dat ze die op canvas heeft laten afdrukken. Die hangt bij de baasjes in de huiskamer boven de piano van het vrouwtje. Vandaar dat die locatie ook vandaag weer op het programma stond.

Toen we daar arriveerden werden we echter snel verrast. Nagenoeg geen mensen en ook geen zeilboten. Op het terras van het restaurant waren we zo'n beetje de enige gasten. Wat een verschil met zes jaar geleden, toen moesten we zelfs op een tafeltje wachten, zo druk was het toen. Er waren wel een paar bootjes, maar die hadden geen zeilen. Was niet onaardig om te zien, maar was toch niet hetzelfde. 

Ook nu had vrouwtje de camera meegenomen in de hoop om wederom zo'n prachtige foto van ons te maken. Nou zeg, dat was wat. Onze nieuwe zus weet nog niet zo goed wat zitten en blijven is. Zitten kan ze inmiddels wel netjes, maar het duurt maar even of ze loopt alweer weg. Dat schiet natuurlijk niet echt op. Wij raakten daardoor allemaal in de war en vergaten dat we eigenlijk moesten blijven zitten. Nou, de chaos was compleet. Het baasje probeerde ons meerdere keren te laten zitten, maar iedere keer was Sammy de boel weer aan het verzieken. Dus helaas geen prachtige foto van ons allemaal aan het Sneekermeer. Alleen een soort herhalingsfoto van zes jaar geleden met Romy, Tosha en mij. 

Aangezien op die locatie niet zoveel te zien was, gingen we verder naar het volgende adres op het lijstje: de Swettepoel, gelegen tussen Broek en Goingarijp. Volgens de site van DoggyDating een prachtig losloopgebied voor ons hondjes. Dat bleek ook te kloppen, we mochten los. Ook zou daar een klein strandje zijn waar we het water in konden. We hadden echter nog niet lang gelopen toen ineens een groepje fietsers achter ons aankwam. Die mensen keken helemaal niet vrolijk toen ze ons los zagen lopen. Het duurde natuurlijk ook even voor we allemaal aan de kant waren. Die mensen begonnen steeds lelijker te kijken. Nou zeg, wat is dat dan? Het is toch een losloopgebied? Dan moet je toch rekening houden met loslopende honden, of zie ik dat nu verkeerd? Nadat de fietsers vertrokken waren gingen we verder wandelen. Een paar minuten later weer precies hetzelfde: weer zo'n groepje fietsers. Ook die keken weer erg lelijk. Zo bleef het maar doorgaan. Uiteindelijk heeft het vrouwtje ons weer aan de riem gedaan, want dat was op die manier niet te doen. Op een gegeven moment zagen we een smaller pad aan de zijkant waar we in zijn gegaan in de hoop daar geen fietsers tegen te komen. Dat was een goede gok. Hier geen fietsers, maar wel een groepje bejaarden op scootmobiels. Die vonden ons gelukkig allemaal leuk en wilden ons zelfs aaien. Je schijnt dus ook nog aardige mensen op deze wereld te hebben. 

Eigenlijk waren we hier gekomen voor het strandje, niet zozeer om een hele wandeling te maken, want dat is voor Sammy toch een beetje te veel. Maar nergens konden we iets van een strandje ontdekken. Ineens zagen we een inham, dus misschien lag het strandje daar verstopt. Daar stond wel een bankje, maar verder niets. Terwijl wij vier grote meiden allemaal even stonden uit te rusten, nam puppy Sammy ineens een sprint en springt de Swettepoel in. En toen was ze weg, helemaal verdwenen. Het water was hartstikke groen, je zag helemaal niets. Onze mondjes vielen open, we staarden allemaal op het water in de hoop dat er een wonder zou gebeuren. Na een paar seconden zagen we ineens beweging in het water. Daar zwom zo'n groen ding in het water, meer zagen we niet. Het baasje stond direct naast de oever. Hij pakte dat groene ding en dat bleek gelukkig onze Sammy te zijn. Jeetje zeg, ik dacht dat ik al alles meegemaakt heb wat je met een pup kan meemaken, maar die pup slaat echt alles. Echt niet goed voor mijn hartje dat soort escapades. Ze zag er uit als een soort alien, overal groen. En de geur was onbeschrijfelijk. Gelukkig waren we al in de buurt van de auto, waar altijd handdoeken liggen. Het afdrogen hielp echter niet veel. Sammy bleef gewoon groen. Terug in het huisje moest dan ook meteen een douchesessie worden gehouden om haar weer enigszins netjes te krijgen. Vrouwtje moest flink schrobben, want dat spul liet zich niet zomaar verwijderen. Tjonge, jongen, ik maak wat mee. 

Mirnser Klif, Oudega, Langweer

Vrouwtje gaat altijd vóór we op vakantie gaan uitgebreid op internet op onderzoek uit naar welke locaties de moeite waard zijn om te bezoeken. Je hebt talloze sites die van alles als bezienswaardigheid aanprijzen. Onder andere werd op diverse sites 't Mirnser Klif genoemd, waar je absoluut naartoe moet. Volgens alle sites is dat HET strand aan het IJsselmeer, dat je echt niet mag missen, met heel spectaculaire uitzichten. Onze verwachtingen waren dus enorm hoog. Toen we daar aankwamen zagen we heel veel gras, een gebouwtje, en daarachter strand. Op een groot bord, dat direct bij de ingang van het gebied stond, waren allerlei verboden opgesomd. Onder andere was het voor honden verboden om het strand te betreden. 

Nou, het vrouwtje had dat eigenlijk kunnen weten. Veel van die dingen die op internet als spectaculair worden omschreven zijn niet echt de moeite waard. We hebben dat al zo vaak meegemaakt. In de Auvergne hebben we een aantal van de zogenaamde mooiste dorpen van Frankrijk bezocht, waar we helemaal niets moois aan vonden. Een dorpje verderop werd nergens vernoemd, maar dat was prachtig. Dus geen idee hoe die dingen op het net terecht komen en wie die lijsten opstelt. Wij hebben in ieder geval een andere mening over dat soort dingen. 

't Mirnse Klif

Net als altijd hebben we er het beste van gemaakt. Voor het strand lag een hele brede groenstrook, waar wij ook erg fijn konden rennen. Daar mochten we allemaal even van de riem af. Zodoende hebben we een heel stuk gewandeld dan wel gerend. Was erg leuk. Na uitgerend te zijn stapten we weer de auto in om naar de volgende locatie te gaan: 't Rode Klif. Hier is echter alleen het vrouwtje even uitgestapt om rond te kijken en een paar foto's te maken, want voor ons viel daar kennelijk niet echt iets te doen. 

Uitzicht vanaf 't Rode Klif

Vervolgens gingen we naar een locatie die bij ons allemaal altijd erg hoog op het verlangenlijstje staat als wij in die regio in Friesland vertoeven: het strandje in Oudega. Ook niet erg groot, maar wel erg leuk en altijd gezellig. Bovendien heeft mijn vrouwtje iets met dat dorp. Toen we er tien jaar geleden voor het eerst waren, was ze op slag smoorverliefd. Net iets groter dan ons eigen dorpje, mooie huizen, en overal water waar in de zomer veel bootjes te zien zijn. Mochten de baasjes ooit besluiten om naar Friesland te verhuizen, dan gaan we ongetwijfeld ergens in de buurt van dat dorp wonen. Hier werden we ook absoluut niet teleurgesteld. Het strandje was nog steeds prachtig en het was heerlijk rustig. Was weer echt genieten. Ik hoop dat we daar tijdens onze vakantie nog een keer zullen komen. 

Strandje Oudega

Voor vandaag stond iets anders op het programma: namelijk een wandeling met vrouwtje Joukje. Toen zij hoorde dat wij onze vakantie in Friesland zouden doorbrengen heeft zij samen met vriendin Gonny een hele wandeling opgezet. Zo lief van die twee dames om zoiets te organiseren. Ook twee andere vriendinnen vonden het leuk om mee te wandelen, dus het was een gezellige boel: negen baasjes en maar liefst veertien shelties. De wandeling bestond uit een rondwandeling van zo'n vijf kilometer op landgoed Eysinga State. Haha, ja, dat was een verrassing. Toen de dames op zoek gingen naar een geschikte wandelroute wisten ze nog niet dat wij juist op dat landgoed zitten. Maar dat was helemaal niet erg, want we zijn immers niet bekend in de regio, dus voor ons was het een verrassing.

We hadden met zijn allen afgesproken op de parkeerplaats van het landgoed. Zoals gebruikelijk vond er eerst een uitgebreide begroeting plaats, althans dat was de bedoeling. Onze nieuwe zus Sammy dacht daar echter anders over. Ze vond alle mensen en honden erg suspect en verstopte zich onder een auto. Nou zeg, dat is echt een aparte. Zo'n gevalletje hebben we nog nooit gehad. Thuis zo'n groot mondje, maar zodra we elders zijn is daar niets meer van te merken. Na verloop van tijd werd ze gelukkig toch iets nieuwsgieriger en konden we ons allemaal op de begroeting concentreren. Ik kende diverse hondjes: mijn broer Macho en mijn zus Daisy, Nanook, de halfzus van Thosha en pup Velora kennen we van wedstrijden. En natuurlijk ons vrouwtje Joukje. Altijd leuk om haar weer een keer te zien. 

Het was een erg leuke wandeling door het bos. Halverwege gingen we pauzeren. De baasjes werden getrakteerd op zelfgebakken Oranjekoek, die de baasjes nog niet eerder op hadden. Naar ik begreep was die erg lekker. Ook was er koffie. Voor ons had het vrouwtje vers water meegenomen, dat ook heerlijk was. Naarmate de wandeling vorderde begon ook Sammy aan de andere mensen en honden te wennen. Af en toe heeft ze meegewandeld, de rest van de wandeling mocht ze uitrusten op de arm van het vrouwtje. Na de wandeling stapten alle baasjes in hun auto en gingen we met zijn allen naar Langweer, waar de baasjes gingen lunchen. Was echt een super dag. Ontzettend van genoten. 

Sint Nicolaasga, Lemmer en Sloten

De komst van Sammy zette een dikke streep door onze vakantieplannen. Al snel kwam dan ook de vraag wat we nu eigenlijk in de zomer moeten doen. Vrouwtje had een leuk idee. We gaan eind augustus naar de Opaalkust in Frankrijk. De baas wil daar al heel lang naartoe. Er werd een huisje geboekt, vrouwtje zocht naar leuke bezienswaardigheden en iedereen was blij. Tot vrouwtje op een dag op internet las dat daar in de zomer heel vaak uitbraken van parvo voorkomen. Nou, dat moeten we zeer zeker niet hebben, vooral niet met een pup. De hele reis werd dus weer gecanceld. Toen hebben de baasjes besloten om naar een bestemming te gaan waar we altijd met onze pups naartoe gaan, namelijk naar Friesland. Altijd mooi en gezellig. 

Huisje nummer 57

Gisteren vertrokken we met zijn allen naar Sint Nicolaasga, waar we een huisje gehuurd hebben op landgoed Eysinga State. De rit verliep rustig en na ongeveer twee uur kwamen we aan. Onze eerste indruk van zowel het landgoed als het huisje waren meteen positief. Erg rustig hier, alles ziet er netjes uit en ook het huisje is prima. Heeft zelfs een grote tuin rond om het huis, waar we heerlijk kunnen spelen. En het heeft iets waar vrouwtje helemaal gek op is: een bedstee. Die hebben we al zo vaak in al die openluchtmusea gezien. Was toch stiekem een droom om een keer zelf in zo’n bedstee te mogen slapen. Wij vonden dat wel allemaal een beetje raar dat ons vrouwtje ineens in zo’n kast verdween om te gaan slapen, maar goed, als zij dat leuk vindt.

15 weken

‘s Ochtends was er dan helaas meteen paniek in de tent en dat kwam door mij. Zodra wij horen dat het vrouwtje wakker is, komen we meteen met zijn allen aangerend om haar vrolijk te begroeten. Iedereen kwam, behalve ik. Vrouwtje sprong haar bedstee uit en ging op zoek naar mij. Binnen een paar seconden had ze de hele benedenverdieping geïnspecteerd. Niets. In paniek rende ze naar boven. Om te voorkomen dat wij naar boven gaan, hadden de baasjes ‘s avonds een paar tassen voor de open trap gezet. Ze verwachtte dus eigenlijk niet om mij boven aan te treffen, maar toch even checken. Ook daar was ik echter niet. 

Weer terug beneden trok vrouwtje in blinde paniek de gordijnen open en daar stond ik. Helemaal ingeklemd tussen de ruit en de radiator. Wilde alleen een blik op onze prachtige tuin werpen. Wist ik veel dat ik klem zou komen te zitten. Ik kon niet meer vooruit en niet meer achteruit. Normaal ben ik een hele brave meid, zo’n onzin is eerder iets voor mijn zussen. Dus ik schaamde me diep en durfde niet te piepen. Had wel erg te doen met mijn vrouwtje. Toen ik haar zo paniekerig zag, schaamde ik me nog meer. Gelukkig kon ze mij heel snel uit die benaderde situatie bevrijden. Sorry vrouwtje, zoiets ga ik niet meer doen. Een paar uur later kwam overigens Romy op precies dezelfde manier vast te zitten. Wat een stomme situatie. Wie zet ook een radiator op zo’n manier voor een raam. 

Sloten

Na het ontbijt was het tijd voor ons eerste uitstapje, dat naar het strandje Lemmer ging. Zes jaar geleden waren we daar al een keer met Tosha geweest. Vrouwtje had daar kennelijk erg goede herinneringen aan en dacht dat dat echt leuk voor ons zou zijn. Vanaf de parkeerplaats moesten we een heel eind lopen om bij het hondenstrandje te komen. Dat viel al behoorlijk tegen. Het strandje zelf bestaat slechts uit een paar vierkante meters oppervlakte. Echt belachelijk, want daar is enorm veel strand waar overigens nagenoeg niemand zat. Maar ja, dat gedeelte is verboden voor ons. We hebben een beetje gerend en gespeeld, wat erg leuk was. Al snel kwamen er echter meerdere baasjes met grote honden, die niet al te vriendelijk eruit zagen. Hoogste tijd voor ons om te vertrekken. Volgende keer toch liever naar een ander strandje.

Daarna hebben we een bezoek gebracht aan Sloten, waar we volgens het vrouwtje ook al eerder waren geweest. Dat schoot haar spontaan te binnen toen we de parkeerplaats op reden. Raar op welke manier zij zich soms dingen weet te herinneren. Gelukkig is Sloten erg klein, we hoefden dus niet meer veel te lopen. Vanaf de parkeerplaats een paar meter naar het dichtstbijzijnde terras, waar de baasjes uitgebreid geluncht hebben, daarna nog een kort rondje en weer terug naar het huisje. Gelukkig hebben we momenteel ook perfect vakantieweer: niet te warm en niet te koud en droog. Ben benieuwd wat we morgen gaan doen.

En doei!!!

Eind juli zaten we met zijn allen rustig in de woonkamer toen we ineens een ping hoorden van de telefoon van het vrouwtje. Dat komt wel vaker voor, dus gingen we daar niet echt aandacht aan besteden. Vrouwtje werd wel snel nieuwsgierig en besloot om te kijken wie haar een bericht had gestuurd. Ik zag het al meteen, dat was geen bericht waar het vrouwtje blij van werd. De tranen stonden meteen in haar ogen. De trainster van de hondenschool in Nieuwegein liet weten dat ze met lesgeven stopt. Nou, die kwam wel even binnen!

Sammy 13 weken

In september is het precies twaalf jaar geleden dat ik samen met mijn vrouwtje bij die hondenschool ben begonnen. Eerst bij de beginners agility, daarna hebben we de gevorderden gedaan en vanaf het lenteseizoen 2016 zaten we in de wedstrijdgroep. Nagenoeg iedere donderdagavond stapten we in de auto om naar Nieuwegein af te reizen. Dat deden we altijd met heel veel plezier. Een les missen vonden we niet leuk, die sloegen we alleen over als het echt niet anders kon. Een tijdlang heb ik daar samen met Ayda getraind, sinds ik ermee gestopt ben gaat ze in haar eentje met het vrouwtje trainen. Tja, en nu is het zomaar ineens afgelopen. Dat is amper te bevatten. Geen opvolger, dus dat was het.

14 weken

Toen wij tien jaar geleden in de wedstrijdgroep begonnen hadden we twee groepen met telkens zes combinaties. De small en medium hondjes zaten in het eerste uur, de intermediate en large honden in het tweede uur. Een paar jaar geleden stopten bijna alle trainers van de beginners en gevorderden groepen. Echte trainers werden niet gevonden, dus werden de trainingen overgenomen door mensen zonder enige ervaring in de sport. Na afronding van die twee cursussen konden die combinaties vaak bijna niets en mochten dus ook niet doorstromen naar de wedstrijdgroep. Die werd daarom steeds kleiner, want als iemand stopte werd de plek niet zomaar door iemand anders ingevuld. De laatste jaren was nog een groepje van zes combinaties over. Daarvan wilden nu ook drie stoppen. Echt zo jammer. We hadden altijd zoveel lol. Afgelopen donderdag zou nog een afscheidstraining plaatsvinden, maar helaas ging die door de tropische temperaturen niet door. Vrouwtje is echt helemaal depri, ze kan dat nog steeds niet bevatten. 

