Amper was ik van de schrik van de achtervolging door die buggy bekomen, of het volgende gebeurtenis stond al voor de deur. Nu is dat echter iets wat de baasjes verzonnen hebben. Ook dat moet niet gekker worden.
Een paar weken geleden lag ik zo op de bank te dromen, toen ik ineens het baasje aan het vrouwtje hoor vragen of hij het trapje nu moet bestellen. Ik dacht waar gaat dat over? Wat voor trapje? We hebben twee huishoudtrapjes, lijkt me meer dan genoeg. Eentje voor beneden en eentje voor boven. En we hebben trappen om naar de bovenverdiepingen te komen. Dus waarvoor nog een trapje? Ik dacht laat maar zitten, ik zie het wel. Een paar dagen later kwam een groot pakket, dat meteen door de baas werd uitgepakt. Net als altijd gingen we met zijn allen ijverig helpen. En wat kwam tevoorschijn? Een trapje met twee treden. Terwijl ik nog erover nadacht wat we daar eigenlijk mee moeten, riep de baas al dat dat trapje voor mij is. Hè? Kan me niet herinneren dat ik zo'n ding wilde hebben. Wat moet ik daar dan mee?
Al snel volgde de uitleg. De baasjes vinden dat ik de laatste tijd niet meer zo goed spring. Dat doe ik eigenlijk nogal vaak op een dag, want ik lig altijd in het hoekje op de bank tegen de voeten van mijn vrouwtje aan. Dat is mijn favoriete plek. Het idee is nu dus dat ik via dat trapje de bank op en af ga, dan hoef ik niet meer te springen. Vrouwtje heeft meerdere keren met mij geoefend. Telkens als ik het trapje gebruikte kreeg ik een lekker snoepje. Leuk spelletje! Alle spelletjes waar ik snoep krijg vind ik geweldig. Zonder snoep vind ik daar niets aan. Ik blijf liever springen. Mijn zussen vinden dat trapje overigens wel leuk en gebruiken dat als opstapje. Nou, van mij mogen ze.
Afgelopen zaterdag was het zover: de finale van de TWC. Net als altijd begon de wedstrijd met een vast parcours, dat verre van makkelijk was. Met Ayda ging het parcours al bij toestel vier fout. Dat was een sprong die heel ver weg stond. Vrouwtje riep weliswaar 'vooruit', maar Ayda snapte niet zo goed wat het vrouwtje nu bedoelde. En wat doet mijn kleine zus dan? Ze springt over de sprong en springt meteen weer terug. Ook de rest van het parcours was voor Ayda duidelijk te hoog gegrepen, net als voor de meesten. Bijna alle combinaties kregen al bij toestel twee - de wip - een fout. Dat was echt bizar. De ene hond na de andere maakte een enorme flyer op de wip. Zoiets heb ik in die hoeveelheid nog nooit gezien. Toen Romy aan de beurt was vreesde vrouwtje daarom eigenlijk het ergste, want mijn zus heeft vaak de neiging om het met de wip niet zo nauw te nemen. Vreemd genoeg bleef Romy ontzettend braaf staan, echt een perfecte wip. Ook de rest van het rondje ging gewoon super. Tot kort voor het eind stonden die twee op de eerste plaats. En toen kwam de allerlaatste loper, een meneer met een herder. Die liepen ook foutloos en helaas zo'n drie seconden sneller. Dus een tweede plaats. Maar ja zeg, tweede plaats, dat is gewoon top. Alle Border Collies uitgeschakeld. Na het vast parcours stond het team op een zesde plaats. Dat kon dus nog spannend worden, want alleen de beste acht mogen de finale estafette lopen.
De jumping ging met Romy op zich erg goed, maar op het eind wilde vrouwtje bij een out te snel weg. Romy begreep niet zo goed wat nu de bedoeling was en aarzelde daarom. De keurmeester gaf meteen een weigering. Met Ayda helaas weer een soort van herhaling van het vast parcours, alleen ging het deze keer al bij toestel drie fout. Ook de teamgenoten vonden de jumping kennelijk niet zo makkelijk. In totaal een achtste plaats voor het team op dat rondje. Beide parcoursen bij elkaar opgeteld leverde toch nog een zesde plaats op en dus voldoende voor de estafette. Die was deze keer niet al te lang en erg leuk. Helaas was dat simpele rondje voor mijn zussen en een andere teamgenoot te moeilijk, alle drie een diskwalificatie. Uiteindelijk geëindigd op een achtste plaats. Wat moet ik daarvan zeggen? Op naar volgend jaar zusjes. Haha!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten