Mirnser Klif, Oudega, Langweer

Vrouwtje gaat altijd vóór we op vakantie gaan uitgebreid op internet op onderzoek uit naar welke locaties de moeite waard zijn om te bezoeken. Je hebt talloze sites die van alles als bezienswaardigheid aanprijzen. Onder andere werd op diverse sites 't Mirnser Klif genoemd, waar je absoluut naartoe moet. Volgens alle sites is dat HET strand aan het IJsselmeer, dat je echt niet mag missen, met heel spectaculaire uitzichten. Onze verwachtingen waren dus enorm hoog. Toen we daar aankwamen zagen we heel veel gras, een gebouwtje, en daarachter strand. Op een groot bord, dat direct bij de ingang van het gebied stond, waren allerlei verboden opgesomd. Onder andere was het voor honden verboden om het strand te betreden. 

Nou, het vrouwtje had dat eigenlijk kunnen weten. Veel van die dingen die op internet als spectaculair worden omschreven zijn niet echt de moeite waard. We hebben dat al zo vaak meegemaakt. In de Auvergne hebben we een aantal van de zogenaamde mooiste dorpen van Frankrijk bezocht, waar we helemaal niets moois aan vonden. Een dorpje verderop werd nergens vernoemd, maar dat was prachtig. Dus geen idee hoe die dingen op het net terecht komen en wie die lijsten opstelt. Wij hebben in ieder geval een andere mening over dat soort dingen. 

't Mirnse Klif

Net als altijd hebben we er het beste van gemaakt. Voor het strand lag een hele brede groenstrook, waar wij ook erg fijn konden rennen. Daar mochten we allemaal even van de riem af. Zodoende hebben we een heel stuk gewandeld dan wel gerend. Was erg leuk. Na uitgerend te zijn stapten we weer de auto in om naar de volgende locatie te gaan: 't Rode Klif. Hier is echter alleen het vrouwtje even uitgestapt om rond te kijken en een paar foto's te maken, want voor ons viel daar kennelijk niet echt iets te doen. 

Uitzicht vanaf 't Rode Klif

Vervolgens gingen we naar een locatie die bij ons allemaal altijd erg hoog op het verlangenlijstje staat als wij in die regio in Friesland vertoeven: het strandje in Oudega. Ook niet erg groot, maar wel erg leuk en altijd gezellig. Bovendien heeft mijn vrouwtje iets met dat dorp. Toen we er tien jaar geleden voor het eerst waren, was ze op slag smoorverliefd. Net iets groter dan ons eigen dorpje, mooie huizen, en overal water waar in de zomer veel bootjes te zien zijn. Mochten de baasjes ooit besluiten om naar Friesland te verhuizen, dan gaan we ongetwijfeld ergens in de buurt van dat dorp wonen. Hier werden we ook absoluut niet teleurgesteld. Het strandje was nog steeds prachtig en het was heerlijk rustig. Was weer echt genieten. Ik hoop dat we daar tijdens onze vakantie nog een keer zullen komen. 

Strandje Oudega

Voor vandaag stond iets anders op het programma: namelijk een wandeling met vrouwtje Joukje. Toen zij hoorde dat wij onze vakantie in Friesland zouden doorbrengen heeft zij samen met vriendin Gonny een hele wandeling opgezet. Zo lief van die twee dames om zoiets te organiseren. Ook twee andere vriendinnen vonden het leuk om mee te wandelen, dus het was een gezellige boel: negen baasjes en maar liefst veertien shelties. De wandeling bestond uit een rondwandeling van zo'n vijf kilometer op landgoed Eysinga State. Haha, ja, dat was een verrassing. Toen de dames op zoek gingen naar een geschikte wandelroute wisten ze nog niet dat wij juist op dat landgoed zitten. Maar dat was helemaal niet erg, want we zijn immers niet bekend in de regio, dus voor ons was het een verrassing.

We hadden met zijn allen afgesproken op de parkeerplaats van het landgoed. Zoals gebruikelijk vond er eerst een uitgebreide begroeting plaats, althans dat was de bedoeling. Onze nieuwe zus Sammy dacht daar echter anders over. Ze vond alle mensen en honden erg suspect en verstopte zich onder een auto. Nou zeg, dat is echt een aparte. Zo'n gevalletje hebben we nog nooit gehad. Thuis zo'n groot mondje, maar zodra we elders zijn is daar niets meer van te merken. Na verloop van tijd werd ze gelukkig toch iets nieuwsgieriger en konden we ons allemaal op de begroeting concentreren. Ik kende diverse hondjes: mijn broer Macho en mijn zus Daisy, Nanook, de halfzus van Thosha en pup Velora kennen we van wedstrijden. En natuurlijk ons vrouwtje Joukje. Altijd leuk om haar weer een keer te zien. 

Het was een erg leuke wandeling door het bos. Halverwege gingen we pauzeren. De baasjes werden getrakteerd op zelfgebakken Oranjekoek, die de baasjes nog niet eerder op hadden. Naar ik begreep was die erg lekker. Ook was er koffie. Voor ons had het vrouwtje vers water meegenomen, dat ook heerlijk was. Naarmate de wandeling vorderde begon ook Sammy aan de andere mensen en honden te wennen. Af en toe heeft ze meegewandeld, de rest van de wandeling mocht ze uitrusten op de arm van het vrouwtje. Na de wandeling stapten alle baasjes in hun auto en gingen we met zijn allen naar Langweer, waar de baasjes gingen lunchen. Was echt een super dag. Ontzettend van genoten.