Op 30 april was het weer zover: ik was jarig. Deze keer mocht ik mijn dertiende verjaardag vieren. Jeetje, dat is best wel oud, toch? Maar ik ben blij dat ik het gehaald heb. De dagen daarvoor waren er toch de nodige twijfels daarover. Ineens kon ik namelijk geen eten meer binnen houden. Het ging er in en het kwam er ook zo weer uit. Meestal heel plotseling, zonder enige waarschuwing vooraf. Ik lag bijvoorbeeld rustig te slapen en ineens was het raak. Mijn maag is altijd een gevoelig plekje geweest. Ik kan absoluut niet tegen ander voedsel, niet tegen een te lege maag, maar ook niet tegen een te volle maag. Om die reden wordt mijn eten over vier maaltijden per dag verdeeld. Vreemd genoeg was het voedsel hetzelfde en voor de rest had ik ook geen rare dingen gegeten. Normaal gesproken gaat zoiets ook snel over, maar deze keer bleef het aan de gang. Daarom gingen de baasjes met mij naar de dierenarts. Die kon op het eerste gezicht gelukkig geen rare dingen vinden. Ze stelde voor om mijn ontlasting te onderzoeken en mij een prik te geven tegen misselijkheid. Daarna zouden we verder kijken. Een paar dagen later het goede nieuws: in mijn ontlasting waren geen rare dingen te vinden. Door de prik ben ik ook weer heel snel opgeknapt en hoef ik niet meer over te geven. Laten we hopen dat dat zo blijft. In ieder geval net op tijd om mijn verjaardag goed te kunnen vieren.
Op 25 april waren we met mijn zussen naar Woudenberg om daar tijdens de jaarlijkse vergadering van de sheltie vereniging de award in ontvangst te nemen. Deze keer meteen twee keer: eentje voor Tosha en eentje voor Ayda, die allebei vorig jaar naar graad 2 gepromoveerd zijn. Supertrots op mijn kleine zussen! Ze moesten natuurlijk ook weer talloze keren worden vastgelegd op de gevoelige plaat. Eerst werden er foto's gemaakt van de hele groep, daarna heeft het vrouwtje nog een paar foto's van mijn zussen alleen gemaakt. Op naar de volgende award voor graad 3!
Eind april begon het WAC in Valencia. Het vrouwtje was zo graag weer meegegaan, maar die dagenlange rit naar Spanje zag ze toch niet zo zitten. Dit jaar zaten we wel eerste rang en erg gezellig. Vrouwtje met haar benen uitgestrekt op de bank, ik aan haar voeten en de rest naast of achter het vrouwtje. Zo hebben we de hele wedstrijd goed op tv kunnen volgen. Tussendoor lekker kunnen eten en drinken, geen last van hitte of kou, het vrouwtje geen pijn door het zitten. Nou, zo'n wedstrijd op tv heeft wel zijn voordelen. Naar wij hoorden was de wedstrijd deze keer iets beter georganiseerd, maar veel was kennelijk hetzelfde als in Zwitserland. Eten was ook weer slechts beperkt verkrijgbaar en de mensen, die op de camping stonden, konden uitsluitend met ijskoud water douchen, waardoor sommigen een hele week niet gedoucht hebben. Jeetje zeg, dat is toch niet normaal, of wel? Zo ga je toch niet met mensen om?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten