De laatste jaren hebben we al aardig wat van Friesland mogen zien. Naast het strandje in Oudega vonden we altijd de Friese meren erg leuk. Hier zie je namelijk vaak veel zeilschepen, het ene groter dan het andere. Dat is iets wat we thuis niet hebben, want op de Maas kom je over het algemeen geen zeilschepen tegen. Alleen grote schepen die een hoop lawaai maken. Voor ons is dat dus echt vakantie en genieten. Zes jaar geleden - toen Tosha pup was - waren we een keer aan het Sneekermeer, waar het echt wemelde van de zeilschepen. Vrouwtje heeft toen van ons drieën een prachtige foto gemaakt, met op de achtergrond het Sneekermeer en de zeilschepen. Die foto vond ze zo mooi dat ze die op canvas heeft laten afdrukken. Die hangt bij de baasjes in de huiskamer boven de piano van het vrouwtje. Vandaar dat die locatie ook vandaag weer op het programma stond.
Toen we daar arriveerden werden we echter snel verrast. Nagenoeg geen mensen en ook geen zeilboten. Op het terras van het restaurant waren we zo'n beetje de enige gasten. Wat een verschil met zes jaar geleden, toen moesten we zelfs op een tafeltje wachten, zo druk was het toen. Er waren wel een paar bootjes, maar die hadden geen zeilen. Was niet onaardig om te zien, maar was toch niet hetzelfde.
Ook nu had vrouwtje de camera meegenomen in de hoop om wederom zo'n prachtige foto van ons te maken. Nou zeg, dat was wat. Onze nieuwe zus weet nog niet zo goed wat zitten en blijven is. Zitten kan ze inmiddels wel netjes, maar het duurt maar even of ze loopt alweer weg. Dat schiet natuurlijk niet echt op. Wij raakten daardoor allemaal in de war en vergaten dat we eigenlijk moesten blijven zitten. Nou, de chaos was compleet. Het baasje probeerde ons meerdere keren te laten zitten, maar iedere keer was Sammy de boel weer aan het verzieken. Dus helaas geen prachtige foto van ons allemaal aan het Sneekermeer. Alleen een soort herhalingsfoto van zes jaar geleden met Romy, Tosha en mij.
Aangezien op die locatie niet zoveel te zien was, gingen we verder naar het volgende adres op het lijstje: de Swettepoel, gelegen tussen Broek en Goingarijp. Volgens de site van DoggyDating een prachtig losloopgebied voor ons hondjes. Dat bleek ook te kloppen, we mochten los. Ook zou daar een klein strandje zijn waar we het water in konden. We hadden echter nog niet lang gelopen toen ineens een groepje fietsers achter ons aankwam. Die mensen keken helemaal niet vrolijk toen ze ons los zagen lopen. Het duurde natuurlijk ook even voor we allemaal aan de kant waren. Die mensen begonnen steeds lelijker te kijken. Nou zeg, wat is dat dan? Het is toch een losloopgebied? Dan moet je toch rekening houden met loslopende honden, of zie ik dat nu verkeerd? Nadat de fietsers vertrokken waren gingen we verder wandelen. Een paar minuten later weer precies hetzelfde: weer zo'n groepje fietsers. Ook die keken weer erg lelijk. Zo bleef het maar doorgaan. Uiteindelijk heeft het vrouwtje ons weer aan de riem gedaan, want dat was op die manier niet te doen. Op een gegeven moment zagen we een smaller pad aan de zijkant waar we in zijn gegaan in de hoop daar geen fietsers tegen te komen. Dat was een goede gok. Hier geen fietsers, maar wel een groepje bejaarden op scootmobiels. Die vonden ons gelukkig allemaal leuk en wilden ons zelfs aaien. Je schijnt dus ook nog aardige mensen op deze wereld te hebben.
Eigenlijk waren we hier gekomen voor het strandje, niet zozeer om een hele wandeling te maken, want dat is voor Sammy toch een beetje te veel. Maar nergens konden we iets van een strandje ontdekken. Ineens zagen we een inham, dus misschien lag het strandje daar verstopt. Daar stond wel een bankje, maar verder niets. Terwijl wij vier grote meiden allemaal even stonden uit te rusten, nam puppy Sammy ineens een sprint en springt de Swettepoel in. En toen was ze weg, helemaal verdwenen. Het water was hartstikke groen, je zag helemaal niets. Onze mondjes vielen open, we staarden allemaal op het water in de hoop dat er een wonder zou gebeuren. Na een paar seconden zagen we ineens beweging in het water. Daar zwom zo'n groen ding in het water, meer zagen we niet. Het baasje stond direct naast de oever. Hij pakte dat groene ding en dat bleek gelukkig onze Sammy te zijn. Jeetje zeg, ik dacht dat ik al alles meegemaakt heb wat je met een pup kan meemaken, maar die pup slaat echt alles. Echt niet goed voor mijn hartje dat soort escapades. Ze zag er uit als een soort alien, overal groen. En de geur was onbeschrijfelijk. Gelukkig waren we al in de buurt van de auto, waar altijd handdoeken liggen. Het afdrogen hielp echter niet veel. Sammy bleef gewoon groen. Terug in het huisje moest dan ook meteen een douchesessie worden gehouden om haar weer enigszins netjes te krijgen. Vrouwtje moest flink schrobben, want dat spul liet zich niet zomaar verwijderen. Tjonge, jongen, ik maak wat mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten