De Kruidenhof en Makkum

Na dat zwemdrama bij de Swettepoel kozen de baasjes gisteren voor een veiliger uitstapje. We gingen naar 'De Kruidhof' in Buitenpost. Ze hebben daar geen eigen parkeerterrein, dus moesten we parkeren bij het station dat in de buurt ligt. Was weer leuk voor Sammy, die zodoende meteen kennis kon maken met naderende treinen. Vreemd genoeg vond ze dat helemaal niet eng. Van boormachines en hamers moet ze niets hebben, maar treinen zijn kennelijk leuker. Erg veel was daar helaas niet te zien. De meeste bloemen en kruiden waren inmiddels uitgebloeid. In het hele park was er ook hooguit een handje vol met mensen. Wel hadden ze binnen een leuke tentoonstelling over de ontwikkeling van de mensheid, was interessant om te zien.

Vandaag stond een bezoek aan Makkum op het programma. Het is alweer tien jaar geleden dat we daar met puppy Romy op de camping zaten. Vrouwtje heeft er echt naar uitgekeken, want ze wordt nogal depri van het landgoed waar we nu verblijven. Het is allemaal erg netjes op dat landgoed, ontzettend rustig, maar er is helemaal niets te doen. Alle percelen zijn omheind door middel van meterhoge hagen, waardoor je het gevoel krijgt dat je door een soort buis loopt. Je komt ook nagenoeg niemand tegen als je over het landgoed wandelt, dat is echt erg vreemd. Ook de mensen gedragen zich apart. De meesten komen, zetten hun auto neer, gaan het huis binnen en verder zie je ze niet meer tot ze weer vertrekken. Geen idee wat die mensen de hele dag uitspoken. Het enige restaurant is van maandags tot donderdags gesloten, dus ook daar valt niets te beleven. 

Hondenstrand Makkum

We hebben al meerdere keren over het landgoed gewandeld om te kijken wat hier allemaal voor huizen staan. Het deel, waar wij zitten, is al iets ouder. Daar heb je ook de echte camping, waar mensen met een tent, camper of caravan staan. De afgelopen jaren is het landgoed echter steeds verder ontwikkeld. Zo heb je bijvoorbeeld gedeeltes met boerderijhuizen en landhuisbungalows. Als je daar doorheen loopt denk je echt niet dat je op een camping zit. Dat is een soort villawijk. Gigantisch grote huizen op enorme percelen. Vrouwtje zegt dat je daar met tien tot twaalf personen kunt verblijven. Hebben daarom ook meerdere badkamers en wc's. Daar mogen echter geen honden verblijven. Nou prima dan, wij hoeven toch geen talloze badkamers. Je kunt daar ook echt overal een speld horen vallen, zo rustig is het daar. Begrijp me niet verkeerd, we zijn ontzettend op rust gesteld, maar dat is te veel van het goeie. Je hoort niet eens de vogeltjes fluiten. Het voelt eerder zo alsof wij de enige levende wezens op aarde zijn. Vrouwtje had dus dringend wat reuring nodig, anders zou ze helemaal gek worden, zei ze. 

Als eerste gingen we naar het hondenstrandje in Makkum. Tien jaar geleden was dat gebied nog volop in ontwikkeling, nu is het af. Echt prachtig geworden. Je kan daar heerlijk wandelen. Het strandje zelf is weliswaar erg klein, maar voldoende. Daarna gingen we naar het mensenstrand van camping 'De Holle Poarte', waar we toen heel wat afgewandeld hebben iedere avond. Op het strand zelf zijn we in de zomer helaas niet welkom, maar via een betegeld pad konden we toch van het water en het uitzicht genieten. Het was daar gezellig druk, restaurantjes, terrasjes, winkeltjes, en mensen die zich gedroegen als vakantiegangers. Binnen een paar minuten zag je mijn vrouwtje weer helemaal opfleuren. Ze vindt het geweldig om gewoon op zo'n terrasje te zitten en mensen te observeren. Dat is namelijk ook iets wat we thuis niet hebben. Bij ons is het ook allemaal erg rustig en kom je maar zelden iemand tegen. 

Daarna hebben we nog een rondje camping gedaan om te kijken of we het huisje waar we toen gezeten hebben kunnen terugvinden. Het baasje liep er zo naartoe. Nou, dat is knap dat hij dat na tien jaar zo feilloos weet te vinden. Ik moet het vrouwtje overigens gelijk geven. Op die camping heerst een heel andere sfeer. Een gezellige vakantiesfeer, waar je af en toe ook mensen tegenkomt. Het was daar geenszins luidruchtig, was ook gewoon stil, maar niet zo benauwend rustig. Jammer dat hier slechts twee hondjes in een huisje toegestaan zijn, anders had het vrouwtje hier meteen weer iets geboekt.