Momenteel heeft vrouwtje natuurlijk nog de handen vol aan Sammy, die moet nog een hoop leren. Een van de dingen die nu op het programma stonden, was Sammy los laten lopen. Dat is iets dat vrouwtje altijd erg spannend vindt, want je weet immers nooit hoe een pup op de ongekende vrijheid reageert. De ervaringen met de tuin zijn niet altijd veelbelovend, vooral niet sinds ze de tunnel ontdekt heeft. Die vindt ze gewoon fantastisch. Kan er geen genoeg van krijgen. Als zij dus in haar kop heeft dat ze nu door de tunnel wil racen, kan je roepen tot je een ons weegt. Onze pup heeft daar geen boodschap aan. We waren dus benieuwd hoe dat met het loslaten in een andere omgeving zou gaan.

Net als altijd gingen we naar de Maaspoort in Den Bosch, waar je een omheind veldje hebt waar honden los mogen lopen. Gistermiddag gingen we daar dus met zijn allen naartoe. In het begin wachtten wij met het baasje op een afstand van dat veldje, zodat vrouwtje eerst in haar eentje met Sammy aan de slag kon. Dat ging prima. Sammy maakte geen misbruik van haar vrijheid en kwam meteen toen ze geroepen werd. Ook toen wij erbij mochten waren er geen vervelende gebeurtenissen. Sammy heeft een beetje met ons gerend en liet zich na afloop gewoon aanlijnen. 

Vanmiddag waren de baasjes samen met Ayda en Sammy naar de Maas om wederom het loslopen te oefenen. Daar is weliswaar ook een omheining, maar die is niet dicht. Bovendien heb je daar ook verleidelijke dingen zoals het strand, het water, en er komen ook mensen met honden. Maar ook dat verliep allemaal prima. Prima, toch? Als het zo blijft zijn we er echt blij mee.

Sokkendrama

Net als al onze andere pups moet ook Sammy socialiseren. Dat is erg belangrijk, want vrouwtje wil Sammy rustig aan alles laten wennen, zodat ze later niet bij alles in de stress schiet. Vrouwtje gaat met alle pups min of meer hetzelfde doen. Eerst wennen aan de geluiden in onze straat en de nabije omgeving, kennis maken met alle boerderijdieren, naar het dierentuintje, winkeltjes, een keertje naar de stad, enzovoort. Helaas moesten de plannen met Sammy continu worden aangepast in verband met het weer. Het is namelijk nog steeds tropisch heet met temperaturen van soms wel 38 graden. Overdag liggen we het liefst met zijn allen op de koele tegels en bewegen zo min mogelijk, want het is echt niet om uit te houden. Met zo'n weer ga je met zo'n puppenkind natuurlijk niet even naar een stad of iets dergelijks. Overdag was vrouwtje met Sammy al een paar keer naar een tuincentrum, de Welkoop en de dierenzaak. Toen het iets koeler was, waren ze ook een keer naar het dierentuintje in Hedel. Net als Romy was Sammy meteen fan van de alpaca's, de eendjes daarentegen vond ze doodeng. Raar!

Nu kwam ineens een mogelijkheid van socialisatie die wij allemaal nog niet meegemaakt hadden: rondsnuffelen in een warenhuis. Eigenlijk was dat min of meer onvrijwillig. Mijn vrouwtje is helemaal gek op breien. Ze breit van alles: truitjes, vestjes en sinds kort ook sokken. Sinds de ontzettend leuke breiwinkel in Zaltbommel de deuren heeft gesloten, bestelt ze regelmatig garens bij een online winkel. Tot nu toe ging dat altijd prima. Garen kiezen, bestellen, en meestal wordt het al de volgende dag geleverd. Een paar dagen geleden zag vrouwtje een geweldige aanbieding op die online site: een pakket met acht verschillende kleuren sokkenwol voor bijna de helft van de prijs. Vrouwtje was meteen verliefd op de kleuren, allemaal vrolijke bonte kleuren. Vóór we het wisten had ze al op de bestelknop gedrukt.

De volgende dag arriveerde het pakket. Vrouwtje werd helemaal hyper, pakte meteen de schaar om het pakje te openen. Direct na het openen zag ik de mond van het vrouwtje van verbazing en grenzeloze teleurstelling opengaan. Toen ze me liet zien wat ze ontvangen had snapte ik haar reactie pas. In plaats van prachtige kleurtjes lagen in het pakket acht nogal kleurloze bollen wol. De voornaamste kleur was grijs. Nou, dat leek echt helemaal niet op de prachtige bollen wol die zij besteld had. Die wol was ook in de reclame, maar was een heel ander merk. Gelukkig kon dat allemaal snel worden opgelost. De winkel stuurde meteen een pakje met de goede sokkenwol. Maar ja, het verkeerde pakje moest nu nog wel terugbezorgd worden. Dat klinkt makkelijk, maar in de praktijk valt dat allemaal vies tegen. 

Je hebt hier in de regio veel punten waar je een pakje kunt ophalen, maar bijna niets waar je pakjes weer kunt inleveren. Na wat zoeken op internet bleek dat er in Nederhemert een warenhuis is dat wel pakjes accepteert. Goede gelegenheid om Sammy mee te nemen. Het was druk in dat warenhuis, niet alleen heel veel mensen, maar de hele winkel schijnt volgepropt te zijn met allerlei spullen. Van babyspeelgoed tot stofzuigers kan je er alles kopen. Vrouwtje vindt zoiets geweldig en Sammy ging ook volop op onderzoek uit. Kijk, dat is de goeie instelling in het leven. Altijd van iets negatiefs weer iets positiefs maken. 

Gisteravond waren de baasjes met Sammy alleen naar de Maas. Oei, dat vind ik toch niet eerlijk. Ze wilden daar graag een paar dingen trainen, zoals het terugroepen. Is niet zo handig met ons allemaal erbij, zeiden de baasjes. Dat terugkomen gaat al prima, begreep ik. Dat is dus mooi. Ook hebben ze op het strand gewandeld en Sammy mocht in het water spelen. Telkens als er een schip langskwam, rende ze achter de golven aan. Volgens de baasjes heb ik dat ook op die leeftijd gedaan. We gaan overigens ook veel dingen met zijn allen doen, dus zo erg vonden we het niet dat we deze keer thuis moesten blijven. Moet natuurlijk niet al te vaak gebeuren.

Sammy 12 weken

Nog een modelpup

Afgelopen zondag was alweer de laatste puppycursus voor Sammy. Nu was er een andere trainster. Net als tijdens de eerste twee lessen werd de cursus begonnen met wandelen aan de riem. Dat ging dusdanig geweldig dat de trainster helemaal onder de indruk was van onze nieuwe zus. O jee, zeg, weer zo'n modelpup. Tosha verbaasde toen ook iedereen. Maar ja, zo moeilijk lijkt me dat niet, want met zo'n pup heb je voldoende gelegenheid om wandelen aan de riem te oefenen. Ze moeten immers talloze keren per dag naar buiten om te plassen, kan je telkens op de terugweg een beetje trainen. Dat heeft vrouwtje dus gedaan, telkens in kleine stapjes en nu gaat het al bijna als vanzelf. Ook de andere oefeningen gingen deze keer prima. Sammy moest op een krukje gaan zitten, langzaam over latjes lopen die op de grond lagen, langs andere honden en mensen lopen en een stoffen hondje negeren. Mooie afsluiting van de fysieke puppycursus, nu volop verder met de online cursus.

11 weken

Thuis is onze modelpup overigens niet zo modelachtig. Wat zij allemaal uitspookt is niet normaal. Ik dacht dat mijn andere drie zussen al helemaal gek waren, maar die pup slaat echt alles. Je mag haar geen seconde uit het oog verliezen. En zelfs als ze slaapt ligt ze volgens mij al kattenkwaad te verzinnen.

Net als altijd ging vrouwtje vrijdag met Romy en Ayda naar de training. Sammy werd ook meegenomen. In het begin heeft vrouwtje Sammy altijd in een bench vervoerd, maar dat is niet echt handig en als wij met zijn vijven in de auto zitten kan het zelfs niet. De ruimte op de achterbank is immers beperkt. Daarom wordt Sammy sinds een paar dagen op dezelfde manier als wij vervoerd, namelijk met een tuigje om, dat vastgemaakt wordt aan de autogordel. Ging tot nu toe prima. Tot vrijdag. Vrouwtje komt na een half uur rijden aan op de trainingslocatie, wil mijn zussen uit de auto halen, en ziet pup Sammy vrolijk op de achterbank rondwandelen met het tuijgje ernaast. Op de een of andere manier is het haar kennelijk gelukt om zich uit dat tuigje te bevrijden. Ja hoe dan? We hebben niet alleen een modelpup, we hebben blijkbaar ook een soort Houdini. Sammy keek natuurlijk totaal onschuldig!!! Het tuigje is nu iets strakker gemaakt, kijken of dat helpt.