Ik word 12

 

Gisteren - 30 april - was het weer zover: ik was jarig. Mijn twaalfde verjaardag alweer. Pfff, begint nu aardig op te lopen. De baasjes zeggen dat ik nu een oudere dame ben. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik daarvan moet vinden. Dat klinkt niet echt leuk. Klinkt meer als ‘je telt niet meer echt mee’ of zo. Ik zat daarom ook een beetje in zak en as, maar vrouwtje stelde me meteen gerust door te zeggen dat ik voor haar altijd volop meetel. Ik ben en blijf hondje nummer één voor haar. Nou, dat is een grote geruststelling. Fijn om te horen.

Kort vóór mijn verjaardag verscheen een oproep van de sheltie vereniging, waarin ze baasjes van shelties ouder dan tien vroegen of zij misschien iets over hun oudere sheltie willen schrijven voor de sheltie shelter. Dat is het clubblad dat één keer per kwartaal verschijnt. Vrouwtje vond dat ontzettend leuk en klom meteen in haar pen. Als het goed is komt dat verhaal - inclusief een foto van mij - in de volgende editie van het clubblad. Ben benieuwd wat ze allemaal verzonnen heeft. Ik mocht dat verhaal namelijk niet van tevoren lezen.

Gelukkig heeft het vrouwtje niet al te veel tijd om te schrijven, want Joost mag weten wat ze anders nog allemaal zou verzinnen. In april zijn weer de buitenwedstrijden begonnen, dus zijn we weer ieder weekend op pad. Vorige week zondag waren we bijvoorbeeld weer op de wedstrijd in Viersen van ARL. Een wedstrijd die de baasjes nooit willen missen. Niet alleen omdat het daar erg gezellig is. Nee, het gaat de baasjes vooral om het eten. ’s Ochtends werden de baasjes meteen ontvangen met verse broodjes en koffie. ’s Middags werd gebarbecued en had je een hele menukaart waaruit je kon kiezen. Baasje had voor een kipfilet gekozen, vrouwtje voor een braadworst. Bovendien had je diverse bijlagen die je kon kiezen zoals friet, aardappelsalade, macaronisalade, rijstsalade, enzovoort. Ook was er een dessert: lekkere vlaaien. De baasjes gingen voor de kersenvlaai.

Telkens weer zijn we erg onder de indruk van die service. Hoe anders is dat bij ons. Pasen hadden we wedstrijd in Venlo. Geen verse broodjes in de ochtend. Voor de lunch alleen het gebruikelijke: friet, kroket, frikandel, tosti. Allemaal dingen waar het vrouwtje niet zo kapot van is. ’s Middags kwam er gelukkig nog een foodstand met een iets uitgebreider assortiment. Op de maandag was het vrouwtje echter met Romy en Ayda op een dusdanige manier ingedeeld dat ze helemaal geen tijd had om iets te eten. Vanaf twaalf uur rende ze van de ene ring naar de andere. Toen ze het laatste rondje van Romy moest verkennen zag ze sterretjes en dacht ze dat ze flauw ging vallen. Ze kwam echt om van de honger, want sinds het ontbijt had ze niets meer gegeten. Toen ze klaar was met het rondje, bleek de Turkse pizza, waar ze zich al de hele dag op verheugd had, bij de foodstand uitverkocht. Nou, ik snap de baasjes wel. Als ik honger heb vind ik het ook allemaal niet zo leuk meer. Mijn voorkeur zou dus ook uitgaan naar Viersen.

Het zijn wel heel lange wedstrijden daar in Viersen. Rond het middaguur begonnen de eerste mensen al te klagen omdat ze het te lang vonden duren. Het eerste onderdeel – het vast parcours – was toen nog volop aan de gang. Daarna moest er ook nog een jumping worden gelopen en vervolgens kwam nog het spel. Vrouwtje probeerde de mensen gerust te stellen. ‘O’, zei ze, ‘het is toch nog hartstikke vroeg. Ik denk dat we vandaag om een uur of zes klaar zijn. De vorige keer duurde het echt lang. Toen waren we pas om half tien ’s avonds thuis.’ Nou, je had de gezichten van die mensen moeten zien. Die schrokken zich echt een ongeluk. Sommigen trokken helemaal wit weg. Oepsie vrouwtje, misschien de volgende keer eerst denken en dan praten. Maar ze had gelijk. Deze keer waren we vroeg klaar. Al om 19:50 uur thuis. Haha!!!